مسیر روایتگری هنوز به قسمت فرماندهان نرسیدهبود، اما بدو بدو رفتم تا سلامی کنم و زود به گروه بپیوندم...
تا مزارشان را دیدم، یاد این خاطره دوستم از کودکیاش افتادم که میگفت هر جمعه صبح اگر بابا خانه بود، سبد ناهار را برمیداشتند و راه میافتادند. باید چند خط واحد اتوبوس عوض میکردند تا برسند به حرم امام(ره)...حاج محسن، امام را خیلی دوست داشت! و حالا حتما خیلی خوشحال است که در جوار او به آرامش و رضایت ابدی رسیدهاست.
امشب هم شب جمعه است! حمد و سورهای بخوانیم برای امام و شهیدانش؛ که هرچه داریم از مکتب اوست...
#قطعه_۲۴#گشتوگذار_در_گلزار_شهدا
@bozorgtarin_eid
تا مزارشان را دیدم، یاد این خاطره دوستم از کودکیاش افتادم که میگفت هر جمعه صبح اگر بابا خانه بود، سبد ناهار را برمیداشتند و راه میافتادند. باید چند خط واحد اتوبوس عوض میکردند تا برسند به حرم امام(ره)...حاج محسن، امام را خیلی دوست داشت! و حالا حتما خیلی خوشحال است که در جوار او به آرامش و رضایت ابدی رسیدهاست.
امشب هم شب جمعه است! حمد و سورهای بخوانیم برای امام و شهیدانش؛ که هرچه داریم از مکتب اوست...
#قطعه_۲۴#گشتوگذار_در_گلزار_شهدا
@bozorgtarin_eid
۲۱:۰۴
مزار شهید فهمیده را که بگیرید و بروید بالا تا برسید به راستای قبور فرماندهان شهید، میرسید به یکی از گمنامترین شخصیتهای مشهور خرمشهر:بیبی جان دماوندی
کسانی که کتاب دا را خواندهباشند، بیبی جان را میشناسند. تا امکانش توی شهر فراهم بود، میایستد توی غسالخانه؛ کمک میکند به شناسایی پیکرها، به تغسیل و تدفین، به دلداری دادن به عزیز از دستدادهها...کار شهر که گره میخورَد، تک دختر به یادگار مانده از شوهر مرحومش را میفرستد به زادگاه خودش کرمان، و میگردد به دنبال کار زمین ماندهای که از پسش برآید. ماشینی پیدا میکند برای جابهجا کردن پیکر مجروحین و شهدا؛ همان ماشینی که آخرین بار سوار بر آن دیدهشد، قبل از آنکه آن چند تکه گوشت سوخته را بین دیوارههای منفجرشدهی ماشین، پیدا کنند.
حالا چرا زنی که اصالتا کرمانی است و سالها ساکن خرمشهر، باید اینجا در قطعه ۲۴ تهران به خاک سپردهشود؟ داستانش را در فیلم بشنوید!هرچند من فکر میکنم این حرفها بهانه است؛ مقلدان خمینی کبیر، هرکدام در دل ماجراهایی دارند که ما از آن هیچ نمیدانیم! شاید شهید آوینی برای همین نوشتهباشد: در عالم رازیست که جز با بهای خون فاش نمیشود...
#قطعه_۲۴#گشتوگذار_در_گلزار_شهدا@bozorgtarin_eid
کسانی که کتاب دا را خواندهباشند، بیبی جان را میشناسند. تا امکانش توی شهر فراهم بود، میایستد توی غسالخانه؛ کمک میکند به شناسایی پیکرها، به تغسیل و تدفین، به دلداری دادن به عزیز از دستدادهها...کار شهر که گره میخورَد، تک دختر به یادگار مانده از شوهر مرحومش را میفرستد به زادگاه خودش کرمان، و میگردد به دنبال کار زمین ماندهای که از پسش برآید. ماشینی پیدا میکند برای جابهجا کردن پیکر مجروحین و شهدا؛ همان ماشینی که آخرین بار سوار بر آن دیدهشد، قبل از آنکه آن چند تکه گوشت سوخته را بین دیوارههای منفجرشدهی ماشین، پیدا کنند.
حالا چرا زنی که اصالتا کرمانی است و سالها ساکن خرمشهر، باید اینجا در قطعه ۲۴ تهران به خاک سپردهشود؟ داستانش را در فیلم بشنوید!هرچند من فکر میکنم این حرفها بهانه است؛ مقلدان خمینی کبیر، هرکدام در دل ماجراهایی دارند که ما از آن هیچ نمیدانیم! شاید شهید آوینی برای همین نوشتهباشد: در عالم رازیست که جز با بهای خون فاش نمیشود...
#قطعه_۲۴#گشتوگذار_در_گلزار_شهدا@bozorgtarin_eid
۹:۴۸
پاکت هدیه
س
سبک زندگی غدیری ها
مبارک باد سالگرد طوفانالاقصی! که بسیاری از بیداریهای امروز جهان را مدیون خروش فلسطین در این روز هستیم...
ناجیِ صالح
توی آشپزخانه میگردم و ظرفهای کثیف را از دور و بر جمع میکنم. اخبار از پایان جنگ و توافق حماس و اسراییل میگوید. از وقتی ابوعبیده رفته، با هر خبری از فلسطین، اول یاد او میافتم. تصور میکنم اگر بود، الان چطور خبر آتشبس را میداد؟ از چه کشورهایی تشکر میکرد؟ گلایه چه کسانی را میکرد به رسولالله؟!
خبرها میروند روی شهادت صالح. همان خبرنگار دوستداشتنی غزه. آخرین تصویری که از او ضبط شده را نگاه میکنم: در تاریکی شب، توی خیابانهای بدون اینترنت غزه میچرخد و فریاد میزند: مردم! جنگ تمام شد...
سینک پر از ظرف شده. اسکاچ را، مثل قلبم که از غم مچاله شده، توی دست فشار میدهم تا کف کند. توی بشقابها و ته لیوانها، تصویر شهدای این دوسال را میبینم! ابوعبیده، سنوار، اسماعیل هنیه، صالح، دانشمندان هستهای، سرداران سپاه، شهدای کوچه و بازار... سیدحسن نصرالله.امان از سیدحسن نصرالله!
تصویر تمام شدن جنگ، لابهلای تصویر شهدا، آنقدر توی ذهنم رفت و آمد میکند که دیگر نمیتوانم ادامه دهم. تابه را آب میکشم و میگذارم بالای آبچکان. باید تا خالی شدن سینک، پای ظرفشویی دوام آورد! کتاب صوتی همیشه اینجور وقتها به دادم میرسد. کتاب جمعخوانی را پخش میکنم و میروم سراغ قابلمهها.
خون دلی که لعل شد، رسیده به ۱۳ خرداد ۱۳۴۲. امام، ریاضت سکوت را پس از سالها شکسته و علنی وارد مبارزه با شاه شدهاست. قابلمهها را میشویم و به اولین سخنرانی رسمی اعتراضی خمینی کبیر گوش میکنم؛ و انتظار شنیدن هرچیزی را دارم غیر از اینکه امام بگوید: اسراییل ما را بدبخت میخواهد!باور نمیکنم! بخش جدی سخنرانی معروف فیضیه قم، به اسراییل برمیگشت و اهداف شومش برای ایران و اسلام! تا ظرفها تمام شوند، دیگر نه گوشم میشنود نه چشمم، ظرفها و کثیفیها را میبیند!نشستهام کنار امام و سرک میکشم توی تاریخ بلکه بتوانم کمی از بلندای روحش را ببینم. بچههایی که همان سال گفتهبود سربازان در گهوارهام هستند، تازه به دنیا آمدهبودند... همانها که یکی یکی ۶۳ ساله شدند و پر کشیدند!آن روزها، اسراییل قدرت بزرگی بود که متوهمترین آدم روی کره زمین هم فکر نمیکرد چند دهه بعد، اینچنین خودش را برای پس گرفتن ده اسیر از چند وجب خاک غزه به آب و آتش بزند و آخر هم نتواند!
