بومِ آشپزی 🍛
#دخترِ_آخر #قسمت_شانزدهم زود یه چیزی بخور که امروز جهاز برونته. بی تفاوت به حرفاش گفتم خانجون علیرضا تصادف کرده ؟ تو رو خدا بگو که حالش خوبه… ننه آقا دور و برش را نگاهی انداخت چشمش به چیزی افتاد ، کلوخی از روی زمین برداشت و به طرفم پرت کرد و گفت تو چرا اینقدر نترس شدی ؟ تو از کی احترام بزرگترت را زیر پا گذاشتی ؟ مشتشو جمع کرد و زیر چونش گذاشت و گفت واخ واخ واخ ، میبینی خانجون این دخترو، هنوز صورتش پراز کبودیه... گفتم ننه،من دوسش دارم ،میخوای پوستمو بکنی،بکن... خانجون گفت دوست داشتن تو دیگه بدرد اون پسر نمیخوره ،هم تو تا چند روز دیگه عروسیته، هم اینکه اون پسر تصادف کرده و انگار حالش زیاد خوب نیست ، و از این و اون ، اینور و اونور شنیدم که زنده نمی‌مونه... روی زمین سُرخوردم ، این سری حتی گریم هم نگرفت ... ننه آقا گفت تاج گل برو کمی رو خودت آب بریز تا دو سه ساعت دیگه جهاز برون داریم ، دیگه هیچی برام مهم نبود ،حتی اعتراضی به ازدواجم با ناصر هم برایم مهم نبود ، دستمو روی زمین چسبوندم و به سختی بلند شدم ، به طرف اتاق راه رفتم ، چند باری زمین خوردم و باز بلند میشدم و به راه خودم ادامه میدادم، حتی به سوزش پام دقت نمی‌کردم ، به دیوار تکیه دادم و به پنجره زُل زدم ، دیگه باید تسلیم میشدم ، ولی به هر چه فکر میکردم باز به بن بست زندگیم می‌رسیدم ، آروم سرمو روی بالشت چسبوندم و زیرلب زمزمه کردم و گفتم ، خدایا من اشتباه کردم ؟ حالا من یه اشتباهی کردم ، ولی اینجور نباید تقاص پس میدادم ، تو این یکی دو روز از همه چی خستم شد ، چشامو روی هم فشار دادم ، حتی چشام از این همه اشک دو سه روزه خسته شده بودن نفس عمیقی کشیدم دوباره ادامه دادم و گفتم خدایا جوون علیرضارو نجات بده ، می‌دونی که اگه اتفاقی براش بیافته از نارین بگیر تا خاله عصمت منو مقصر مرگ علیرضا می دونن... گفتم خدا نکنه ، خدا نکنه تاج گل ، اون هیچیش نمیشه ، بهم قول داده پس حتما میاد... تا بعد از ظهر به جز بتول که هر از گاهی داخل اتاق میشد و چندتا تیکه نثارم می‌کرد و می رفت، بقیه اهل خونه،مشغول آماده کردن مقدمات جهاز برون بودن. اما من تا عصر فقط زجه زدمو و به خدا التماس کردم بلکه فرجی بشه و روزنه ای امیدی پیدا کنم … تا اینکه صنوبر با یه سینی پر از ذغال سرخ که کاسه ای روئی وسط ذغالها قرار داشت، وارد اتاق شد. مشتش که پر از اسپند بود رو دور سرم گردوند، اسپندها رو داخل کاسه که از حرارت سرخ شده بود ریختو گفت آماده ای؟ بریم؟ بدون اینکه جوابی بدم فقط با چشمهای باد کرده ام بهش زل زدم که دوباره گفت تاج گل شنیدی چی گفتم؟ نفسمو پر حرص بیرون دادمو گفتم آره شنیدم ،ولی من جایی نمیام.مگه خودتون برای من تصمیم نگرفتید؟ مگه آقا بدون رضایت من همه چی رو نبرید و دوخت و با آینده ام بازی کرد؟ دیگه الان اومدن یا نیومدن من چه فرقی می کنه؟ شما برید، تا الان که هر کاری دوست داشتین انجام دادین، این هم روش .... صنوبر سری تکون داد و گفت مگه فقط با سرنوشت تو بازی کردن؟ مگه من دلم می خواست با حجت پسر پیر مراد ازدواج کنم؟ ولی آقا اینقدر زود منو شوهر داد که تا به خودم بیام و بخوام دست چپو راستمو بشناسم، دورم پر از بچه بود. آه بلندی کشید.. پس تو لج نکنو تا حرص آقا رو در نیوردی، پاشو با هم بریم جهازتو بچینیم. لحافو روی سرم کشیدم و گفتم صنوبر من جایی نمیام، دوست ندارم قیافه ی خاله عصمتو ببینم. لباشو روی هم فشار داد و گفت پس دیگه خود دانی، و از اتاق بیرون رفت. طولی نکشید که ننه آقااومد تو اتاق و با لگد به جون لحاف افتاد. با صدای بلند داد میزد و می گفت، نکنه می خوای برات گوسفند قربوووونی کنیم ؟ محکم خودمو به لحاف چسبوندم با صدای خفه ای گفتم من هیچ جا نمیام ننه، بیخود خودتونو خسته نکنید…. خانجون پیش قدم شد و گفت چرا دست از سر این دختر برنمی دارید؟ تا حالا کدوم دختری با جهازش خونه ی داماد رفته که این یکی دومیش باشه؟ بجای گیر دادن الکی به این بدبخت ، بیاید کمک کنید جهازشو از این خونه ببریم تا این وصلت به خیر و خوشی سر بگیره و تموم شه . تازه همون بهتر که تاج گل نیاد، چونکه حالا عصمت هی می خواد بره و بیاد تصادف دامادشو تقصیر این دختر بندازه . ننه آقام حرفهای خانجونو که شنید رفت توی فکر و با سکوت از اتاق خارج شد . بعد از رفتن ننه آقا، خانجون اومد کنارم نشست ،آروم لحافو از روم کنار زد و گفت ، می‌خوام یه خبری بهت بدم ،ولی باید بهم قول بدی بعدش هر چی بهت گفتم نه نیاری؟ از استرس خبری که خانجون می خواست بهم بده تپش قلب گرفته بودم،خانجون متوجه ی حال بدم شد و گفت نترس نترس هیچی نیست ،فقط بهم قول بده بعد از اینکه بهت گفتم ،بدون هیچ اعتراضی آخر هفته بری سر خونه و زندگیت باشه ؟ سر جام نشستم و گفتم چه خبری داری که باید بهت این قولو بدم ؟ ادامه دارد..... بومِ آشپزی 
#دخترِ_آخر#قسمت_هفدهم
گفت از علیرضا خبر دارم..گفتم قول میدم که بدون هیچ حرفی لباس عروس بپوشمو به هیچی هم، اعتراض نکنم فقط زودتر بگو خانجون.. گفت قول دادی هاااا ؟ سرمو تکون دادم و با حالت مظلومانه و پر از بغضی گفتم قول.گفت خبردار شدم که خطر رفع شده و حال علیرضا خوبه ،فقط چند جای بدنش شکستگی داره و تا چند مدت زمین گیر می مونه. نفسمو که تا اون موقع حبس شده بود با خیال راحت بیرون دادمو گفتم خدایا صد هزار مرتبه شکرت ،الان فقط مهم اینه که زندس ..خانجون با مهربانی گفت هیچ کار خدا بی حکمت نیست مادر. با رفتن خانجون، هرچی فکرم کردم که حکمت تصادف علیرضا چی می تونه باشه ، عقلم به جایی قد نداد،ولی دیگه به خودم قول دادم این علاقه رو فراموش کنم...