بومِ آشپزی 🍛
#دخترِ_آخر #قسمت_هفتادوهفت به منصور چپ چپ نگاهی کرد و گفت ننه منصور بدون اینکه به ننه زینتت بگی، زن گرفتی؟ منصور به طرف زینت خانم رفت و با صدای بلند کنار گوشش گفت نمی خوای اول بهمون خوش آمد بگی دایه ؟ زینت خانم بدون اینکه به منصور جوابی بده پشتشو کرد و داخل خونه شد .. منصور با خنده گفت تاج گل زینت دایه گوشاش خوب نمی شنوه ، اخم و تَخم الانشو نادیده بگیر، چون پشت این نقاب اخمو یه زن فوق العاده مهربونه ، فقط هر چی گفت نباید رو حرفش نه بیاری.. جواب خنده اشو با لبخند دادم و گفتم باید همین کارو کنم چون فکر کنم راه دیگه ای ندارم. منصور به طرف زینت خانم رفت و گفت دایه جون ، این دختر خانوم زنم نیست ، اصلا مگه میشه من بدون تو زن بگیرم ، قرارمونو یادم نرفته که باید دختری رو که تو انتخاب میکنی بگیرم و به شوخی گفت ولی مثل اینکه تو یادت رفته دایه ، اشکالی نداره پیریه و هزارتا دردسر . دایه دستشو مشت کرد و با شوخی گفت پیر ننته، و بعد دستی روی موهای سفیدش کشید و گفت کجای من پیره ، هاااان؟ بگو ببینم حالا که میگی این دختر خانوم خوشگل زنت نیست پس کیه و چرا با خودت آوردی اینجا ؟ با بوی تخم مرغ، با حالت تهوع چشامو باز کردم ، با اشاره که دستم روی دهنم چسبونده بودم می‌پرسیدم که کجا و کدوم وری باید برم ؟ منصور با ترس گفت چی شد ؟ حالت دوباره بد شد؟ دستشویی ته حیاطه ، اصلا بیا من همراهیت میکنم... منصور جلوتر راه رفت و من به محض رسیدن به دستشویی هر چه که نخورده بودم را بالا آوردم.. منصور گفت حتما از خستگی راه اینجوری شدی.. نه ، نه حتما به خاطر اینکه هیچی نخورده بودی، آخه از دیروز تو هیچی نخوردی معلومه حالت بد میشه..نمیدونم والله دیگه چی بگم.. با پشت دستم دهنمو خشک کردم و بابی حالی گفتم نه منصور خان، من الان دو سه روزی حالم اینجوری میشه ،حتما از فشار عصبی که از دست اون خانواده کشیده بودم به این روز افتادم ... گفت حالا بیا بریم یه چیزی بخور تا طبیب رو بیارم .. چشامو براش گرد کردم، ولی قبل از اینکه سوالی بپرسم گفت ، آخه دکتر از هر انگشتش یه هنر میباره.. با صدای دایه که داد منصور ننه کجا رفتید ؟ زود بیا صبحونه اتو بخور ،آخه تخم مرغا مثل این هوا یخ شدن.. دایه با دیدن صورت رنگ و رو رفته ام گفت منصور این دختر مریض شده ؟ چرا صورتش مثل موهام سفید شده ؟ منصور گفت نمیدونم ننه ، من که متوجه نمیشم، ولی از حرف های تاج گل فهمیدم که این بالا آوردنش برای چند روزی هست ،خدا خیرت بده ننه ،یه دوایی یه درمونی برای این دختر درست کنی تا این یکی هم به درداش اضافه نشه .. دایه چشاشو ریز کرد و گفت از کی بالا میاری ؟ به منصور نگاه کردم و خطاب به دایه زینت گفتم دو سه روزی هر چه میخورم و نمیخورم حالت تهوع میگیرم، ابروهاشو توی هم گره زد و با ترش رویی گفت ماجرای این دختر چیه؟ منصور گفت قضیه اش خیلی طولانیه ننه زینت ، فقط اینو بدون که این دختر به ما پناه آورده و مطمئنم که تو خوب ازش مراقبت میکنی. دایه آهی کشید و گفت نگران نباش دخترم پیش من جات امنه، درسته من هیچ وقت بچه نداشتم، ولی احساس مادری رو خوب بلدم ، یه دفعه گفت این یکی دختر هم قضیه داره منصور ؟ منصور لبخندی زد و گفت نه این همراه تاج گل اومده ، این دختر هم خانواده اشو از دست داده و کسی رو نداره.. زینت خانم بغضش ترکید و گفت بمیرم براتون ننه ، که حتی از خانواده هم شانس نیاوردین . منصور گفت حالا تو خودتو اذیت نکن ، فشارت میره بالا ... دایه گفت برید یه آبی به دست و صورتتون بزنید تا منم برم یه چایی و چندتا تخم مرغ برای صبحونه آماده کنم . منصور گفت ننه من اول میرم یه استراحتی کنم، از دیشب یه سره رانندگی کردمو خیلی خسته ام. دایه دستشو تکون داد و گفت حالا میری ، اول باید یه لقمه بخوری معده ات خالی نباشه ،بعدش دیگه کسی باهات کاری نداره و می تونی تا هر وقت که خواستی بخوابی . همین طور که دایه داشت به طرف مطبخ می‌رفت و زیر لب با خودش حرف میزد ، منصور یکی از متکاهای کنار اتاق رو برداشت روی زمین انداخت و به محض اینکه سرشو روی بالشت گذاشت به خواب عمیقی فرو رفت. نرگس که کل دیشب رو حسابی خوابیده بود و اثری از خستگی تو چهره اش نبود، بلند شد و گفت من برم به دایه تو آماده کردن صبحونه کمک کنم ، ما که قرار نیست مهمون یکی روز دو روزش باشیم، حداقل با کمک کردن، لقمه مونو حلال کنیم ، با رفتن نرگس منم از فرصت استفاده کردم و بالشتی روی زمین گذاشتمو دراز کشیدم ، تا چشمامو بستم دیگه چیزی نفهمیدم…. از خواب بیدار شدم و کمی صبحونه خوردیم،ولی دوباره حالت تهوع گرفتم.. دایه رو به من گفت زود پشت سر من راه بیافت ببینم مشکلت چیه.. با تعجب بهش نگاه کردم .. منصور گفت تاج گل مطمعن باش دایه از صدتا قابله های روستا بهتر میفهمه ، ادامه دارد بومِ آشپزی 
#دخترِ_آخر#قسمت_هفتادوهشت
حالا برو انشالله یه دوایی برات درست میکنه، سه سوته خوبت میکنه ..سرمو تکون دادم و گفتم چاره نیست و پشت سر دایه که اخماش هر لحظه بیشتر در هم می‌رفت به راه افتادم ،داخل اتاقی بزرگ شدیم که یه گوشه پر از کتب که روی هم تلمبار شده و پنجره ایی که با همون تور سفید طاقچه رو ست میکرد و گلیم فرش زرشکی که با گل های درشت سبز و آبی خوشگل شده بود توجه ام را جلب کرد ..دایه گفت به چی داری زُل میزنی ؟ انشالله حدثی که میزنم خدا کنه دروغ باشه... من از ترسی که از دایه داشتم بدون هیچ اعتراضی حرفاش رو گوش کردم..چشاشو ریز کرد گفت فک کنم بارداری...گفتم نه...گفت دختر جان من موهامو الکی سفید نکردم ، الکی نیست که بهم بگن طبیب شهر،حالا زود بقچه اتو برمی‌داری و از اینجا به هرجا که بودی برمیگردی ... آره پاشو زودتر از اینجا با اون دختری برید بیرون ، من نه حوصله و نه اعصاب تورو دارم ..