صدای صالح دوباره توی گوشم میپیچد که مردم! جنگ تمام شدهاست! حالا من هم با او، الحمدلله میگویم! پیروزی و شکست مال این یکی دو روز نیست؛ حتی مال یکی دو سال هم نیست! چرا که این جنگ، جنگ یکی دو سال نبوده و نخواهدبود!ظرف ها تمام شدهاند، فصل شش کتاب هم.مینشینم پای گوشی. صالح، توی وصیتنامهاش گفتهبود خیلی دلتنگ ناجی است؛ همان برادر بزرگش که از سالها پیش در زندان اسرائیل بود... حالا درست چند ساعت بعد از شهادتش، ناجی، در میان کاروان اسرای آزاد شده، به غزه برگشته.دیدنش، قلبم را باز میکند. ناجی، دستانم را میگیرد تا بلند شوم! و صالح، از کنار امام، در بهشت برایمان دست تکان میدهد.
@bozorgtarin_eid
توی آشپزخانه میگردم و ظرفهای کثیف را از دور و بر جمع میکنم. اخبار از پایان جنگ و توافق حماس و اسراییل میگوید. از وقتی ابوعبیده رفته، با هر خبری از فلسطین، اول یاد او میافتم. تصور میکنم اگر بود، الان چطور خبر آتشبس را میداد؟ از چه کشورهایی تشکر میکرد؟ گلایه چه کسانی را میکرد به رسولالله؟!
خبرها میروند روی شهادت صالح. همان خبرنگار دوستداشتنی غزه. آخرین تصویری که از او ضبط شده را نگاه میکنم: در تاریکی شب، توی خیابانهای بدون اینترنت غزه میچرخد و فریاد میزند: مردم! جنگ تمام شد...
سینک پر از ظرف شده. اسکاچ را، مثل قلبم که از غم مچاله شده، توی دست فشار میدهم تا کف کند. توی بشقابها و ته لیوانها، تصویر شهدای این دوسال را میبینم! ابوعبیده، سنوار، اسماعیل هنیه، صالح، دانشمندان هستهای، سرداران سپاه، شهدای کوچه و بازار... سیدحسن نصرالله.امان از سیدحسن نصرالله!
تصویر تمام شدن جنگ، لابهلای تصویر شهدا، آنقدر توی ذهنم رفت و آمد میکند که دیگر نمیتوانم ادامه دهم. تابه را آب میکشم و میگذارم بالای آبچکان. باید تا خالی شدن سینک، پای ظرفشویی دوام آورد! کتاب صوتی همیشه اینجور وقتها به دادم میرسد. کتاب جمعخوانی را پخش میکنم و میروم سراغ قابلمهها.
خون دلی که لعل شد، رسیده به ۱۳ خرداد ۱۳۴۲. امام، ریاضت سکوت را پس از سالها شکسته و علنی وارد مبارزه با شاه شدهاست. قابلمهها را میشویم و به اولین سخنرانی رسمی اعتراضی خمینی کبیر گوش میکنم؛ و انتظار شنیدن هرچیزی را دارم غیر از اینکه امام بگوید: اسراییل ما را بدبخت میخواهد!باور نمیکنم! بخش جدی سخنرانی معروف فیضیه قم، به اسراییل برمیگشت و اهداف شومش برای ایران و اسلام! تا ظرفها تمام شوند، دیگر نه گوشم میشنود نه چشمم، ظرفها و کثیفیها را میبیند!نشستهام کنار امام و سرک میکشم توی تاریخ بلکه بتوانم کمی از بلندای روحش را ببینم. بچههایی که همان سال گفتهبود سربازان در گهوارهام هستند، تازه به دنیا آمدهبودند... همانها که یکی یکی ۶۳ ساله شدند و پر کشیدند!آن روزها، اسراییل قدرت بزرگی بود که متوهمترین آدم روی کره زمین هم فکر نمیکرد چند دهه بعد، اینچنین خودش را برای پس گرفتن ده اسیر از چند وجب خاک غزه به آب و آتش بزند و آخر هم نتواند!
صدای صالح دوباره توی گوشم میپیچد که مردم! جنگ تمام شدهاست! حالا من هم با او، الحمدلله میگویم! پیروزی و شکست مال این یکی دو روز نیست؛ حتی مال یکی دو سال هم نیست! چرا که این جنگ، جنگ یکی دو سال نبوده و نخواهدبود!ظرف ها تمام شدهاند، فصل شش کتاب هم.مینشینم پای گوشی. صالح، توی وصیتنامهاش گفتهبود خیلی دلتنگ ناجی است؛ همان برادر بزرگش که از سالها پیش در زندان اسرائیل بود... حالا درست چند ساعت بعد از شهادتش، ناجی، در میان کاروان اسرای آزاد شده، به غزه برگشته.دیدنش، قلبم را باز میکند. ناجی، دستانم را میگیرد تا بلند شوم! و صالح، از کنار امام، در بهشت برایمان دست تکان میدهد.
