#دختر‌ِ_آخر#قسمت_اول
زمستون سال ۱۳۳۵هوا از سوز سرما به خودش گر گرفته بود ، دفتر نیمه سیاهم را برداشتم ،تا چند سطر برای امتحان فردا چیزی خونده باشم... خان جون ،مادر آقام ،با مادرم سر رنگ لحاف که برای صنوبر خواهر بزرگترم که قراره چند ماه دیگه برای جهازش آماده کنن ، بحث میکردن....خان جون که پاهاشو زیر کرسی گذاشته بود و هر از گاهی خمیازه ایی میکشید،آخه خان جون عادت داشت قبل از نهار یکی دو ساعتی چرتی بزنه،گفت :تاج گل ؟ **
من تاج گل ، دختر ته تغاری پدر و مادرم که بعد از چهارتا خواهر برادر به دنیا اومدم...خواهر بزرگم بتول که با پسر داییم ازدواج کرده و هنوز بعد از دوتا بچه و سومین بچه ی تو راهی ، که یکی دو ماه به فارغ شدنش نمونده بود، زیاد دل خوشی از زندگیش نداره و هر از گاهی به عنوان قهر به خونه ی پدری می اومد و با اصرار مادرم دوباره با زنبیل لباسش پیش شوهر بداخلاقش برمیگرده و تقریبا این برای همه ی ما ، این قهر کردنا و برگردوندنا عادی شده بود.... بعد از بتول ، صنوبر که تفاوت سنی دوساله با بتول بیشتر نداشت، با پسر همسایه امون ، داوود عقد کرده و قرار شد تا بهار سر خونه و زندگیش بره ، و اما مهران و بهرام برادر های دوقلو که چشم راست خان جون ، که هر دو سر زمین خان جلال کار میکردن ، تا دست راست پدرم که با کفاشی نون شبشو به زور در می آورد بشن ...با صدای آرومی گفتم اووووف ، دوباره خان جون میخواد به من گیر بده ...صدای قل قل کردن شلغم هایی که تو قابلمه ی رویی روی چراغ نفتی و بوی خاک ، که نیم ساعت پیش بارون حسابی خیسش کرده بود از لای درز پنجره به داخل اتاق دوازده متری که همه در اون جا خوش کرده بودیم می اومد ...بی صدا تکلیف هایی که آقای کاظمی، معلم کل مدرسه را درس یاد میداد به ما داده بود و قرار بود فردا از ما امتحان بگیره را با چشم بسته میخوندم ، یه دفعه با پرتاب چیزی تو سرم ،چشامو تا ته باز کردم و با صدای بلند خان جون که می‌گفت : دختر مگه من صدات نمیزنم ؟ با لبخند، تا خان جون عصبی از نشده خودمو با چهار دست و پا بهش رسوندم و گفتم چی شده ؟ چرا صدام میزنی ؟ صداشو آروم کرد و گفت خودتو آماده کن که عروسی نارین دختر داییت چند روز دیگه اس.....لبم را کج کردم و گفتم خب ؟ با کج خلقی گفت خب؟سرمو روی پاهای پیرش گذاشتم و گفتم نه منظورم اینکه نارین داره می‌ره شهر ، میگم خب ما که نمی‌تونیم بریم عروسیش ...دستشو روی موهام کشید و گفت چرا نمی تونیم بریم ؟اتفاقا برای کوری چشم حسود خوب میتونیم بریم،من و تو با هم میریم ..سرمو ازروی پاش بلند کردم و گفتم من ؟ تکه ایی از نونِ فتیر را کند و لای لثه های بی دندونش گذاشت و همین جوری که داشت لقمه رو می جویید گفت آره تو،چون تو چند قلم خوندی و چند مثقال سواد داری ، میتونی چند خط آدرس تو اون شهر عریض و بزرگ بخونی ،تا گم نشیم ... سرفه ایی کرد و گفت زشته من نرم،ناسلامتی عروسی نوه امه ..رو کرد به ننه آقا و گفت ،تو چی با من نمیای ؟عروسی خواهر زاده ات نمیخوای بری ؟ننه آقا سرشو پایین و با سوزنی که دستش بود شروع به دوختن گوشه ی لباس آقام شد گفت :ای خان جون ، تو این اوضاع گرونی مگه میشه آدم بره شهر؟ با این پولی که قراره من تو شهر خرج کنم، یه قلم از وسیله جهاز صنوبر میخرم ..خان جون خمیازه ایی کشید و گفت خود دانی ، ولی اینجوری خیلی زشته هااااا چند روز دیگه حرف و حدیث برات نشه ، حالا از من گفتن بود... اتاق سکوت زیبایی به خود گرفت و هر کدوم به کاری مشغول بود ، خان جون زیر کرسی به خواب عمیقی ،ننه آقا گوشه ی شلوار پوسیده ی پدرم را با وصله می‌دوخت و صنوبر به ظرف هایی که برای جهازش عاصفه خانم، با پول مادرم که بهش داده بود از شهر خریده بود را تو گوشه ی اتاق جابه جا میکرد...