اونروز رو به سختی تا فردا و پس فرداش رسوندم، هر روزی که می گذشت، ترسم بیشتر و بیشتر می شد و ساعت به ساعت افسرده تر و غمگین تر می شدم…. حیاط خونمون از بزرگ و کوچیک ، پیر و جون و بچه ، خاله و عمه و دایی و عمو پر شده بود. یکی شام رو با کمک چند نفر دیگه روی آتیش بار می ذاشت، اون یکی ریسه، روی دیوار نصب می کرد، خانجون هم، حنا هم میزد.. اما اینقدر توی فکر بود که حتی خشک شدن حنا رو متوجه نشده بود، ننه آقا از مطبخ بیرون اومد و گفت خانجون داری چیکار می‌کنی ؟ هر چی حنا بود ریختی روی زمین و حیف و میل کردی..خانجون انگار که تازه از خواب بیدار شده باشه گفت هااا ؟ ملالی نیست یه کمی برای روز مبادا و برای رنگ کردن موهای رنگ کفنم قایم کرده بودم ،الان میرم میارمش و قاطی این یکی می کنم. پنجره رو بستم و ترجیح دادم چیزی نبینم و نشنوم. رفتم گوشه اتاق نشستم ،حس و حال خوبی نداشتم، احساس می کردم توی چند روز تمام زندگیمو باختم ، مثل غم زده ها نه لبهام برای حرف زدن باز می شد و نه برای لبخوندی الکی و مصنوعی . توی غمهام غرق شده بودم که چند تا از زنهای فامیل سطل به دست با کف و کل داخل اتاق شدن . سرمو از روی زانوم بلند کردمو با تعجب بهشون که بالای سرم ایستاده بودن خیره شدم. ننه آقا هم بقچه به دست اومد و به جمعشون پیوست. با ترش روئی گفتم چه خبرتونه ؟ حنا بندون و حنا برون شبه، از الان چرا اومدید بالای سر من ایستادین؟ زری خانم ، زن عموی اقام، به من نزدیک شد آروم تو گوشم گفت نیومدیم که حنا دستت بذاریم دختر، اومدیم تورو ببریم حموم عروسیت.گفتم خدا رو شکر من هنوز دست و پا دارم ، خودم یه آبی به سر و صورتم می زنم،شماها هم لازم نیست خودتونو به زحمت بندازید. زری خانم یه ابروشو بالا داد و گفت واه واه واه دلم برای ناصر بیچاره می سوزه، خدا به دادش برسه با این دوتا زبون دراز ،یکی ننه اش و یکی هم زنش….ننه آقا با حرص دستمو گرفت، کشید و از جام بلندم کرد و گفت راه بیافت . الکی هم خودتو به مظلومیت نزن ، مگه اولین باره که می بینی این رسوم رو؟ راه بیافت، وقت ندارم کلی کار سرم ریخته.کل مسیر، مثل بچه منو انداختن وسط و دورم حلقه زدنو منو تا گرمابه رسوندن . داخل حمام چندتا از زنهای فامیل دورم جمع شدن.بعد از شستنم ننه آقا با صدای بلند گفت خانمها، دخترم آماده اس .. گفتم حالا می تونم برم ؟ ننه آقا زود بقچه رو باز کرد و گفت آبجی عصمت این لباس رو برات سر جهازی داده فعلا اینو بپوش تا شب، لباس حنابندونتو بیاره. بدون هیچ اعتراضی همون لباسی که خالم مثلا لطف کرده برام آورده بود رو تن کردمو به خودم نگاهی انداختم . لباسه به تنم زار میزد ،هم کلی برام بلند بود و هم اینقدر گشاد که سرشونش هر از گاهی از یه طرف شونه ام آویزون می شد. ننه آقا که متوجه نگاهم شده بود، زود پشتم ایستاد و پشت لباسو یه گره زد و گفت ، عااا ، عااا نگاه، دیگه از شونت آویزون نمیشه. به محض رسیدن به خونه پیراهنو با حرص از تنم در آوردم و یکی از لباسهای قدیمی خودمو تن کردم ، صنوبر صورتمو آریش کرد و خاله