@bozorgtarin_eid
۱۴:۵۲
بازارسال شده از
#خواندنی | مردی که همیشه نامرئی بود درباره شهید سرلشکر محمدرضا نصیرباغبان نازنین آقایی نویسندهها وقتی خیلی حرفهای و کاربلد باشند و همه هنرشان را به کار بگیرند، توی قصههایشان قهرمانهایی میسازند که هیچ کجا دیده نمیشوند، اما خودشان همه جا را میبینند. کسی از آنها خبری ندارد، اما آنها بر همه چیز احاطه دارند. نقطه اوج داستانشان را هم طوری میچینند که دشمن تصور میکند قهرمان را از بین برده، جشن پیروزی هم برایش میگیرد؛ اما ناگهان او، از میان تاریکیها ظاهر میشود و ورق ماجرا را برمیگرداند. حاجمحسن باقری، یکی از همین قهرمانهاست که نویسنده را از خلق شخصیت و ایجاد نقطه عطف معاف کرده! او از سالها قبل، همزمان، نویسنده و قهرمان یک داستان بزرگ بوده است. شهریور ۱۳۴۱ که در دزفول به دنیا آمد، اسمش را گذاشتند محمدرضا؛ اما خرداد ۱۴۰۴ که در تهران شهید شد، روی مزارش نوشتند حاجمحسن باقری؛ این تنها یکی از معمولیترین غافلگیریهای داستان زندگی اوست. کودکی و نوجوانیاش را با کمک به پدر در کشاورزی و بنایی کردن سر ساختمانها گذراند. نوجوان که شد، زمزمه انقلاب... #میخواهم_شبیه_تو_باشم برای خواندن متن کامل به سایت یا #نرم_افزار_موبایلی نو+جوان مراجعه کنید nojavan.khamenei.ir/showContent?ctyu=25847۱۰:۵۵
سبک زندگی غدیری ها بله، محمدحسین فهمیده! میدونستید این بچه، چننند بار تلاش میکنه تا به جبهه بره، اما موفق نمیشه؟! بارها برش میگردونن به خونه، اما دوباره میره. دفعه آخر انقدررررر اصرار میکنه تا فرمانده یه گروه از دانشکده افسری، راضی میشه محمدحسین برای یک هفته توی خرمشهر بمونه. تو همون مدت کوتاه، مجروح میشه و میبرندش بیمارستان. اما باز فرار میکنه و به شهر برمیگرده! وقتی ممانعت جدی فرمانده رو میبینه، برای اثبات تواناییهاش به بقیه، یواشکی میره سمت عراقیها، یه لباس عراقی و اسلحه و وسایل برمیداره و برمیگرده! بالاخره عزم پولادین این نوجوون ۱۳ ساله و توانمندیهاش، بقیه رو متقاعد میکنه که بهش اجازه بدن بمونه. روز آخر زندگیش، سنگر رزمندهها توسط تانکهای عراقی محاصره میشه. محمدحسین هم تو همون حمله مجروح میشه. اما وقتی میبینه تانکها دارن نزدیک میشن به رزمندهها، با نارنجکهایی که تو دستش داشته و به خودش بسته، جلو میره و تانک رو منفجر میکنه. عراقیها فکر میکنن مورد حمله قرار گرفتن و میترسن و فرار رو بر قرار ترجیح میدن! و اینطوری منطقه خالی میشه و دست رزمندههای خودمون میمونه... این از آن مواردی است که شخصیّتهای حقیقی، به نماد و به حقایق اسطورهگون تبدیل میشوند! ما در تاریخ خود از این موارد بسیار داریم. ای بسا حوادثی که امروز وقتی گفته شود، از بس عجیب است همه تصوّر کنند که اسطوره و افسانه است؛ امّا حقیقت است. او سیزده ساله بود؛ امّا با رشد، با شعور، با اراده و مصمّم، که کشور خود را میشناخت، امام خود را میشناخت، دشمن خود را میشناخت، اهمّیّت وجود و فعّالیّت خود را هم میشناخت و رفت... جوانان و نوجوانان عزیز من! همهی شما میتوانید در کشورتان نقش پیدا کنید. یک روز نقش، نقش «حسین فهمیده» بود؛ یک روز نقشهای دیگر است. البتّه در آنها، دادنِ جان مطرح نیست؛ امّا همّت و اراده و تصمیم لازم دارد. جوانِ زنده و بانشاط و پُرامید و پاکدامن، میتواند یک تاریخ را بیمه کند. #قطعه_۲۴ #گشتوگذار_در_گلزار_شهدا @bozorgtarin_eid
بله، محمدحسین فهمیده! میدونستید این بچه، چننند بار تلاش میکنه تا به جبهه بره، اما موفق نمیشه؟! بارها برش میگردونن به خونه، اما دوباره میره. دفعه آخر انقدررررر اصرار میکنه تا فرمانده یه گروه از دانشکده افسری، راضی میشه محمدحسین برای یک هفته توی خرمشهر بمونه. تو همون مدت کوتاه، مجروح میشه و میبرندش بیمارستان. اما باز فرار میکنه و به شهر برمیگرده! وقتی ممانعت جدی فرمانده رو میبینه، برای اثبات تواناییهاش به بقیه، یواشکی میره سمت عراقیها، یه لباس عراقی و اسلحه و وسایل برمیداره و برمیگرده! بالاخره عزم پولادین این نوجوون ۱۳ ساله و توانمندیهاش، بقیه رو متقاعد میکنه که بهش اجازه بدن بمونه. روز آخر زندگیش، سنگر رزمندهها توسط تانکهای عراقی محاصره میشه. محمدحسین هم تو همون حمله مجروح میشه. اما وقتی میبینه تانکها دارن نزدیک میشن به رزمندهها، با نارنجکهایی که تو دستش داشته و به خودش بسته، جلو میره و تانک رو منفجر میکنه. عراقیها فکر میکنن مورد حمله قرار گرفتن و میترسن و فرار رو بر قرار ترجیح میدن! و اینطوری منطقه خالی میشه و دست رزمندههای خودمون میمونه... این از آن مواردی است که شخصیّتهای حقیقی، به نماد و به حقایق اسطورهگون تبدیل میشوند! ما در تاریخ خود از این موارد بسیار داریم. ای بسا حوادثی که امروز وقتی گفته شود، از بس عجیب است همه تصوّر کنند که اسطوره و افسانه است؛ امّا حقیقت است. او سیزده ساله بود؛ امّا با رشد، با شعور، با اراده و مصمّم، که کشور خود را میشناخت، امام خود را میشناخت، دشمن خود را میشناخت، اهمّیّت وجود و فعّالیّت خود را هم میشناخت و رفت... جوانان و نوجوانان عزیز من! همهی شما میتوانید در کشورتان نقش پیدا کنید. یک روز نقش، نقش «حسین فهمیده» بود؛ یک روز نقشهای دیگر است. البتّه در آنها، دادنِ جان مطرح نیست؛ امّا همّت و اراده و تصمیم لازم دارد. جوانِ زنده و بانشاط و پُرامید و پاکدامن، میتواند یک تاریخ را بیمه کند. #قطعه_۲۴ #گشتوگذار_در_گلزار_شهدا @bozorgtarin_eidمیدونستید امروز، روز شهادتش بود؟!
۱۹:۴۷
میان زمین و آسمان
چند وقت پیش قرار شد برای نوجوانها، روایت کوتاهی از زندگی یک دانشمند شهید بنویسم. باید از بین چند شهید شاخص، یکی را انتخاب میکردم. اسم شهدا را جستجو کردم تا ببینم چقدر اطلاعات دربارهشان هست... تقریبا درباره هیچکدام چیزی نبود؛ یکی از یکی کمتر! تنها شهیدی که دیدم خانوادهشان در برنامه تلویزیونی لالهخیز مقابل دوربین نشستهاند و یکی دو تا مصاحبه از دخترشان در فضای مجازی بود، دکتر منصور عسکری بود. به مسئول کار پیام دادم که دربارهی ایشان مینویسم.
و از همان روز تا الان، جایی میان زمین و آسمان گم شدهام. معلق بین انبوه خاطرات... مردی روبهرویم نشسته که باور نمیکنم تا همین چند ماه پیش، توی همین شهر، وسط همین آدمهای معمولی، میرفته و میآمده و زندگی میکرده. بزرگیاش از حد فهم من بالاتر است، خیلی بالاتر؛ و زبانم الکن در بیان خاطراتش.بارها برای این صفحه کوچک مجازی از او نوشتم و هربار پاکش کردم. آرشیوم پر شده از متنهای نصفه نیمهای که نتوانستم برایتان ارسالش کنم چون در مقابل عظمت آن مرد، بیاندازه ناقص و کوچک و حقیر بود.
