بومِ آشپزی 🍛
#دخترِ_آخر #قسمت_پنجاهوشش علیرضا سینه سپر کرد و به ناصر کرد و گفت چی میگی ؟ انگار واقعا عقل درست حسابی نداری ، آره به خاطر خواهرت سکوت کردم ،ولی این یکی از اشتباهاتم بود .. ناصر رخ در رخ علیرضا ایستاد و گفت آره اصلا نباید می بخشیدی... از ترس بدتر شدن اوضاع و درگیری بین ناصر و علیرضا روبه ناصر ایستادم و گفتم کمی آروم باش ، از خستگی اعصابی برات نمونده ، بیا بشین برات آب بیارم دست و پاتو بشور و کمی استراحت کن ،بعداً راجب تصمیمت حرف می‌زنیم.. علیرضا رو به طرف نارین گفت با تو یه حساب دیگه ایی دارم ، ولی ای کاش کمی رسم و رسومِ شوهر داری رو یاد میگرفتی.. ناصر دندوناشو از حرص روی هم فشار داد و قبل از اینکه حرفی بزنه.. با رفتن علیرضا از خونه نفس راحتی کشیدم .. ناصر گفت ننه دوباره چکار کردی ؟ چرا نمیخوای سر جات بشینی و سرت به زندگیت گرم کنی ؟ باید کاری کنی که نقل قول آدم و عالم بشیم ؟ میخواین سمتم بدین؟ دلم خواست حرص خاله را بیشتر در بیارم ، به خاله نگاهی انداختم و گفتم خدا نکنه ، انشالله دشمنات که هر روز دارن زندگیتو خرابتر میکنن رو کنار خانجون که تنها نمونه خاک کنیم.. خاله نگاه غضبناکی به من کرد و گفت ناصر ننه ، ببین من به احترام تو به این دختر چیزی نمیگم .. ولی تاج گل منتظر تلافی برای کار امروزت باش .. لبخندی زدم و ابرویی براش بالا و پایین انداختم و قبل از اینکه ناصر متوجه بشه خودمو به مظلومیت زدم و گفتم میبینی ناصر من چقدر بدبختم ، پیش تو داره منو تهدید می‌کنه ، من باید حرفمو به کی بزنم تا پشتم بیایسته و از حقم دفاع کنه .. ناصر سری تکون داد و گفت استفرالله ، من چه اشتباهی کردم زن گرفتم ، که هر روز این بساط صبح تا شب ما شده ، بلند شد و گفت کسی به تو کاری نمیتونه داشته باشه ، ننه کاری به تاج گل نداشته باش ، کاری نکن از امروز برخوردم با تو و اون دخترت از اینی که هست بدتر بشه .. خاله گوشه ایی از پیراهنشو بالا گرفت و به صورتش چسبوند و با گریه های الکی گفت آره ننه ، آره پسرم ، یه عمر برات زحمت کشیدم الان به جای ننت از اون شی. داری طرفداری میکنی ، باشه ننه ، هر چه از تو بشنوم و ببینم می‌بخشم ، چون مادرم و قلبی ضعیف در برابر اولادم دارم .. گفتم بله خیلی قلبی ضعیف داری ، به ضعیف بودن قلبت شکی نداریم ، پس لطفا ، خواهشاً تو زندگیمون اینقدر دخالت نکن خاله ی خوش قلب و ضعیفم و به طرف اتاق رفتم ، به محض داخل شدنم به اتاق ، بالشت را زمین انداختم ،بلافاصله دراز کشیدم،به سقف خیره شدم ،به خودم گفتم تو الان به جز ناصر کس دیگه ایی برات نمونده ...