*
سوار اتوبوسی شدیم و من با شوق بقچه را از دست خان جون گرفتم و گفتم خان جون ؟ شهر قشنگه؟ الان نارین شهری میشه دیگه مارو نمی‌شناسه ؟خان جون گفت :آره ننه، شهر خیلی قشنگه و خیلی بزرگ که آدم اون جا گم میشه .. شهر برای ما ساخته نشده ،فقط برای اونایی که خیلی بختشون مثل نارین بزرگه ، فقط اونا میتونن تو شهر زندگی کنن...بقچه رو از دستم گرفت و گفت یکی دو ساعت تا شهر برسیم مونده ، بیا با هم یه لقمه بخوریم تا با شکم گشنه تمام این مسیرو طی نکنیم ...دوتا لقمه از بقچه بیرون آورد و یکی از اون دو لقمه سهم من بود دستم داد و گفت بخور ننه ، بخور از صبح هیچی نخوردی ، لقمه رو با حرص که از نارین و شانسش داشتم گازی گرفتم ، هر چه لقمه رو گاز می‌گرفتم جز نون چیزی لای دندونم نمی اومد ،منتظر پنیری ، کره ایی بودم، به خان جون نگاه کردم با چه ولع خاصی ، لقمه اش را می‌خورد ...
ادامه دارد
بومِ آشپزی
زمستون سال ۱۳۳۵هوا از سوز سرما به خودش گر گرفته بود ، دفتر نیمه سیاهم را برداشتم ،تا چند سطر برای امتحان فردا چیزی خونده باشم... خان جون ،مادر آقام ،با مادرم سر رنگ لحاف که برای صنوبر خواهر بزرگترم که قراره چند ماه دیگه برای جهازش آماده کنن ، بحث میکردن....خان جون که پاهاشو زیر کرسی گذاشته بود و هر از گاهی خمیازه ایی میکشید،آخه خان جون عادت داشت قبل از نهار یکی دو ساعتی چرتی بزنه،گفت :تاج گل ؟ **
من تاج گل ، دختر ته تغاری پدر و مادرم که بعد از چهارتا خواهر برادر به دنیا اومدم...خواهر بزرگم بتول که با پسر داییم ازدواج کرده و هنوز بعد از دوتا بچه و سومین بچه ی تو راهی ، که یکی دو ماه به فارغ شدنش نمونده بود، زیاد دل خوشی از زندگیش نداره و هر از گاهی به عنوان قهر به خونه ی پدری می اومد و با اصرار مادرم دوباره با زنبیل لباسش پیش شوهر بداخلاقش برمیگرده و تقریبا این برای همه ی ما ، این قهر کردنا و برگردوندنا عادی شده بود.... بعد از بتول ، صنوبر که تفاوت سنی دوساله با بتول بیشتر نداشت، با پسر همسایه امون ، داوود عقد کرده و قرار شد تا بهار سر خونه و زندگیش بره ، و اما مهران و بهرام برادر های دوقلو که چشم راست خان جون ، که هر دو سر زمین خان جلال کار میکردن ، تا دست راست پدرم که با کفاشی نون شبشو به زور در می آورد بشن ...با صدای آرومی گفتم اووووف ، دوباره خان جون میخواد به من گیر بده ...صدای قل قل کردن شلغم هایی که تو قابلمه ی رویی روی چراغ نفتی و بوی خاک ، که نیم ساعت پیش بارون حسابی خیسش کرده بود از لای درز پنجره به داخل اتاق دوازده متری که همه در اون جا خوش کرده بودیم می اومد ...بی صدا تکلیف هایی که آقای کاظمی، معلم کل مدرسه را درس یاد میداد به ما داده بود و قرار بود فردا از ما امتحان بگیره را با چشم بسته میخوندم ، یه دفعه با پرتاب چیزی تو سرم ،چشامو تا ته باز کردم و با صدای بلند خان جون که می‌گفت : دختر مگه من صدات نمیزنم ؟ با لبخند، تا خان جون عصبی از نشده خودمو با چهار دست و پا بهش رسوندم و گفتم چی شده ؟ چرا صدام میزنی ؟ صداشو آروم کرد و گفت خودتو آماده کن که عروسی نارین دختر داییت چند روز دیگه اس.....لبم را کج کردم و گفتم خب ؟ با کج خلقی گفت خب؟سرمو روی پاهای پیرش گذاشتم و گفتم نه منظورم اینکه نارین داره می‌ره شهر ، میگم خب ما که نمی‌تونیم بریم عروسیش ...دستشو روی موهام کشید و گفت چرا نمی تونیم بریم ؟اتفاقا برای کوری چشم حسود خوب میتونیم بریم،من و تو با هم میریم ..سرمو ازروی پاش بلند کردم و گفتم من ؟ تکه ایی از نونِ فتیر را کند و لای لثه های بی دندونش گذاشت و همین جوری که داشت لقمه رو می جویید گفت آره تو،چون تو چند قلم خوندی و چند مثقال سواد داری ، میتونی چند خط آدرس تو اون شهر عریض و بزرگ بخونی ،تا گم نشیم ... سرفه ایی کرد و گفت زشته من نرم،ناسلامتی عروسی نوه امه ..رو کرد به ننه آقا و گفت ،تو چی با من نمیای ؟عروسی خواهر زاده ات نمیخوای بری ؟ننه آقا سرشو پایین و با سوزنی که دستش بود شروع به دوختن گوشه ی لباس آقام شد گفت :ای خان جون ، تو این اوضاع گرونی مگه میشه آدم بره شهر؟ با این پولی که قراره من تو شهر خرج کنم، یه قلم از وسیله جهاز صنوبر میخرم ..خان جون خمیازه ایی کشید و گفت خود دانی ، ولی اینجوری خیلی زشته هااااا چند روز دیگه حرف و حدیث برات نشه ، حالا از من گفتن بود... اتاق سکوت زیبایی به خود گرفت و هر کدوم به کاری مشغول بود ، خان جون زیر کرسی به خواب عمیقی ،ننه آقا گوشه ی شلوار پوسیده ی پدرم را با وصله می‌دوخت و صنوبر به ظرف هایی که برای جهازش عاصفه خانم، با پول مادرم که بهش داده بود از شهر خریده بود را تو گوشه ی اتاق جابه جا میکرد...
*
سوار اتوبوسی شدیم و من با شوق بقچه را از دست خان جون گرفتم و گفتم خان جون ؟ شهر قشنگه؟ الان نارین شهری میشه دیگه مارو نمی‌شناسه ؟خان جون گفت :آره ننه، شهر خیلی قشنگه و خیلی بزرگ که آدم اون جا گم میشه .. شهر برای ما ساخته نشده ،فقط برای اونایی که خیلی بختشون مثل نارین بزرگه ، فقط اونا میتونن تو شهر زندگی کنن...بقچه رو از دستم گرفت و گفت یکی دو ساعت تا شهر برسیم مونده ، بیا با هم یه لقمه بخوریم تا با شکم گشنه تمام این مسیرو طی نکنیم ...دوتا لقمه از بقچه بیرون آورد و یکی از اون دو لقمه سهم من بود دستم داد و گفت بخور ننه ، بخور از صبح هیچی نخوردی ، لقمه رو با حرص که از نارین و شانسش داشتم گازی گرفتم ، هر چه لقمه رو گاز می‌گرفتم جز نون چیزی لای دندونم نمی اومد ،منتظر پنیری ، کره ایی بودم، به خان جون نگاه کردم با چه ولع خاصی ، لقمه اش را می‌خورد ...
ادامه دارد
بومِ آشپزی
۱۹۳