تا امروز، که داشتم کتابی درباره شهید فخریزاده میخواندم. قصه رسید به دی ماه ۱۳۹۸ و اعلام خبر شهادت سردار: مرد که مقابل تلویزیون ایستادهبود چنان به هقهق افتاد و ناله کرد که همسرش، مجبور شد زیر بغلهایش را بگیرد تا بنشاندش روی صندلی... و بعد با هم گریه کردند. من هم با دکتر فخریزاده برای سردار گریه کردم!بعد که رو کرد به همسرش و گفت: «فرشته! بعد از قاسم، نوبت من است» کنار فرشته خانوم نشستم و برای غربت و مصیبتش گریه کردم.بعد یادم افتاد بعد از شهادت دکتر فخریزاده، بخش زیادی از کارهای خاصش، بر عهده دکتر منصور عسکری قرار گرفت.یاد این افتادم که دخترشان میگفت بعد شهادت دکتر فخریزاده، پدرم دیگر شبها برای خواب، توی اتاق نمیرفت. آنقدر پشت میزش، گوشه پذیرایی خانه کار میکرد که همانجا چشمهایش روی هم میافتاد و خوابش میبرد.همان پذیراییای که نیمه شب ۲۳ خرداد، یکی از اولین پرتابههای رژیم صهیونیستی، دقیقا وسطش منفجر شد. انگار آنها هم میدانستند او شبها کجا میخوابد...پذیرایی همان خانهای که همسر و دختر و نوهاش هم تویش بودند. خانهای که هفت طبقهاش کاملا تخریب شد و پذیراییهای هفت طبقه دیگرش هم از بین رفت.خانهای که ۶۰ نفر دیگر، تنها به برکت همسایگی با اَبَر مردی که نامش منصور عسکری بود، با حکم شهادت در آغوش خدا جای گرفتند.
به یاد شهید یک و بیست دقیقه تمام شبهای جمعهمان
و به یاد تمام مردانی که با رفتن او، موعد شهادتهایشان یکی یکی از راه رسید و پر کشیدند...
#شهدا#جنگ_دوم_تحمیلی#مرگ_بر_آمریکا که او را کُشت!#مرگ_بر_اسرائیل که آنها را کُشت!
پ.ن: نمیدانم دکتر عسکری و سردار سلیمانی در این دنیا چقدر همدیگر را میشناختند! اما من امشب از سردار خواستم کمکم کند به قدر توانم، از #دکتر_منصور_عسکری برایتان بگویم. شما هم برایم دعا کنید لطفاً...
@bozorgtarin_eid
چند وقت پیش قرار شد برای نوجوانها، روایت کوتاهی از زندگی یک دانشمند شهید بنویسم. باید از بین چند شهید شاخص، یکی را انتخاب میکردم. اسم شهدا را جستجو کردم تا ببینم چقدر اطلاعات دربارهشان هست... تقریبا درباره هیچکدام چیزی نبود؛ یکی از یکی کمتر! تنها شهیدی که دیدم خانوادهشان در برنامه تلویزیونی لالهخیز مقابل دوربین نشستهاند و یکی دو تا مصاحبه از دخترشان در فضای مجازی بود، دکتر منصور عسکری بود. به مسئول کار پیام دادم که دربارهی ایشان مینویسم.
و از همان روز تا الان، جایی میان زمین و آسمان گم شدهام. معلق بین انبوه خاطرات... مردی روبهرویم نشسته که باور نمیکنم تا همین چند ماه پیش، توی همین شهر، وسط همین آدمهای معمولی، میرفته و میآمده و زندگی میکرده. بزرگیاش از حد فهم من بالاتر است، خیلی بالاتر؛ و زبانم الکن در بیان خاطراتش.بارها برای این صفحه کوچک مجازی از او نوشتم و هربار پاکش کردم. آرشیوم پر شده از متنهای نصفه نیمهای که نتوانستم برایتان ارسالش کنم چون در مقابل عظمت آن مرد، بیاندازه ناقص و کوچک و حقیر بود.
تا امروز، که داشتم کتابی درباره شهید فخریزاده میخواندم. قصه رسید به دی ماه ۱۳۹۸ و اعلام خبر شهادت سردار: مرد که مقابل تلویزیون ایستادهبود چنان به هقهق افتاد و ناله کرد که همسرش، مجبور شد زیر بغلهایش را بگیرد تا بنشاندش روی صندلی... و بعد با هم گریه کردند. من هم با دکتر فخریزاده برای سردار گریه کردم!بعد که رو کرد به همسرش و گفت: «فرشته! بعد از قاسم، نوبت من است» کنار فرشته خانوم نشستم و برای غربت و مصیبتش گریه کردم.بعد یادم افتاد بعد از شهادت دکتر فخریزاده، بخش زیادی از کارهای خاصش، بر عهده دکتر منصور عسکری قرار گرفت.یاد این افتادم که دخترشان میگفت بعد شهادت دکتر فخریزاده، پدرم دیگر شبها برای خواب، توی اتاق نمیرفت. آنقدر پشت میزش، گوشه پذیرایی خانه کار میکرد که همانجا چشمهایش روی هم میافتاد و خوابش میبرد.همان پذیراییای که نیمه شب ۲۳ خرداد، یکی از اولین پرتابههای رژیم صهیونیستی، دقیقا وسطش منفجر شد. انگار آنها هم میدانستند او شبها کجا میخوابد...پذیرایی همان خانهای که همسر و دختر و نوهاش هم تویش بودند. خانهای که هفت طبقهاش کاملا تخریب شد و پذیراییهای هفت طبقه دیگرش هم از بین رفت.خانهای که ۶۰ نفر دیگر، تنها به برکت همسایگی با اَبَر مردی که نامش منصور عسکری بود، با حکم شهادت در آغوش خدا جای گرفتند.
به یاد شهید یک و بیست دقیقه تمام شبهای جمعهمان
و به یاد تمام مردانی که با رفتن او، موعد شهادتهایشان یکی یکی از راه رسید و پر کشیدند...
#شهدا#جنگ_دوم_تحمیلی#مرگ_بر_آمریکا که او را کُشت!#مرگ_بر_اسرائیل که آنها را کُشت!
پ.ن: نمیدانم دکتر عسکری و سردار سلیمانی در این دنیا چقدر همدیگر را میشناختند! اما من امشب از سردار خواستم کمکم کند به قدر توانم، از #دکتر_منصور_عسکری برایتان بگویم. شما هم برایم دعا کنید لطفاً...
@bozorgtarin_eid
۲۲:۲۲
خانهای برای شهید شدن
کتاب شهید فخریزاده به روایت همسر بالاخره تمام شد. چقدر با فرشته خانوم گریه کردم! و چقدر برای نبودن معصومه خانوم، همسر دکتر عسکری بیشتر از قبل سوختم...ناگفتههای داستان زندگی مردی که انتخاب میکند گمنام بماند، جز زنی که تمام آن لحظهها را در کنار او زندگی کرده، چه کسی باید روایت کند؟
دختر دکتر عسکری میگفت: «وقتی شنیدم پذیرایی خونه خراب شده، مطمئن شدم مامان هم رفته، چون میدونستم اون ساعت اونجا بوده. مثل همیشه که نصفه شب میومد توی پذیرایی تا نماز شبش رو کنار بابا بخونه...» و چقدر داستان داشتند این نیمهشبها و حالا چقدر دور و دستنیافتنی شدهاند برای ما. از دکتر عسکری و همسرش، نه فقط داستان و خاطره برای روایت، که حتی پیکری هم برای گذاشتن در مزار باقی نماند. از معصومه خانم که حتی با آزمایشهای دیانای هم، چیزی پیدا نشد. اما او عهد کردهبود تا آخر کنار همسرش بماند و به عهدش هم وفادار ماند؛ آنقدر وفادار که خدا، خانهاش را برای محل شهادت، انتخاب کرد!