اه بلندی کشیدم و گفتم حتی اقات و زن آقا هم حاضر نبودن در خونه اشون را به روت باز کنن، یعنی تو بی کس شدی ، اگه ناصر تورو نخواد ،بی خانمان میشی .. از حرف های آخرم بغض کردم و با بسته شدن چشام، اشکام از گوشه ی چشمم سرازیر شد، دیگه به این همه اشک عادت کرده بودم و تنها یار و همدم من توی تنهایی شده بودن ، اشکامو قبل از اومدن ناصر زود پاک کردم.. ناصر با قیافه ی درهم اومد و به خواب عمیقی رفت ، هر چقدر این پهلو و آن پهلو کردم خوابی به چشام نمی اومد ، بلند شدم و لباسای چرکی ناصر را برداشتم و با خودم به حیاط بردم ، حیاط سوت و کور بدون هیچ صدایی ، به جز جیک جیک پرندگان به گوش می اومد، لگن مسی که خاله گوشه ی حیاط گذاشته بود را برداشتم و با خودم به طرف حموم بردم ، .. مشغول شستم لباسها بودم و تو فکر بودم که نارین جلوم سبز شده،ابن که رفته بود،بهش گفتم زود برو بیرون ، حتی اینجا هم دست از سرم برنمیدارید.. دستش پشت کمرش پنهان کرده بود ، یه لحظه یه چیزی روی گلوم چسبوند و گفت امروز تو نقشه هامو خراب کردی ،صدام از ترس می لرزید دستمو روی دست نارین چسبوندم و گفتم فکر میکنی با از بین رفتن من زندگیت خوب میشه ؟ گفت آره ، آره بهتر میشه،چون دیگه تو نیستی،چون مانعی تو کارهام و زندگیم ندارم... گفتم الان هم تهدیدی توی زندگیت ندارم ،دیدی که دیشب من زندگیم را به همه چی ترجیح دادم،دیگه از چی میترسی ؟ گفت ساکت شو تاج گل ،فکر میکنی داری بچه رو با این حرفات گول میزنی ، نه تاج گل ،این حرفا نیست .. دستشو بالا برد و داشت پایین می‌آورد که همین جور یک صدا جیغ کشیدم و داد زدم ناصر ، ناصر کمکم کن، تورو خدا یکی کمکم کنه.. با دو دستم به طرف عقب هولش دادم وقتی روی دیوار چسبید فرار کردم ،چشمم به خاله عصمت که کنار در دست به کمر نشسته و با دیدنم خشکش زد ، از صدای جیغم علیرضا و ناصر همزمان از اتاق بیرون اومدن،علیرضا گفت چی شده ؟ ناصر از دیدن صورت زخمیم با لکنت گفت داری چه میکنی تاج گل ؟ گفتم من چه کردم یا شما دارید با من چه میکنید ؟خواهرت داشت منو از بین میبرد .. ادامه دارد.... بومِ آشپزی 
#دخترِ_آخر #قسمت_پنجاهوهفت
ناصر با تعجب گفت تاج گل مواظب باش ،تا خواستم حرکتی کنم ، یهو ازشدت د.رد در جا خشکم زد ..دستمو روی کمرم کشیدم و بعد بالا گرفتمو نگاهش کردم ، لبخند بی جونی به ناصر زدم، رومو به سمت خاله عصمت کردم و با صدایی که از ترس و درد میلرزید، گفتم خدا ازت نگذره ، که تو اوج جوونی منو سیاه بختم کردی ، خدا ازت نگذره که منو آوردی اینجا، خدا ازت نگذره که با دخترت برای مرگم نقشه کشیدید. علیرضا کمی جلوتر اومد و گفت نارین تو چیکار کردی ؟ مگه این دختر چه کارتون کرده ؟ صداشو آرومتر کرد و گفت آخه چی از جونش می خواید؟