عصمت هم لباسی که معلوم بود برای جونیاش بوده رو آورد تنم کرد .... تمام شب حنابندونم مثل چی نشستم و منتظر معجزه ای محال بودم. تا صبح اشک ریختمو تا دم دمه های صبح پلک رو هم نذاشتم که ناخوداگاه بعد از صدای موذن سید رضا چشام سنگین شد و به خواب رفتم . تازه چشام گرم خواب شده بود که خانجون اومد بالای سرم. پشت سر هم صدام میزد و می‌گفت دخترجان بیدار شو، بیدار شو که الان عارفه خانم برای کارای صورتت میاد ، ولی قبلش باید با هم حرف بزنیم..چشامو به سختی باز کردم و گفتم خانجون از علیرضا برام خبر آوردی ؟یه اوف طولانی راه انداخت و گفت ما راجع به این موضوع با هم حرف زدیم مگه نه؟مگه قول ندادی که دیگه بهش فکر هم نکنی؟ گفتم پس چه حرفی دیگه مونده که بهم بزنی؟بعد توضیحاتی که خانجون داد، اخمی به ابرو آوردم و از حرفای خانجون هنوز برام که نامفهوم بود ، انگشتانم را با هم بازی دادم و با تمام سادگیم گفتم خانجون چی میگی؟
ادامه دارد
بومِ آشپزی
گفت از علیرضا خبر دارم..گفتم قول میدم که بدون هیچ حرفی لباس عروس بپوشمو به هیچی هم، اعتراض نکنم فقط زودتر بگو خانجون.. گفت قول دادی هاااا ؟ سرمو تکون دادم و با حالت مظلومانه و پر از بغضی گفتم قول.گفت خبردار شدم که خطر رفع شده و حال علیرضا خوبه ،فقط چند جای بدنش شکستگی داره و تا چند مدت زمین گیر می مونه. نفسمو که تا اون موقع حبس شده بود با خیال راحت بیرون دادمو گفتم خدایا صد هزار مرتبه شکرت ،الان فقط مهم اینه که زندس ..خانجون با مهربانی گفت هیچ کار خدا بی حکمت نیست مادر. با رفتن خانجون، هرچی فکرم کردم که حکمت تصادف علیرضا چی می تونه باشه ، عقلم به جایی قد نداد،ولی دیگه به خودم قول دادم این علاقه رو فراموش کنم...اونروز رو به سختی تا فردا و پس فرداش رسوندم، هر روزی که می گذشت، ترسم بیشتر و بیشتر می شد و ساعت به ساعت افسرده تر و غمگین تر می شدم…. حیاط خونمون از بزرگ و کوچیک ، پیر و جون و بچه ، خاله و عمه و دایی و عمو پر شده بود. یکی شام رو با کمک چند نفر دیگه روی آتیش بار می ذاشت، اون یکی ریسه، روی دیوار نصب می کرد، خانجون هم، حنا هم میزد.. اما اینقدر توی فکر بود که حتی خشک شدن حنا رو متوجه نشده بود، ننه آقا از مطبخ بیرون اومد و گفت خانجون داری چیکار می‌کنی ؟ هر چی حنا بود ریختی روی زمین و حیف و میل کردی..خانجون انگار که تازه از خواب بیدار شده باشه گفت هااا ؟ ملالی نیست یه کمی برای روز مبادا و برای رنگ کردن موهای رنگ کفنم قایم کرده بودم ،الان میرم میارمش و قاطی این یکی می کنم. پنجره رو بستم و ترجیح دادم چیزی نبینم و نشنوم. رفتم گوشه اتاق نشستم ،حس و حال خوبی نداشتم، احساس می کردم توی چند روز تمام زندگیمو باختم ، مثل غم زده ها نه لبهام برای حرف زدن باز می شد و نه برای لبخوندی الکی و مصنوعی . توی غمهام غرق شده بودم که چند تا از زنهای فامیل سطل به دست با کف و کل داخل اتاق شدن . سرمو از روی زانوم بلند کردمو با تعجب بهشون که بالای سرم ایستاده بودن خیره شدم. ننه آقا هم بقچه به دست اومد و به جمعشون پیوست. با ترش روئی گفتم چه خبرتونه ؟ حنا بندون و حنا برون شبه، از الان چرا اومدید بالای سر من ایستادین؟ زری خانم ، زن عموی اقام، به من نزدیک شد آروم تو گوشم گفت نیومدیم که حنا دستت بذاریم دختر، اومدیم تورو ببریم حموم عروسیت.گفتم خدا رو شکر من هنوز دست و پا دارم ، خودم یه آبی به سر و صورتم می زنم،شماها هم لازم نیست خودتونو به زحمت بندازید. زری خانم یه ابروشو بالا داد و گفت واه واه واه دلم برای ناصر بیچاره می سوزه، خدا به دادش برسه با این دوتا زبون دراز ،یکی ننه اش و یکی هم زنش….ننه آقا با حرص دستمو گرفت، کشید و از جام بلندم کرد و گفت راه بیافت . الکی هم خودتو به مظلومیت نزن ، مگه اولین باره که می بینی این رسوم رو؟ راه بیافت، وقت ندارم کلی کار سرم ریخته.کل مسیر، مثل بچه منو انداختن وسط و دورم حلقه زدنو منو تا گرمابه رسوندن . داخل حمام چندتا از زنهای فامیل دورم جمع شدن.بعد از شستنم ننه آقا با صدای بلند گفت خانمها، دخترم آماده اس .. گفتم حالا می تونم برم ؟ ننه آقا زود بقچه رو باز کرد و گفت آبجی عصمت این لباس رو برات سر جهازی داده فعلا اینو بپوش تا شب، لباس حنابندونتو بیاره. بدون هیچ اعتراضی همون لباسی که خالم مثلا لطف کرده برام آورده بود رو تن کردمو به خودم نگاهی انداختم . لباسه به تنم زار میزد ،هم کلی برام بلند بود و هم اینقدر گشاد که سرشونش هر از گاهی از یه طرف شونه ام آویزون می شد. ننه آقا که متوجه نگاهم شده بود، زود پشتم ایستاد و پشت لباسو یه گره زد و گفت ، عااا ، عااا نگاه، دیگه از شونت آویزون نمیشه. به محض رسیدن به خونه پیراهنو با حرص از تنم در آوردم و یکی از لباسهای قدیمی خودمو تن کردم ، صنوبر صورتمو آریش کرد و خاله عصمت هم لباسی که معلوم بود برای جونیاش بوده رو آورد تنم کرد .... تمام شب حنابندونم مثل چی نشستم و منتظر معجزه ای محال بودم. تا صبح اشک ریختمو تا دم دمه های صبح پلک رو هم نذاشتم که ناخوداگاه بعد از صدای موذن سید رضا چشام سنگین شد و به خواب رفتم . تازه چشام گرم خواب شده بود که خانجون اومد بالای سرم. پشت سر هم صدام میزد و می‌گفت دخترجان بیدار شو، بیدار شو که الان عارفه خانم برای کارای صورتت میاد ، ولی قبلش باید با هم حرف بزنیم..چشامو به سختی باز کردم و گفتم خانجون از علیرضا برام خبر آوردی ؟یه اوف طولانی راه انداخت و گفت ما راجع به این موضوع با هم حرف زدیم مگه نه؟مگه قول ندادی که دیگه بهش فکر هم نکنی؟ گفتم پس چه حرفی دیگه مونده که بهم بزنی؟بعد توضیحاتی که خانجون داد، اخمی به ابرو آوردم و از حرفای خانجون هنوز برام که نامفهوم بود ، انگشتانم را با هم بازی دادم و با تمام سادگیم گفتم خانجون چی میگی؟
ادامه دارد
بومِ آشپزی
۱۲