همان خانهای که سالهای سال، میترسید تنهایی پا به درونش بگذارد؛ بسکه همیشه تهدیدهای امنیتی دور و بر زندگیاش زیاد بود.ثمره زندگیاش با آقا منصور، دو تا دختر بود: فاطمه و مرضیه؛ که حالا رفتهبودند سر زندگیهایشان و خانه از صبح که او و آقا منصور درش را میبستند و میرفتند سر کار، تا عصر که زن برگردد، خالی میماند.و همین معصومه خانم را میترساند. ترسی که از خیلی سال پیش، از زمانی که در خانهشان در یکی از روستاهای دورافتاده کامفیروز استان فارس، منتظر میماند تا آقا منصور به خانه برگردد، به جانش افتادهبود. همسرش در شیراز دانشجو بود که انقلاب فرهنگی، دانشگاهها را تعطیل کرد اما آنها به تهران برنگشتند چون مرد میخواست همانجا بماند و به انقلاب خدمت کند. موضوع زمینهای کشاورزی برای امام خیلی مهم بود و منصور جوان، پای کار امام ماند. حتی وقتی اولین فرزندشان، از هولو ولای درگیری مسلحانه خانها با نیروهای انقلاب، چند روز مانده به زایمان، مرده به دنیا آمد هم، آنها به شهر بازنگشتند. معصومه خانم اهل برگشت از آرمانها نبود اما تنهایی و بیخبری هم اذیتش میکرد؛ یک شب آنقدر کلافه و بیقرار شد که از خانه زد بیرون و دم در، نشست کنار سگ نگهبانشان. گرمای نفسهای سگ، تنها دلخوشیاش در شبی بود که دلنگران و چشمانتظار بازگشت آقا منصور بود.
اما همه اینها را دخترش وقتی فهمید که بعد از زایمان، برای مدتی آمد خانه پدرش.اولین نوه خانواده که به دنیا آمد، آقا منصور و معصومه خانم، برای مراقبت از مادر و نوزاد، رفتند خانه آنها. اما رفت و آمد پدر به خانه دختر از نظر امنیتی ممکن نبود... پس قرار شد همگی در خانه دکتر عسکری بمانند.
یک روز عصر، معصومه خانوم، به دخترها گفت که چقدر از بودنشان در خانه خوشحال است. گفت که چقدر در طول این سالها از تنهایی ترسیده اما به احدی چیزی نگفته و دم برنیاورده. هر روز که از محل کار برمیگشته، ساعتها توی ماشین در خیابان میمانده تا بابا هم از سر کار برگردد و بعد با هم در خانه را باز کنند و واردش شوند.و دخترها از آن روز به بعد، دیگر خانه بابا را خالی نگذاشتند. روزهای هفته را بین خودشان تقسیم کردند و خانوادگی، چند شب آنجا بودند و چند شب خانه خودشان.همین مهربانی و وابستگی هم دستشان را گرفت و شهادت را خانوادگی قسمتشان کرد؛ و اسم دخترشان مرضیه، و نوه سهسالهشان زهرا هم رفت در فهرست شهدا...
#شهدا#جنگ_دوم_تحمیلی#دکتر_منصور_عسکری#مرگ_بر_اسرائیل که آنها را کُشت!
@bozorgtarin_eid
کتاب شهید فخریزاده به روایت همسر بالاخره تمام شد. چقدر با فرشته خانوم گریه کردم! و چقدر برای نبودن معصومه خانوم، همسر دکتر عسکری بیشتر از قبل سوختم...ناگفتههای داستان زندگی مردی که انتخاب میکند گمنام بماند، جز زنی که تمام آن لحظهها را در کنار او زندگی کرده، چه کسی باید روایت کند؟
دختر دکتر عسکری میگفت: «وقتی شنیدم پذیرایی خونه خراب شده، مطمئن شدم مامان هم رفته، چون میدونستم اون ساعت اونجا بوده. مثل همیشه که نصفه شب میومد توی پذیرایی تا نماز شبش رو کنار بابا بخونه...» و چقدر داستان داشتند این نیمهشبها و حالا چقدر دور و دستنیافتنی شدهاند برای ما. از دکتر عسکری و همسرش، نه فقط داستان و خاطره برای روایت، که حتی پیکری هم برای گذاشتن در مزار باقی نماند. از معصومه خانم که حتی با آزمایشهای دیانای هم، چیزی پیدا نشد. اما او عهد کردهبود تا آخر کنار همسرش بماند و به عهدش هم وفادار ماند؛ آنقدر وفادار که خدا، خانهاش را برای محل شهادت، انتخاب کرد!
همان خانهای که سالهای سال، میترسید تنهایی پا به درونش بگذارد؛ بسکه همیشه تهدیدهای امنیتی دور و بر زندگیاش زیاد بود.ثمره زندگیاش با آقا منصور، دو تا دختر بود: فاطمه و مرضیه؛ که حالا رفتهبودند سر زندگیهایشان و خانه از صبح که او و آقا منصور درش را میبستند و میرفتند سر کار، تا عصر که زن برگردد، خالی میماند.و همین معصومه خانم را میترساند. ترسی که از خیلی سال پیش، از زمانی که در خانهشان در یکی از روستاهای دورافتاده کامفیروز استان فارس، منتظر میماند تا آقا منصور به خانه برگردد، به جانش افتادهبود. همسرش در شیراز دانشجو بود که انقلاب فرهنگی، دانشگاهها را تعطیل کرد اما آنها به تهران برنگشتند چون مرد میخواست همانجا بماند و به انقلاب خدمت کند. موضوع زمینهای کشاورزی برای امام خیلی مهم بود و منصور جوان، پای کار امام ماند. حتی وقتی اولین فرزندشان، از هولو ولای درگیری مسلحانه خانها با نیروهای انقلاب، چند روز مانده به زایمان، مرده به دنیا آمد هم، آنها به شهر بازنگشتند. معصومه خانم اهل برگشت از آرمانها نبود اما تنهایی و بیخبری هم اذیتش میکرد؛ یک شب آنقدر کلافه و بیقرار شد که از خانه زد بیرون و دم در، نشست کنار سگ نگهبانشان. گرمای نفسهای سگ، تنها دلخوشیاش در شبی بود که دلنگران و چشمانتظار بازگشت آقا منصور بود.
اما همه اینها را دخترش وقتی فهمید که بعد از زایمان، برای مدتی آمد خانه پدرش.اولین نوه خانواده که به دنیا آمد، آقا منصور و معصومه خانم، برای مراقبت از مادر و نوزاد، رفتند خانه آنها. اما رفت و آمد پدر به خانه دختر از نظر امنیتی ممکن نبود... پس قرار شد همگی در خانه دکتر عسکری بمانند.
یک روز عصر، معصومه خانوم، به دخترها گفت که چقدر از بودنشان در خانه خوشحال است. گفت که چقدر در طول این سالها از تنهایی ترسیده اما به احدی چیزی نگفته و دم برنیاورده. هر روز که از محل کار برمیگشته، ساعتها توی ماشین در خیابان میمانده تا بابا هم از سر کار برگردد و بعد با هم در خانه را باز کنند و واردش شوند.و دخترها از آن روز به بعد، دیگر خانه بابا را خالی نگذاشتند. روزهای هفته را بین خودشان تقسیم کردند و خانوادگی، چند شب آنجا بودند و چند شب خانه خودشان.همین مهربانی و وابستگی هم دستشان را گرفت و شهادت را خانوادگی قسمتشان کرد؛ و اسم دخترشان مرضیه، و نوه سهسالهشان زهرا هم رفت در فهرست شهدا...
#شهدا#جنگ_دوم_تحمیلی#دکتر_منصور_عسکری#مرگ_بر_اسرائیل که آنها را کُشت!