چشامو روی هم گذاشتمو به روزهای قبل از این اتفاقات رفتم، یاد اونروزای خوشی که خانجون برای پخت فَتیر خمیر درست میکرد و جز مهران و بهرام کسی جرات نداشت به طرفش قدم برداره افتادم ، یاد اون شیطنتهایی که می کردم و تنبیه بعدش هم بدون شام خوابیدن بود ... یهو احساس کردم که همه تصاویر پیش چشمم رنگ باخت ، درد امانمو بریده بود و دیگه نتونستم در برابر اون همه درد مقاومت کنم، روی زمین نشستم، چشمام رو بستمو دیگه چیزی نفهمیدم. وقتی چشمامو باز کردم کسی توی اتاق نبود ، برای چند لحظه همه چی رو فراموش کرده بودم ،خمیازه ی بلندی کشیدم،با دردی که توی پهلوم پیچید ،زود کمرمو صاف کردم ، یکی از دستام با یه دستمال بسته شده بود، با اون یکی دستم کمرمو مالیدم و تازه اون لحظه بود که دوباره همه چی رو به یاد آوردم .تو فکر بدبختیهام بودم که در اتاق باز شد و ننه آقام رو توی چارچوب در دیدم. نمی‌دونستم براش اخم کنم یا از دیدنش خوشحال باشم ،ننه آقا بشقاب به دست نزدیکم شد و گفت ننه ات برات بمیره که به این روز افتادی.. اخم کردم و با صراحت گفتم چرا اومدی ؟تازه یادت افتاده یه دختر هم اینجا داری ؟صدامو بالاتر بردم و ادامه دادم ننه آقا شنیدی چی گفتم ،میگم الان یاد افتاده دخترتو زیر دست این قوم انداختی؟ننه آقا بشقاب برنج رو زمین گذاشت و گفت خوبه خوبه ، فکر نکن شوهر کردی می تونی برای من زبون درازی کنی و هر جور دلت می خواد با من حرف بزنی نه دخترجون ، بهت اجازه نمیدم منو برای اومدن و نیومدنم بازخواست کنی. گفتم آره راست میگی من اجازه ندارم به هیچ کس و هیچ چیز اعتراض کنم.. ننه تو اصلا چرا هر سری که یه بلایی به سرم میاد یه بشقاب غذا دستت می گیری و میای پیشم؟چرا فکر میکنی من با یه بشقاب غذا گول میخورم؟ بشقابو به طرفش هول دادم و گفتم نه تورو می‌خوام ببینم، نه غذایی که با منت برام آوردی رو ، ننه من به محبت و آغوشت نیاز داشتم که تو همیشه ازم دریغ کردی ، من به پشتیبانی تو احتیاج داشتم، دلم می خواست مثل خاله عصمت که همیشه پشت دخترشه ، توام پشت من باشی اما هیچ وقت نبودی، الانم اومدی اینجا چیکار کنی مثلا؟ اومدی شکمم رو سیر کنی؟ اینقدر توی این مدت غم و غصه خوردم که سیر سیرم، نمی خواد نگران گرسنگی من باشی. پاشو ، پاشو ننه ، پاشو برو پیش شوهرت ،همونی که این بدبختی رو برام برید و دوخت و تنم کرد، همونی که محکومم کرد به این زندگی ...ننه آقام چینی به پیشونیش انداخت و باحرص گفت تقصیر تو نیست که اینجوری با من حرف میزنی ، تقصیر خودمه که دلم به حال تو سوخت ، والا الان می بینم که عصمت بنده خدا راست میگه، اندازه ی سه تا زن زبون دراز کردی و از اتاق بیرون رفت. دستمو روی دهنم فشار دادم و تو سکوتم فریاد کشیدم، اما هر چقدر تو خفای خودم جیغ می کشیدم کمتر آروم می شدم. بعد از رفتن ننه آقا و گریه های من ، تازه درد کمرم شروع شد و از شدت درد به خودم پیچیدم. خونه سوت و کور بود و هیچ صدایی نمی شنیدم ، با صدای آرومی گفتم ناصر ؟ ناصر کجایی ؟ کجایی پس؟ نه اثری از ناصر بود و نه از کسی دیگه. دستمو به دیوار گرفتمو با دردی که تو کل بدنم پیچید به زور از جام بلند شدم ، به سختی خودمو به حیاط رسوندم، با صدای ضعیفی داد زدم کسی خونه نیست؟