تا خواستم لب باز کنم گفت هیچ توجیحی ازت نمی‌خوام ، دستشو روی زمین چسبوند و از اتاق بیرون رفت ...گفتم تو دیگه برای چی اومدی ؟آخه فقط تورو کم داشتم... داشتم از اتاق بیرون می اومدم با منصور روبه رو ، جلوی بغضم را نتونستم بگیرم و با صدای بلند به هق هق افتادم ، منصور با تردید گفت دایه چی میگه تاج گل ؟ گفتم به خاک خشک نشده ی خانجون من نمیدونم ،من چه میدونستم قبل از جدایی خبر نداشتم..گفت می‌دونم ،نمیخواد برای من توضیح بدی ، کاری که شده، ولی باید فکری برای بعدش کنی ، ناصر باید بدونه که تو .... حرفشو قطع کردم و گفتم اصلاااااا ، نباید بفهمه ، هنوز حرفم تموم نشده بود که دایه زینت گفت چرا هنوز اینجا ایستادی ؟ زود همون کاری که گفتم را انجام بده .. منصور گفت چی گفته بودی دایه ؟ گفت باید از اینجا بره ، دنبال دردسر نمی‌گردیم... منصور گفت ننه کجا بره ؟ این دختر به من پناه آورده ، بعد تو با اونوریا چه فرقی با هم دارید ؟ دایه گفت تو نمی‌فهمی ،اگه می‌فهمیدی این حرفارو نمیزدی،فقط یک زن می‌تونه بفهمه تو سر این دخترا چی میگذره .. منصور عصبی شد و گفت چی میگذره دایه ؟ این دختر شوهر داشت ، میفهمی شوهر داشت ..دایه چشای ریزش را درشت کرد و گفت داشت ؟شوهر داشت دیگه چیه؟ به والله که دیگه نمیشه از کارای شما جوونها سر درآورد ، والا تا اونجایی که من می دونم این دختر یکی دوماهه حاملس ،پس یعنی باید تا همین اواخر شوهری داشته باشه...منصور گفت داشت ،یعنی اینکه تا هفته ی پیش شوهر داشت و الان چند روزه که جدا شدن . دایه گفت دیدی گفتم ؟خب حتما یه عیب و ایرادی داشته که شوهره تحملش نکرده ، اینم پیش خودش گفته کی از پسر خان بهتر .. نه منصور ننه ، من اون همه برات زحمت نکشیدم که بیام دو دستی تقدیمت کنم به یه همچین کسایی ، مطمئن باش حتی اگه شده برم بعد از این همه سال خودمو تحویل خان بدم ، نمی ذارم تو گیر یه همچین کسب بیافتی و خودتو تباه کنی...منصورگفت ننه جون ،وقتی از چیزی خبر نداری ، الکی قضاوت نکن و به این بنده خدا بهتون نزن، بیا بگیر بشین یه لیوان آب بهت بدم بخور، بعدش خودم از سیر تا پیاز زندگی تاج گل رو برات تعریف می کنم.دایه نگاه چپ چپی بهم کرد و رفت بالاترین نقطه ی اتاق نشست. منصور لیوان رو پر از آب کرد به سمتش گرفت و گفت بخور ننه جون ،نوش جونت گوارای وجودت . دایه به زور یه جرعه از آب رو خورد که منصور بدون معطلی شروع کرد به تعریف کردن و یه نفس از روزی اول برای دایه تعریف کرد. وقتی حرفهای منصور تموم شد تازه متوجه شدم که کل صورتم از اشکهام خیس شده و احساس می کردم که با گوش دادن به داستان تلخ زندگیم یک بار دیگه تموم اون لحظه های سخت و اون مصیبتها برام تکرار شده و دوباره از سر گذروندمشون ….دایه که انگار با شنیدن واقعیت زندگیم کمی آرومتر شده بود، گفت اصلا همه ی این چیزها که تعریف کردی درست ،ولی آخرش که چی؟ این دختر دیگه تنها نیست ،یه بچه ی معصوم تو راهه که دو روز دیگه که به دنیا بیاد، پدر می خواد، اون مرد هم ، حتی اگه دیگه شوهر این دختر نباشه بازم حق داره که بدونه یه بچه توی راه داره و به زودی پدر میشه.آب دهنمو به سختی قورت دادم و گفتم ولی من فکر نمی کنم که لزومی داشته باشه اون خبردار بشه ، چون من قرار نیست که این بچه رو بدنیا بیارم .. دایه با عصبانیت گفت خودت می فهمی داری چی میگی دختر جان ؟ مگه الکیه ، تو کجا و تو چه خانواده ای بزرگ شدی ؟اگه می خوای بلایی سر اون طفل معصوم بیاری به خودت مربوطه، فقط قبلش اینو بهت گفته باشم که روی موندن توی این خونه هیچ حسابی نمی کنی، از منصور هم کمک نمی خوای فهمیدی؟از زور عصبانیت و استیصال چشامو محکم روی هم فشار دادم تا بلکه وقتی چشم باز می کنم ببینم که همه چی خواب بود، ولی خودم هم می دونستم که این فقط یه آرزوی محاله. چشمامو باز کردم و
ادامه دارد...
بومِ آشپزی
حالا برو انشالله یه دوایی برات درست میکنه، سه سوته خوبت میکنه ..سرمو تکون دادم و گفتم چاره نیست و پشت سر دایه که اخماش هر لحظه بیشتر در هم می‌رفت به راه افتادم ،داخل اتاقی بزرگ شدیم که یه گوشه پر از کتب که روی هم تلمبار شده و پنجره ایی که با همون تور سفید طاقچه رو ست میکرد و گلیم فرش زرشکی که با گل های درشت سبز و آبی خوشگل شده بود توجه ام را جلب کرد ..دایه گفت به چی داری زُل میزنی ؟ انشالله حدثی که میزنم خدا کنه دروغ باشه... من از ترسی که از دایه داشتم بدون هیچ اعتراضی حرفاش رو گوش کردم..چشاشو ریز کرد گفت فک کنم بارداری...گفتم نه...گفت دختر جان من موهامو الکی سفید نکردم ، الکی نیست که بهم بگن طبیب شهر،حالا زود بقچه اتو برمی‌داری و از اینجا به هرجا که بودی برمیگردی ... آره پاشو زودتر از اینجا با اون دختری برید بیرون ، من نه حوصله و نه اعصاب تورو دارم ..تا خواستم لب باز کنم گفت هیچ توجیحی ازت نمی‌خوام ، دستشو روی زمین چسبوند و از اتاق بیرون رفت ...گفتم تو دیگه برای چی اومدی ؟آخه فقط تورو کم داشتم... داشتم از اتاق بیرون می اومدم با منصور روبه رو ، جلوی بغضم را نتونستم بگیرم و با صدای بلند به هق هق افتادم ، منصور با تردید گفت دایه چی میگه تاج گل ؟ گفتم به خاک خشک نشده ی خانجون من نمیدونم ،من چه میدونستم قبل از جدایی خبر نداشتم..گفت می‌دونم ،نمیخواد برای من توضیح بدی ، کاری که شده، ولی باید فکری برای بعدش کنی ، ناصر باید بدونه که تو .... حرفشو قطع کردم و گفتم اصلاااااا ، نباید بفهمه ، هنوز حرفم تموم نشده بود که دایه زینت گفت چرا هنوز اینجا ایستادی ؟ زود همون کاری که گفتم را انجام بده .. منصور گفت چی گفته بودی دایه ؟ گفت باید از اینجا بره ، دنبال دردسر نمی‌گردیم... منصور گفت ننه کجا بره ؟ این دختر به من پناه آورده ، بعد تو با اونوریا چه فرقی با هم دارید ؟ دایه گفت تو نمی‌فهمی ،اگه می‌فهمیدی این حرفارو نمیزدی،فقط یک زن می‌تونه بفهمه تو سر این دخترا چی میگذره .. منصور عصبی شد و گفت چی میگذره دایه ؟ این دختر شوهر داشت ، میفهمی شوهر داشت ..دایه چشای ریزش را درشت کرد و گفت داشت ؟شوهر داشت دیگه چیه؟ به والله که دیگه نمیشه از کارای شما جوونها سر درآورد ، والا تا اونجایی که من می دونم این دختر یکی دوماهه حاملس ،پس یعنی باید تا همین اواخر شوهری داشته باشه...منصور گفت داشت ،یعنی اینکه تا هفته ی پیش شوهر داشت و الان چند روزه که جدا شدن . دایه گفت دیدی گفتم ؟خب حتما یه عیب و ایرادی داشته که شوهره تحملش نکرده ، اینم پیش خودش گفته کی از پسر خان بهتر .. نه منصور ننه ، من اون همه برات زحمت نکشیدم که بیام دو دستی تقدیمت کنم به یه همچین کسایی ، مطمئن باش حتی اگه شده برم بعد از این همه سال خودمو تحویل خان بدم ، نمی ذارم تو گیر یه همچین کسب بیافتی و خودتو تباه کنی...منصورگفت ننه جون ،وقتی از چیزی خبر نداری ، الکی قضاوت نکن و به این بنده خدا بهتون نزن، بیا بگیر بشین یه لیوان آب بهت بدم بخور، بعدش خودم از سیر تا پیاز زندگی تاج گل رو برات تعریف می کنم.دایه نگاه چپ چپی بهم کرد و رفت بالاترین نقطه ی اتاق نشست. منصور لیوان رو پر از آب کرد به سمتش گرفت و گفت بخور ننه جون ،نوش جونت گوارای وجودت . دایه به زور یه جرعه از آب رو خورد که منصور بدون معطلی شروع کرد به تعریف کردن و یه نفس از روزی اول برای دایه تعریف کرد. وقتی حرفهای منصور تموم شد تازه متوجه شدم که کل صورتم از اشکهام خیس شده و احساس می کردم که با گوش دادن به داستان تلخ زندگیم یک بار دیگه تموم اون لحظه های سخت و اون مصیبتها برام تکرار شده و دوباره از سر گذروندمشون ….دایه که انگار با شنیدن واقعیت زندگیم کمی آرومتر شده بود، گفت اصلا همه ی این چیزها که تعریف کردی درست ،ولی آخرش که چی؟ این دختر دیگه تنها نیست ،یه بچه ی معصوم تو راهه که دو روز دیگه که به دنیا بیاد، پدر می خواد، اون مرد هم ، حتی اگه دیگه شوهر این دختر نباشه بازم حق داره که بدونه یه بچه توی راه داره و به زودی پدر میشه.آب دهنمو به سختی قورت دادم و گفتم ولی من فکر نمی کنم که لزومی داشته باشه اون خبردار بشه ، چون من قرار نیست که این بچه رو بدنیا بیارم .. دایه با عصبانیت گفت خودت می فهمی داری چی میگی دختر جان ؟ مگه الکیه ، تو کجا و تو چه خانواده ای بزرگ شدی ؟اگه می خوای بلایی سر اون طفل معصوم بیاری به خودت مربوطه، فقط قبلش اینو بهت گفته باشم که روی موندن توی این خونه هیچ حسابی نمی کنی، از منصور هم کمک نمی خوای فهمیدی؟از زور عصبانیت و استیصال چشامو محکم روی هم فشار دادم تا بلکه وقتی چشم باز می کنم ببینم که همه چی خواب بود، ولی خودم هم می دونستم که این فقط یه آرزوی محاله. چشمامو باز کردم و
ادامه دارد...
بومِ آشپزی
۱۶