@bozorgtarin_eid
۵:۱۳
هر چه منابع را گشتم، هیچ کجا داستانی درباره زنی که امروز مادر شده، ننوشتهبودند.بانویی که گفتهاند زنی سیاه از اطراف آفریقا بود. از همانها که در دنیا بهشان میگویند کنیز، اما در آسمانها چیز دیگری برایشان مقدر کردهاند. نامش را هم سبیکه گفتهاند هم خیزران. بعضی هم نوشتهاند ریحانه. یعنی آنقدر در تاریخ گم شده، که حتی اسمش را هم درست نمیدانیم؛ اما قرنهاست اهل آسمان او را به خوبی میشناسند.
کاش داستان زندگیاش را جایی نوشتهبودند.داستان روزهایی که نمیدانم چطور، اما راهش رسید به خانه موسیابنجعفر(ع) و شد عروس علیابنموسی(ع)؛ خوشبختترین زن عالم!همان روزهایی که سالهای سخت امتحان شیعه بود به صبر. همسرش، فرزند دار نمیشد! سرزنشش میکردند و متهم، که اگر امام شیعیان هستی، پس چرا پسر نداری!؟ همان روزهایی که او حتما غمخوار امامش بود و مأمور به صبر.
کاش داستان زندگیاش را جایی نوشتهبودند.داستان روزی که فهمید بالاخره معجزه خدا در بطنش جوانه زده و امام ۴۷ سالهاش، قرار است پدر شود.داستان شبی که امام رضا(ع) خواهرش را خبر کرد تا برای تولد دردانه فرزندش کمک باشد.چه روز قشنگی!چه مولود مبارکیچه لحظات دلنشینی...لحظهای که زن، قنداقه پسر را در آغوش همسرش گذاشت. لحظهای که چشمان حضرت رئوف به دیدار حضرت جواد روشن شد. لحظهای که فرمود بابرکتتر از این بچه برای شیعیان ما، زاده نشده است.
چه قندی در دلت آب شد بانو؛حلاوت دیدار پدر و پسر در کنار هم، گوارای وجودت!دستان خالی ما، دخیل شادمانی امروز خانهات!و دلهای تنگ و یخکردهمان، دخیل گرمای محبت مادریات!
ما را که میشناسید؟ ما همانهاییم که هرکجا در زندگیهایمان خسته میشویم، قافیه را میبازیم و ردیف را کم میآوریم، راهمان کج میشود سمت حرم همسر شماو جز بابالجواد، راه دیگری برای ورود به حریم مولایمان نمیشناسیم.ما گدای گدایان جواد شما هستیم...
و امروز، قلبهای تنگمان، دخیل شادی و سرور قلب شماست.میشود برای گشایش گرههای کور و زنگارهای دلمان، دعا کنید؟
#یاجوادالائمه_ادرکنی
@bozorgtarin_eid
کاش داستان زندگیاش را جایی نوشتهبودند.داستان روزهایی که نمیدانم چطور، اما راهش رسید به خانه موسیابنجعفر(ع) و شد عروس علیابنموسی(ع)؛ خوشبختترین زن عالم!همان روزهایی که سالهای سخت امتحان شیعه بود به صبر. همسرش، فرزند دار نمیشد! سرزنشش میکردند و متهم، که اگر امام شیعیان هستی، پس چرا پسر نداری!؟ همان روزهایی که او حتما غمخوار امامش بود و مأمور به صبر.
کاش داستان زندگیاش را جایی نوشتهبودند.داستان روزی که فهمید بالاخره معجزه خدا در بطنش جوانه زده و امام ۴۷ سالهاش، قرار است پدر شود.داستان شبی که امام رضا(ع) خواهرش را خبر کرد تا برای تولد دردانه فرزندش کمک باشد.چه روز قشنگی!چه مولود مبارکیچه لحظات دلنشینی...لحظهای که زن، قنداقه پسر را در آغوش همسرش گذاشت. لحظهای که چشمان حضرت رئوف به دیدار حضرت جواد روشن شد. لحظهای که فرمود بابرکتتر از این بچه برای شیعیان ما، زاده نشده است.
چه قندی در دلت آب شد بانو؛حلاوت دیدار پدر و پسر در کنار هم، گوارای وجودت!دستان خالی ما، دخیل شادمانی امروز خانهات!و دلهای تنگ و یخکردهمان، دخیل گرمای محبت مادریات!
ما را که میشناسید؟ ما همانهاییم که هرکجا در زندگیهایمان خسته میشویم، قافیه را میبازیم و ردیف را کم میآوریم، راهمان کج میشود سمت حرم همسر شماو جز بابالجواد، راه دیگری برای ورود به حریم مولایمان نمیشناسیم.ما گدای گدایان جواد شما هستیم...
و امروز، قلبهای تنگمان، دخیل شادی و سرور قلب شماست.میشود برای گشایش گرههای کور و زنگارهای دلمان، دعا کنید؟
#یاجوادالائمه_ادرکنی
@bozorgtarin_eid
۱۴:۳۴
روز پدر
وقتی روز پدر با روز شهادت سردار یکی شود، شما یاد چه میافتید؟من یاد هقهق گریههای شهید فخریزاده میافتم در همان صبح سرد و تلخِ سیزده دی ۱۳۹۸؛ و جملهای که به همسرش گفت: «بعد از قاسم، نوبت من است.»
بعد یاد همه پدرهایی میافتم که بعد از آن مرد، یک به یک نوبتهایشان رسید.
یاد شهید نصیرباغبان که سالهای سال کیلومترها دورتر از وطن همنشین آفتاب کوهستان بود و سرمای بیابان؛ که مبادا دشمن در خیالش هم هوای نزدیکی به این آب و خاک را بپروراند.
یاد دکتر عسکری که دهها سال، همنشین آزمایشگاه و کتاب و پرتو و اشعه بود و مرزهای علمی کشور را فرسنگها فراتر از تصور دشمن، تا جایی حوالی قلهها، گسترش داد و جلو برد.
یاد همه پدرهایی که امروز، جایشان خیلی خالی بود؛ یاد سردار سلامی، سردار رشید، سردار حاجیزاده، دکتر عباسی، دکتر تهرانچی...
وقتی روز پدر، با شهادت سردار یکی میشود، ما مدام یاد یک چیز میافتیم:ما پدرهایمان را معمولی از دست ندادهایم.ما در راه دین و آیینمان کشته دادهایم!و کشتههایمان، در روز پدر بیشتر از همهی روزهای دیگر ما را به یاد یک نسبت وثیق غیر قابل انکار با موجودیت نحس دشمنمان میاندازند:پدرکُشتگی
ما با آن دشمن پدرکُش، نسبتی داریم که نمیگذارد در برابر هیچ داغ و مصیبتی، کمر خم کنیم و بنشینیم. نسبتی که ما را میکِشاند تا آخر ماجرا، تا لحظه شیرین انتقام، تا قاطی شدن اشکها و لبخندهایمان در روز دلنشین نابودی کامل دشمن، تا تحقق شعار زیبای مرگ بر آمریکا.
پ.ن: نوه دکتر طهرانچی را در فیلم میبینید.
#شهدا#سردار#جنگ_دوم_تحمیلی#مرگ_بر_آمریکا که او را کُشت!#مرگ_بر_اسرائیل که آنها را کُشت!
@bozorgtarin_eid
وقتی روز پدر با روز شهادت سردار یکی شود، شما یاد چه میافتید؟من یاد هقهق گریههای شهید فخریزاده میافتم در همان صبح سرد و تلخِ سیزده دی ۱۳۹۸؛ و جملهای که به همسرش گفت: «بعد از قاسم، نوبت من است.»
بعد یاد همه پدرهایی میافتم که بعد از آن مرد، یک به یک نوبتهایشان رسید.
