رسانه دون‌نایت
گنون از نماد صلیب برای تبیین این زمان استفاده می‌کند. خط افقی نشان‌دهنده توالی رویدادهای دنیوی و کمی و خط عمودی نشان‌دهنده اتصال به اصل متعالی... این یعنی زمان، بستر سلسله‌مراتب وجود است، نه یک ظرف همگن بی‌تفاوت. گنون تأکید می‌کند که درک واقعی زمان، مستلزم دیدن هم‌زمان هر دو محور است؛ چرا که بدون محور عمودی، زمان به توالی پوچ لحظات هم‌ارز تقلیل می‌یابد. لذا نقطه تقاطع لحظه‌ایست که زمان افقی توسط ابدیت عمودی «شکافته» می‌شود و زمان، مقدس می‌گردد. طرفه اینکه در اینجا «همگام‌سازی» با زمان، به معنای تنظیمِ ساعت مکانیکی نیست، بلکه به معنای «هم‌ارتعاش شدن» با ریتم عالم است - مانند اوقات نماز یا اعیاد که بر اساس حرکت حقیقی خورشید و ماه تنظیم می‌شوند، نه جداول ثابت اداری...
اشاره شد گنون با اتکا به تدبرش در متون هندی و سنت‌های باستانی، زمان را به‌عنوان یک ساختار چرخه‌ای توصیف می‌کند. او از مفهوم «یوگاها» (دوره‌های کیهانی) سخن می‌گوید: ساتیا یوگا (عصر طلایی)، ترتا یوگا، دواپارا یوگا، و کالی یوگا (عصر تاریکی/آهنین) - به باور گنون ما در کالی یوگا زندگی می‌کنیم؛ دورانی که در آن، کیفیت‌های معنوی به حداقل رسیده و کمیت‌های مادی حاکم شده‌اند...
۲۵
۱۱:۰۳