کشون کشون خودمو به در حیاط رسوندم و با آخرین زوری که تو بدنم مونده بود خودمو تو کوچه انداختم….با صدای ضعیفی که هر لحظه هم ضعیف تر میشد داد زدم کمکم کنید ،به خان خبر بدین. تو اون حال و اوضاعی که همه تماشاچی شده بودن و فقط به من نگاه میکردن، چشمم به پسر مسلم بنّا که با مظلومیت خاصی به من نگاه میکرد افتاد ، دستمو براش تکون دادم و گفتم امیر حسین بیا.. طرفم دو یید و گفت آبجی تاج گل لباست کثیف شده ، چه بلایی سرت اومده ؟ آروم و بریده بریده لب باز کردم و گفتم چیزی نیست، تو فقط بدو به خان خبر بده. سرشو پایین انداخت و گفت آبجی من برم چی بگم، حرف منو باور نمی کنن .. بیا با هم بریم پیش خان، راستشو بخوای خیلی دوست دارم عمارت خانو از نزدیک ببینم ، اینقدر پسر مش محمود از عمارت و زیبایش تعریف کرده من هم دلم میخواد به بهونه ی تو برم اونجا رو ببینم.
ادامه دارد
بومِ آشپزی
ناصر با تعجب گفت تاج گل مواظب باش ،تا خواستم حرکتی کنم ، یهو ازشدت د.رد در جا خشکم زد ..دستمو روی کمرم کشیدم و بعد بالا گرفتمو نگاهش کردم ، لبخند بی جونی به ناصر زدم، رومو به سمت خاله عصمت کردم و با صدایی که از ترس و درد میلرزید، گفتم خدا ازت نگذره ، که تو اوج جوونی منو سیاه بختم کردی ، خدا ازت نگذره که منو آوردی اینجا، خدا ازت نگذره که با دخترت برای مرگم نقشه کشیدید. علیرضا کمی جلوتر اومد و گفت نارین تو چیکار کردی ؟ مگه این دختر چه کارتون کرده ؟ صداشو آرومتر کرد و گفت آخه چی از جونش می خواید؟چشامو روی هم گذاشتمو به روزهای قبل از این اتفاقات رفتم، یاد اونروزای خوشی که خانجون برای پخت فَتیر خمیر درست میکرد و جز مهران و بهرام کسی جرات نداشت به طرفش قدم برداره افتادم ، یاد اون شیطنتهایی که می کردم و تنبیه بعدش هم بدون شام خوابیدن بود ... یهو احساس کردم که همه تصاویر پیش چشمم رنگ باخت ، درد امانمو بریده بود و دیگه نتونستم در برابر اون همه درد مقاومت کنم، روی زمین نشستم، چشمام رو بستمو دیگه چیزی نفهمیدم. وقتی چشمامو باز کردم کسی توی اتاق نبود ، برای چند لحظه همه چی رو فراموش کرده بودم ،خمیازه ی بلندی کشیدم،با دردی که توی پهلوم پیچید ،زود کمرمو صاف کردم ، یکی از دستام با یه دستمال بسته شده بود، با اون یکی دستم کمرمو مالیدم و تازه اون لحظه بود که دوباره همه چی رو به یاد آوردم .تو فکر بدبختیهام بودم که در اتاق باز شد و ننه آقام رو توی چارچوب در دیدم. نمی‌دونستم براش اخم کنم یا از دیدنش خوشحال باشم ،ننه آقا بشقاب به دست نزدیکم شد و گفت ننه ات برات بمیره که به این روز افتادی.. اخم کردم و با صراحت گفتم چرا اومدی ؟تازه یادت افتاده یه دختر هم اینجا داری ؟صدامو بالاتر بردم و ادامه دادم ننه آقا شنیدی چی گفتم ،میگم الان یاد افتاده دخترتو زیر دست این قوم انداختی؟