یاد شهید نصیرباغبان که سالهای سال کیلومترها دورتر از وطن همنشین آفتاب کوهستان بود و سرمای بیابان؛ که مبادا دشمن در خیالش هم هوای نزدیکی به این آب و خاک را بپروراند.
یاد دکتر عسکری که دهها سال، همنشین آزمایشگاه و کتاب و پرتو و اشعه بود و مرزهای علمی کشور را فرسنگها فراتر از تصور دشمن، تا جایی حوالی قلهها، گسترش داد و جلو برد.
یاد همه پدرهایی که امروز، جایشان خیلی خالی بود؛ یاد سردار سلامی، سردار رشید، سردار حاجیزاده، دکتر عباسی، دکتر تهرانچی...
وقتی روز پدر، با شهادت سردار یکی میشود، ما مدام یاد یک چیز میافتیم:ما پدرهایمان را معمولی از دست ندادهایم.ما در راه دین و آیینمان کشته دادهایم!و کشتههایمان، در روز پدر بیشتر از همهی روزهای دیگر ما را به یاد یک نسبت وثیق غیر قابل انکار با موجودیت نحس دشمنمان میاندازند:پدرکُشتگی
ما با آن دشمن پدرکُش، نسبتی داریم که نمیگذارد در برابر هیچ داغ و مصیبتی، کمر خم کنیم و بنشینیم. نسبتی که ما را میکِشاند تا آخر ماجرا، تا لحظه شیرین انتقام، تا قاطی شدن اشکها و لبخندهایمان در روز دلنشین نابودی کامل دشمن، تا تحقق شعار زیبای مرگ بر آمریکا.
پ.ن: نوه دکتر طهرانچی را در فیلم میبینید.
#شهدا#سردار#جنگ_دوم_تحمیلی#مرگ_بر_آمریکا که او را کُشت!#مرگ_بر_اسرائیل که آنها را کُشت!
@bozorgtarin_eid
۱۴:۵۷
بازارسال شده از
۱۰:۴۲
قطعیتی پیچیده در مَجازها
زن،
که احتمالا نامش شهربانو است و تواریخ گمان میکنند بزرگزادهای ایرانی است،
امروز، ۵ شعبان،
یا شاید ۹ شعبان،
یا حتی روزی دیگر
در روزگار حکومت علی(ع)
پسری به دنیا آورد.
شاید و امّا های تاریخ زیادند، اما شما به دل نگیرید! قطعیت قشنگی همینجای ماجراست که سردی همه احتمالات را دود میکند...
نمیدانم آن روزها، آدمها از چه زمانی به اسم نوزادی که در راه بود فکر میکردند؟ مادر و پدرها برای نامگذاری نوزاد مشورت میکردند یا نه؟! شاید هم پای بزرگان قبیله به اسمگذاری بچهها باز میشد... نمیدانم!
اما میدانم امروز، که شهربانو، نوزاد تازه رسیدهاش را گذاشت در آغوش همسرش،و حسین( علیه السلام) که بعد از علیِ اکبر، برای دومین بار، پسردار شدهبود، فرزندش را در آغوش کشید؛آنها، بدون هیچ شکی و تردیدی، میدانستند نام کودکشان چیست!
مثلاً شاید شهربانو، اول به اباعبدالله(ع) نگاه کرد و قنداق نوزاد را به دستشان داد و گفت: «قدم نو رسیده مبارکتان باشد آقا! این هم علیِ شما»شاید هم حضرت «خدا قوتِ» پر مهری به بانو گفتند و فرمودند: «علی جان را بده تا سیر تماشایش کنم...»هر چه بود، همه میدانستند حسین(علیهالسلام) صد فرزند پسر هم داشتهباشد، نام همهشان را یک چیز میگذارد:علی
و دستان خالی ما، دخیل شادمانی امروز شما بانو!دخیل لحظه نابی، که ارباب ما، اسم علی را برای فرزندتان انتخاب کرد!دخیل ساعتی که امیرالمومنین(ع) آمد و در گوش فرزندتان اذان و اقامه گفت!
دستان خالی ما، دخیل دامان پر مهرتان بانو!شاید ما ایرانیها، از زمانی که شما عاشق مولای ما و پسرش شدید، بیشتر از قبل عاشق این خاندان شدیم...میشود به حکم شادی امروزتان، برای ما عاشقان نام علی(ع)، در سرزمین خودتان، که فرزندانش پرچم علی(ع) را بر سر دست بلند کردهاند، مادرانه، دعا کنید؟برای ما، که مدتیست برای حفاظت از کشورمان، با زبان صحیفه علیِ شما، به دامان خدا چنگ میزنیم...
@bozorgtarin_eid
زن،
که احتمالا نامش شهربانو است و تواریخ گمان میکنند بزرگزادهای ایرانی است،
امروز، ۵ شعبان،
یا شاید ۹ شعبان،
یا حتی روزی دیگر
در روزگار حکومت علی(ع)
پسری به دنیا آورد.
شاید و امّا های تاریخ زیادند، اما شما به دل نگیرید! قطعیت قشنگی همینجای ماجراست که سردی همه احتمالات را دود میکند...
نمیدانم آن روزها، آدمها از چه زمانی به اسم نوزادی که در راه بود فکر میکردند؟ مادر و پدرها برای نامگذاری نوزاد مشورت میکردند یا نه؟! شاید هم پای بزرگان قبیله به اسمگذاری بچهها باز میشد... نمیدانم!
اما میدانم امروز، که شهربانو، نوزاد تازه رسیدهاش را گذاشت در آغوش همسرش،و حسین( علیه السلام) که بعد از علیِ اکبر، برای دومین بار، پسردار شدهبود، فرزندش را در آغوش کشید؛آنها، بدون هیچ شکی و تردیدی، میدانستند نام کودکشان چیست!
مثلاً شاید شهربانو، اول به اباعبدالله(ع) نگاه کرد و قنداق نوزاد را به دستشان داد و گفت: «قدم نو رسیده مبارکتان باشد آقا! این هم علیِ شما»شاید هم حضرت «خدا قوتِ» پر مهری به بانو گفتند و فرمودند: «علی جان را بده تا سیر تماشایش کنم...»هر چه بود، همه میدانستند حسین(علیهالسلام) صد فرزند پسر هم داشتهباشد، نام همهشان را یک چیز میگذارد:علی
و دستان خالی ما، دخیل شادمانی امروز شما بانو!دخیل لحظه نابی، که ارباب ما، اسم علی را برای فرزندتان انتخاب کرد!دخیل ساعتی که امیرالمومنین(ع) آمد و در گوش فرزندتان اذان و اقامه گفت!
دستان خالی ما، دخیل دامان پر مهرتان بانو!شاید ما ایرانیها، از زمانی که شما عاشق مولای ما و پسرش شدید، بیشتر از قبل عاشق این خاندان شدیم...میشود به حکم شادی امروزتان، برای ما عاشقان نام علی(ع)، در سرزمین خودتان، که فرزندانش پرچم علی(ع) را بر سر دست بلند کردهاند، مادرانه، دعا کنید؟برای ما، که مدتیست برای حفاظت از کشورمان، با زبان صحیفه علیِ شما، به دامان خدا چنگ میزنیم...
