بومِ آشپزی 🍛
#دخترِ_آخر #قسمت_سی بعد از اون گویا ننه ات بارها می خواسته از پدرت طلاق بگیره منتها بازم پدر زنت مداخله کرده و نذاشته که طلاق بگیره . وقتی تو بدنیا میای ،ننه ات از ترس اینکه وقتی بزرگتر شدی مردم واقعیت رو به گوش تو برسونن مجبور میشه به همه بگه که تو عقل درست و حسابی نداری، بلکه مردم تو رو جدی نگیرن و بهت چیزی نگن .حالا دلیل کارای مادرتو فهمیدی ؟ باید ازم ممنون باشی که بالاخره معمای چندین و چند سالتو برات حل کردم. ناصر که حسابی گیج شده بود با تته پته گفت خب تو از کجا اینا رو فهمیدی؟ نکنه اینا هم یه دروغ دیگس؟ علیرضا بلند شد، روی به روی ناصر ایستاد و گفت سیر تا پیاز این حرفا رو از ننه ی بدبختم شنیدم. حتی منم اون موقع بود که فهمیدم مقصر ازدواج اجباری من و نارین هم فقط و فقط مادرته ،چونکه ننت اینقدر تموم این سالها زندگی رو به مادر بیچاره ی من تلخ کرده بود که مادرم با خودش فکر می کرد شاید اگه من با نارین ازدواج کنم بتونه از طریق خواهرت انتقام گوشه ای از زجر‌هایی که کشیده رو بگیره... ناصر که از زور ناراحتی فکش می لرزید، به سختی لب باز کرد و گفت ننه خدا ازت نگذره که هممونو بدبخت کردی . خاله عصمت با همون صدای لرزونش گفت ما فقط با هم حرف می‌زدیم که سرو کله ی آقای تاج گل پیدا شد و باعث تمام این فتنه ها تو زندگیم شد. ناصر لبخندی زد و گفت الان می فهمم که به خاطر خودت بود که کل عمرم منو مجبور کردی نقش دیوونه ها رو بازی کنم. بغضش ترکید و گفت رفتی دست گذاشتی رو دختری که همیشه ، از بچگیم دوسش داشتم، اما اینقدر تو گوشم خوندی و خوندی که شبی که باید بهترین شب زندگیمون می شد، اونقدر زنمو کتک زدم که با تن و بدن کبود تا صبح مثل بید تو حیاط لرزید و فرداش هم راهیش کردی خونه ی آقاش ،که چی ؟که انتقام بگیری... آخه چی بهت بگم من؟اصلا چه جوری دلت اومد زندگی بچه های خودتم، نابود کنی . یه نگاهی بکن ببین چه زندگی برای پسر و دخترت درست کردی؟ دخترتو ببین... نفس عمیقی کشید و گفت ولی من مثل آقام نیستم ننه ... بعد ، نگاه چپ چپی به من انداخت و گفت حتی تو ، نمیزارم یه آب خوش از گلوت پایین بره... از دیونه بازی ناصر حسابی ترسیده بودم.... ناصر به طرف نارین رفت و گفت من امشب هم تو و هم خودم و هم اینایی که اینجا هستن رو یه بلایی سرشون میارم.. من که از ترسم سرجام خشکم زده بود و علیرضا هم هر چی سعی میکرد که دست ناصر رو دور کنه... دور و برم یه نگاهی انداختم و تنها چیزی که به چشمم خورد، چوبی بود که ناصر همیشه برای حفاظت از خودش و فراری دادن بچه هایی که پشت سرش راه می رفتن و مسخرش میکردن، توی دستش می گرفت ، چوب و برداشتم ولی از ترسم نمی تونستم محکم تو دست بگیرمش و هر چه می‌گرفتم از دستم سُر می خورد. زور خودمو زدم و با یه نفس برش داشتمو بدون اینکه به چیزی غیر نجات جون نارین فکر کنم محکم و پشت سر هم، تو سر ناصر زدم. صورت قرمز شده و سرفه های پی در پی نارین و ناصر که روی زمین افتاده بود رو با ترس نگاه می کردم و اینقدر که شک شده بودم یه لحظه می‌خندیدم و لحظه ای گریه می کردم. خاله محکم تو سرش زد و گفت چیکار کردب بچمو؟ علیرضا نگاهی به ناصر و نگاهی به من کرد و با تته و پته گفت چیکار کردی تاج گل ؟ همه چی رو خراب کردی... گفتم به خدا من نمی‌خواستم بلایی سرش بیارم، فقط خواستم نارینو نجات بدم. خاله که شک زده بالای سر ناصر نشسته بود ، دائم شونه های بی جونشو تکون میداد و می‌گفت ناصر ننه، ننه پاشو ، چشاتو باز کن پسرم ، ولی ناصر هیچ واکنشی به التماسهای خاله نشون نمی‌داد. علیرضا گفت تا درو همسایه از صدای جیغ و داد جمع نشدن بیا از اینجا برو. سرمو تکون دادم و گفتم کجا برم؟ هر جا برم بازم پیدام می کنن. عصبی شد و گفت پیدا نمیکنن ، زود باش تاج گل اگه اینجا گیر بیافتی، زندگیت از اینی که هست هم بدتر میشه. گفتم نه من جایی نمیرم، میترسم ، از اینکه من رو پیدا کنن ، اونوقت همه چی بدتر میشه . علیرضا گفت ناصر مرده اینو بفهم .. دو دل شده بودم ، یه دلم می گفت برم و یه دلم منو نگه می‌داشت ، سرمو تکون دادم و تا خواستم آماده ی رفتن بشم صدای ناله ی ضعیف ناصر رو شنیدم ، کف زمین نشستم و با صدای بلند گفتم خدایا شکرت که منو از اینی که هستم بدبخت تر نکردی. به طرف ناصر چهار دست و پا رفتم ،گفتم من نمی‌خواستم بلایی سر نارین بیاری ، به خدا از قصد تورو نزدم ... چشاشو باز کرد و گفت تو زدی ؟ علیرضا پیش دستی کرد و گفت نه تاج گل نزدت ، ننت زد ، تاج گل چرا واقعیتو نمیگی ؟ چرا نمیگی که خالت تورو تهدید کرد که بگی ناصر رو تو زدی ؟ خاله گفت من، من کی گفتم ؟ سرمو با تایید تکون دادم و گفتم آره، مگه تو ناصرو نزدی و بعد تهدیدم کردی که من گردن بگیرم؟ ادامه دارد.... بومِ آشپزی 
#دخترِ_آخر #قسمت_سیویک
حالا خدارو شکر ناصر زنده موند تا من وارد بازی های تو نشم .ناصر تکونی خورد و گفت باورت دارم تاج گل ، نمی‌خواد اینجوری حرص بخوری ، از دست این زن همه چی برمیاد. خوشحال بودم، ولی همچنان از آینده ی تاریکی که پیش روم بود می ترسیدم….از جام بلند شدم و تا خواستم راه برم سرم گیج رفت ، سر جام ایستادم ، سرمو پایین اوردم و با بغض گفتم وای این دیگه چیه ؟ چرا اینجوری شدم ؟ ناصر سرشو بالا آورد و ازشدت درد دوباره سرشو پایین انداخت ، علیرضا گفت چی به روز این دختر اوردی ناصر ؟ این دختر اینجوری پیش بره زنده نمی مونه...رو به عصمت کرد و گفت پاشو زن یه کاری کن ، یه دارویی و درمونی، چیزی براش درست کن تا تلف نشده ..خاله عصمت شونه اشو بالا انداخت و گفت الهی زودتر یه چیزیش بشه من راحت بشم ....سرم گیج می رفت، همه چی دور سرم می چرخید، دیوارو گرفتم و چند قدم به طرف اتاق راه رفتم، اما با صورت روی زمین افتادم ، صدای داد و بیداد علیرضا رو می‌تونستم تا چند لحظه بشنوم ،ولی دیگه چیزی نفهمیدم ... نمی‌دونم چقدر از اون حالت بی هوشیم گذشته بود که با احساس دستی روی سرم و صدای گریه ی خانجون چشممو باز کردم ، لبم خشک شده بود ، از شدت تشنگی لبهام می سوخت،با باز کردن چشمم، خانجون لبخندی زد و گفت دخترم ، بالاخره بیدار شدی؟ هیچی یادم نمی اومد و نمی دونستم چرا من تا این وقت روز که آفتاب نصف اتاقو پر کرده هنوز خوابیدم ، گفتم خانجون ؟ اشکشو با پشت دستش خشک کرد و گفت بگو دختر بد بختم .. گفتم کی اومدی ؟چرا منو زودتر بیدار نکردی ؟ چرا من تا الان خوابیدم؟ وای خدایا الان مگه میشه دهن خاله عصمتو بست. نیم خیز شدم تا بلند شم که درد عجیبی تو شکمم احساس کردم ، آخی گفتمو تازه یاد اتفاقاتی که پیش اومده بود افتادم ، خانجون شونمو به عقب فشار هل داد و گفت نمی‌خواد بلند شی دختر، یه کم استراحت کن تا دایه برای مداوا کردنت بیاد ...دست خانجونو گرفتمو گفتم خانجون کی بهت خبر داد ؟ خاله عصمت کجاس چرا صداش نمیاد ؟ ناصر کجاس ؟گفت اوووه ، این همه سوال کردی میخوای یه جا جوابتو بدم ؟ گفتم اگه سختته یکی یکی جوابمو بده خانجون ... گفت دیشب تا صبح من از این پا دردم خوابم نبرد، هیچی نمونده بود که به این پا نزدم ، اما مگه خوب میشه این پا ، با صدای اذون گفتم یه دو رکعتی نماز بخونم و برم خمیر نون صبحانه رو درست کنم که هنوز دست به آب نزده بودم در به صدا در اومد ، به والله انگار بهم برات شده بود زود با خودم گفتم حتما یه بلایی سر تاج گل آوردن. آره ننه جون دل مادرا زود حس می‌کنه ، بعد دور لبشو با انگشتش پاک کرد و گفت به هر سختی بود این پای علیلمو دنبال خودم تا دم در کشوندم و با صدای آرومی که یه وقت آقات بیدار نشه گفتم کیه؟ با صدای مرد جوونی که می‌گفت منم نترسید .. گفتم تو کی هستی که این وقت صبح دم در خونه ی ما اومدی ؟ چی میخوای ؟ صداش خیلی برام آشنا بود ولی هر چی فکر کردم عقلم به جایی قد نداد، آخه پیریه و هزارتا درد و مرض مادر ، گفت منم علیرضا ، وای ننه، از ترس اینکه یه وقت مهران بیدار بشه و باز بیاد و این پسرو بزنه داشتم پس می افتادم ، سرمو به طرف اتاقا چرخوندمو وقتی مطمئن شدم کسی بیدار نیست زود درو باز کردم و از دیدن صورت این پسره نزدیک بود قلبم بایسته ، پسره حال و روزمو متوجه شد و گفت نترس خانجون به خاطر تاج گل این بلا سرم نیومده ..صدامو آروم کردم و گفتم پس سر چی سر و صورتت به این روز در اومده ؟ کی تورو به این روز در آورده ؟ گفت قصه اش طولانیه ننه، اومدن من به اینجا به خاطر تاج گلِ ، نفس عمیقی کشیدم و گفتم تاج گل ؟ گفت آره حالش خوب نیست ، زودتر یه قابله با خودت ببر پیش اون دختر ، که اگه زود خودتو بهش نرسونی دور از جونش یکی دو ساعت بیشتر زنده نمیمونه ...محکم تو صورتم زدم و گفتم وای ننه ، وای با دختر مظلومم چی کار کردن؟ گفت شما فقط سریع قابله رو بالای سرش ببرید... بهش گفتم باشه باشه من میرم پیشش ،تو هم فعلا تا کسی اینجا ندیدتت، زود برو …درو بستم و رفتم پشت در اتاق ننه آقاتو، آروم در زدم و گفتم کجایی دختر ، تو اینجا خوابیدی و دخترت با مرگ داره دست و پنجه نرم می کنه ، طولی نکشید که آقات درو باز کرد و گفت عصمت با دخترم چکار کرده ؟ آقات اینقدر هول کرده بود که از هولش گیوه هاش تو پاش نمی‌رفت ، گفتم کجا داری میری ؟ به جای اینکه عصبانی بشی برو قابله خدیجه رو هر جا که هست پیدا کن و بیار خونه ی عصمت ... یهو اقات به طرفم برگشت و گفت راستی خانجون تو از کجا فهمیدی که حال تاج گل خوب نیست؟ ازشنیدن این حرف آقات انگار آب سردی
ادامه دارد
بومِ آشپزی
حالا خدارو شکر ناصر زنده موند تا من وارد بازی های تو نشم .ناصر تکونی خورد و گفت باورت دارم تاج گل ، نمی‌خواد اینجوری حرص بخوری ، از دست این زن همه چی برمیاد. خوشحال بودم، ولی همچنان از آینده ی تاریکی که پیش روم بود می ترسیدم….از جام بلند شدم و تا خواستم راه برم سرم گیج رفت ، سر جام ایستادم ، سرمو پایین اوردم و با بغض گفتم وای این دیگه چیه ؟ چرا اینجوری شدم ؟ ناصر سرشو بالا آورد و ازشدت درد دوباره سرشو پایین انداخت ، علیرضا گفت چی به روز این دختر اوردی ناصر ؟ این دختر اینجوری پیش بره زنده نمی مونه...رو به عصمت کرد و گفت پاشو زن یه کاری کن ، یه دارویی و درمونی، چیزی براش درست کن تا تلف نشده ..خاله عصمت شونه اشو بالا انداخت و گفت الهی زودتر یه چیزیش بشه من راحت بشم ....سرم گیج می رفت، همه چی دور سرم می چرخید، دیوارو گرفتم و چند قدم به طرف اتاق راه رفتم، اما با صورت روی زمین افتادم ، صدای داد و بیداد علیرضا رو می‌تونستم تا چند لحظه بشنوم ،ولی دیگه چیزی نفهمیدم ... نمی‌دونم چقدر از اون حالت بی هوشیم گذشته بود که با احساس دستی روی سرم و صدای گریه ی خانجون چشممو باز کردم ، لبم خشک شده بود ، از شدت تشنگی لبهام می سوخت،با باز کردن چشمم، خانجون لبخندی زد و گفت دخترم ، بالاخره بیدار شدی؟ هیچی یادم نمی اومد و نمی دونستم چرا من تا این وقت روز که آفتاب نصف اتاقو پر کرده هنوز خوابیدم ، گفتم خانجون ؟ اشکشو با پشت دستش خشک کرد و گفت بگو دختر بد بختم .. گفتم کی اومدی ؟چرا منو زودتر بیدار نکردی ؟ چرا من تا الان خوابیدم؟ وای خدایا الان مگه میشه دهن خاله عصمتو بست. نیم خیز شدم تا بلند شم که درد عجیبی تو شکمم احساس کردم ، آخی گفتمو تازه یاد اتفاقاتی که پیش اومده بود افتادم ، خانجون شونمو به عقب فشار هل داد و گفت نمی‌خواد بلند شی دختر، یه کم استراحت کن تا دایه برای مداوا کردنت بیاد ...دست خانجونو گرفتمو گفتم خانجون کی بهت خبر داد ؟ خاله عصمت کجاس چرا صداش نمیاد ؟ ناصر کجاس ؟گفت اوووه ، این همه سوال کردی میخوای یه جا جوابتو بدم ؟ گفتم اگه سختته یکی یکی جوابمو بده خانجون ... گفت دیشب تا صبح من از این پا دردم خوابم نبرد، هیچی نمونده بود که به این پا نزدم ، اما مگه خوب میشه این پا ، با صدای اذون گفتم یه دو رکعتی نماز بخونم و برم خمیر نون صبحانه رو درست کنم که هنوز دست به آب نزده بودم در به صدا در اومد ، به والله انگار بهم برات شده بود زود با خودم گفتم حتما یه بلایی سر تاج گل آوردن. آره ننه جون دل مادرا زود حس می‌کنه ، بعد دور لبشو با انگشتش پاک کرد و گفت به هر سختی بود این پای علیلمو دنبال خودم تا دم در کشوندم و با صدای آرومی که یه وقت آقات بیدار نشه گفتم کیه؟ با صدای مرد جوونی که می‌گفت منم نترسید .. گفتم تو کی هستی که این وقت صبح دم در خونه ی ما اومدی ؟ چی میخوای ؟ صداش خیلی برام آشنا بود ولی هر چی فکر کردم عقلم به جایی قد نداد، آخه پیریه و هزارتا درد و مرض مادر ، گفت منم علیرضا ، وای ننه، از ترس اینکه یه وقت مهران بیدار بشه و باز بیاد و این پسرو بزنه داشتم پس می افتادم ، سرمو به طرف اتاقا چرخوندمو وقتی مطمئن شدم کسی بیدار نیست زود درو باز کردم و از دیدن صورت این پسره نزدیک بود قلبم بایسته ، پسره حال و روزمو متوجه شد و گفت نترس خانجون به خاطر تاج گل این بلا سرم نیومده ..صدامو آروم کردم و گفتم پس سر چی سر و صورتت به این روز در اومده ؟ کی تورو به این روز در آورده ؟ گفت قصه اش طولانیه ننه، اومدن من به اینجا به خاطر تاج گلِ ، نفس عمیقی کشیدم و گفتم تاج گل ؟ گفت آره حالش خوب نیست ، زودتر یه قابله با خودت ببر پیش اون دختر ، که اگه زود خودتو بهش نرسونی دور از جونش یکی دو ساعت بیشتر زنده نمیمونه ...محکم تو صورتم زدم و گفتم وای ننه ، وای با دختر مظلومم چی کار کردن؟ گفت شما فقط سریع قابله رو بالای سرش ببرید... بهش گفتم باشه باشه من میرم پیشش ،تو هم فعلا تا کسی اینجا ندیدتت، زود برو …درو بستم و رفتم پشت در اتاق ننه آقاتو، آروم در زدم و گفتم کجایی دختر ، تو اینجا خوابیدی و دخترت با مرگ داره دست و پنجه نرم می کنه ، طولی نکشید که آقات درو باز کرد و گفت عصمت با دخترم چکار کرده ؟ آقات اینقدر هول کرده بود که از هولش گیوه هاش تو پاش نمی‌رفت ، گفتم کجا داری میری ؟ به جای اینکه عصبانی بشی برو قابله خدیجه رو هر جا که هست پیدا کن و بیار خونه ی عصمت ... یهو اقات به طرفم برگشت و گفت راستی خانجون تو از کجا فهمیدی که حال تاج گل خوب نیست؟ ازشنیدن این حرف آقات انگار آب سردی
ادامه دارد
بومِ آشپزی
۱۳