ننه آقا بشقاب برنج رو زمین گذاشت و گفت خوبه خوبه ، فکر نکن شوهر کردی می تونی برای من زبون درازی کنی و هر جور دلت می خواد با من حرف بزنی نه دخترجون ، بهت اجازه نمیدم منو برای اومدن و نیومدنم بازخواست کنی. گفتم آره راست میگی من اجازه ندارم به هیچ کس و هیچ چیز اعتراض کنم.. ننه تو اصلا چرا هر سری که یه بلایی به سرم میاد یه بشقاب غذا دستت می گیری و میای پیشم؟چرا فکر میکنی من با یه بشقاب غذا گول میخورم؟ بشقابو به طرفش هول دادم و گفتم نه تورو می‌خوام ببینم، نه غذایی که با منت برام آوردی رو ، ننه من به محبت و آغوشت نیاز داشتم که تو همیشه ازم دریغ کردی ، من به پشتیبانی تو احتیاج داشتم، دلم می خواست مثل خاله عصمت که همیشه پشت دخترشه ، توام پشت من باشی اما هیچ وقت نبودی، الانم اومدی اینجا چیکار کنی مثلا؟ اومدی شکمم رو سیر کنی؟ اینقدر توی این مدت غم و غصه خوردم که سیر سیرم، نمی خواد نگران گرسنگی من باشی. پاشو ، پاشو ننه ، پاشو برو پیش شوهرت ،همونی که این بدبختی رو برام برید و دوخت و تنم کرد، همونی که محکومم کرد به این زندگی ...ننه آقام چینی به پیشونیش انداخت و باحرص گفت تقصیر تو نیست که اینجوری با من حرف میزنی ، تقصیر خودمه که دلم به حال تو سوخت ، والا الان می بینم که عصمت بنده خدا راست میگه، اندازه ی سه تا زن زبون دراز کردی و از اتاق بیرون رفت. دستمو روی دهنم فشار دادم و تو سکوتم فریاد کشیدم، اما هر چقدر تو خفای خودم جیغ می کشیدم کمتر آروم می شدم. بعد از رفتن ننه آقا و گریه های من ، تازه درد کمرم شروع شد و از شدت درد به خودم پیچیدم. خونه سوت و کور بود و هیچ صدایی نمی شنیدم ، با صدای آرومی گفتم ناصر ؟ ناصر کجایی ؟ کجایی پس؟ نه اثری از ناصر بود و نه از کسی دیگه. دستمو به دیوار گرفتمو با دردی که تو کل بدنم پیچید به زور از جام بلند شدم ، به سختی خودمو به حیاط رسوندم، با صدای ضعیفی داد زدم کسی خونه نیست؟کشون کشون خودمو به در حیاط رسوندم و با آخرین زوری که تو بدنم مونده بود خودمو تو کوچه انداختم….با صدای ضعیفی که هر لحظه هم ضعیف تر میشد داد زدم کمکم کنید ،به خان خبر بدین. تو اون حال و اوضاعی که همه تماشاچی شده بودن و فقط به من نگاه میکردن، چشمم به پسر مسلم بنّا که با مظلومیت خاصی به من نگاه میکرد افتاد ، دستمو براش تکون دادم و گفتم امیر حسین بیا.. طرفم دو یید و گفت آبجی تاج گل لباست کثیف شده ، چه بلایی سرت اومده ؟ آروم و بریده بریده لب باز کردم و گفتم چیزی نیست، تو فقط بدو به خان خبر بده. سرشو پایین انداخت و گفت آبجی من برم چی بگم، حرف منو باور نمی کنن .. بیا با هم بریم پیش خان، راستشو بخوای خیلی دوست دارم عمارت خانو از نزدیک ببینم ، اینقدر پسر مش محمود از عمارت و زیبایش تعریف کرده من هم دلم میخواد به بهونه ی تو برم اونجا رو ببینم.
ادامه دارد
بومِ آشپزی
۱۳