@bozorgtarin_eid
۶:۴۰
از آپاندیس تا فغانستان
خالهجان که وسط باغ خورده بود زمین، کلی طول کشیده بود تا بر ضعف و خونریزی غلبه کند و بتواند خودش را بکشاند توی ساختمان. تا برسد به تلفن گوشه سالن و با اورژانس تماس بگیرد و بعد هم بچههایش از تهران خبردار شوند و خودشان را برسانند دماوند، نیاز به وجود یک سرایدار در ذهن همه جرقه خورد.انباری گوشه حیاط را خالی کردند. بنّا و لولهکش و گچکار، رفتند و آمدند تا اتاقی جایش ساختند که یک گوشهاش آبچکان و گاز بود و گوشه دیگرش دستشویی و حمام. آقا امین و فائزه خانم و سوسن کلاس اولی هم در همین مدت پیدا شدند.شیعه افغانستان بودند و مطمئن و مهربان. آمریکاییها هنوز توی کشورشان بودند که فرار کردهبودند به ایران. در انتظار تولد فرزند جدید بودند که خانه کوچک اجارهایشان را خالی کردند و با یک موکت و چند تا قابلمه و کمی لباس آمدند به خانه تازهساز؛ و خیال یک فامیل را از تنهاییهای خالهجان راحت کردند.
سمانه با چشمهای ریز بادامی و موهای لخت پرکلاغیاش، توی خانه خالهجان چشم باز کرد، دندان درآورد و راه افتاد. هرچقدر نوهها و نتیجهها هفتهها از آغوش خالهجان دور بودند، سوسن و سمانه به جای همه صبح تا شبشان را دور و بر خالهجان، میگذراندند.خرداد امسال، وسط جنگ ۱۲ روزه، یک روز صبح آقا امین، از خانه بیرون رفت تا نان بگیرد. تا ظهر همه صبر کردند اما نیامد! چند ساعت بعد تماس گرفت که مرا در میدان شهرداری گرفتهاند و چون مدارک اقامت ایران را نداریم، دارند برم میگردانند افغانستان.زن و بچه خشکشان زد؛ خاله جان بیشتر از آنها. چه باید میکردند؟ به پلیس زنگ زدند، رئیس کلانتری به احترام سن و سال و مدیرِ فرهنگیِ بازنشسته بودن خالهجان، تا توی حیاط آمد. زن و بچه را که دید و اصرارهای خالهجان را، گفت فعلا اینها اینجا توی خانه بمانند اما مرد را دیگر نمیتوان برگرداند؛ حتی به قدر دیداری کوتاه: «وضعیت کشور رو که میبینین... افغانستانیهای بدون مدرک باید برگردن. مدارک معتبر که گرفتن، دوباره تشریف بیارن، قدمشون روی چشم!»
همان شد.. چند روزی طول کشید که آقا امین اولین تماس تصویری را از افغانستان بگیرد و خبر سلامتیاش را بدهد و دیگر بشود بابای از راه دور. فائزه تنها ماندن کنار خالهجان را، ترجیح میداد به بازگشت به کشور. هربار که میرفتیم دماوند و من حسرت نگاه دخترهایش را موقع بازی با بابای دخترهایم میدیدم، با تعجب میپرسیدم: «چرا برنمیگردی پیش شوهر و خانوادهت!؟» چیزی ته چشمهای بادامی سیاهش تکان میخورد؛ از نبود امکانات میگفت و بیکاری و نداری: «مامانمینا یخچال و تلویزیون هم ندارن. شهر ما تو کوهستانهای افغانستانه. برق نیست. گاز و آب هم ...» حرفهایش با محاسبات ذهن من جور درنمیآمد. تهش که میگفت: « طالبان یا آمریکا، فرقی به حال ما نکرده... بازم نمیشه با دو تا دختربچه اونجا برگشت» با تردید سر تکان میدادم و میگفتم: «ایشالا آقا امین مدارکش رو میگیره و میاد پیشتون.» در حالیکه میدانستم این آرزوی چند صد میلیونی، هیچوقت برآورده نخواهد شد.
دیروز، نیمه شعبان بود. خاله جان زنگ زدند و من فکر کردم مثل همه عیدهای دیگر، شوخی و خندههایشان از پشت خط، تهران تا دماوند را گرم و شاد خواهد کرد؛ اما مکالمه کوتاه بود: «آپاندیس آقا امین ترکیده... تو خونه مُرده.» خشکم زد؛ مثل فائزه و سوسن و سمانه، مثل خاله جان، مثل دخترهایم بعد از شنیدن خبر.تا شب سوالهایشان تمامی نداشت: «مامان آپاندیس کجاست؟ چرا آقا امین نرفته بیمارستان؟ پول نداشته یا اونجا دکتر نیست؟ دیگه نباید جلوی سوسن و سمانه از بابا بگیم؟ حالا میمونن بازم پیش خاله جون یا میرن؟ اگه آپاندیس من درد بگیره چی؟»خیالشان را راحت کردم که آپاندیس اصلا چیز مهمی نیست و اینجا توی ایران، دم دستیترین عمل ممکن، همین عمل است. اما جواب بقیه سوالهایشان را نمیدانستم. فقط توانستم یک چیز را برایشان بگویم: «ایران با افغانستان فرق داره... آمریکا کشور قشنگ سوسن اینا رو خراب کرده. کسی هم نیست که فعلا درستش کنه... سوسن و سمانه هم جایی نمیرن؛ خاله جون حسابی مراقبشون هست.» دلم گرفته اما حواس دخترها را با وعده خوشگذرانی در راهپیمایی چند روز آینده پرت میکنم و راهیشان میکنم تا بروند پی پیدا کردن پرچم و سربند؛ اما دلم آرام نمیگیرد. اخبار دارد از مذاکره ایران با آمریکا میگوید و من برای آقاامین فاتحه میخوانم. محاسبات ذهنیام درباره فائزه و تصمیماتش در حال تغییرند... عمرهای چند نفر شبیه آقا امین کوتاه، دلتنگیهای چند نفر شبیه فائزه بیپایان، و آرزوهای چند نسل شبیه سوسن و سمانه، در فاصله ایران تا افغانستان دود میشود و میرود هوا؟
#مرگ_بر_آمریکا به هزار دلیل
@bozorgtarin_eid
خالهجان که وسط باغ خورده بود زمین، کلی طول کشیده بود تا بر ضعف و خونریزی غلبه کند و بتواند خودش را بکشاند توی ساختمان. تا برسد به تلفن گوشه سالن و با اورژانس تماس بگیرد و بعد هم بچههایش از تهران خبردار شوند و خودشان را برسانند دماوند، نیاز به وجود یک سرایدار در ذهن همه جرقه خورد.انباری گوشه حیاط را خالی کردند. بنّا و لولهکش و گچکار، رفتند و آمدند تا اتاقی جایش ساختند که یک گوشهاش آبچکان و گاز بود و گوشه دیگرش دستشویی و حمام. آقا امین و فائزه خانم و سوسن کلاس اولی هم در همین مدت پیدا شدند.شیعه افغانستان بودند و مطمئن و مهربان. آمریکاییها هنوز توی کشورشان بودند که فرار کردهبودند به ایران. در انتظار تولد فرزند جدید بودند که خانه کوچک اجارهایشان را خالی کردند و با یک موکت و چند تا قابلمه و کمی لباس آمدند به خانه تازهساز؛ و خیال یک فامیل را از تنهاییهای خالهجان راحت کردند.
سمانه با چشمهای ریز بادامی و موهای لخت پرکلاغیاش، توی خانه خالهجان چشم باز کرد، دندان درآورد و راه افتاد. هرچقدر نوهها و نتیجهها هفتهها از آغوش خالهجان دور بودند، سوسن و سمانه به جای همه صبح تا شبشان را دور و بر خالهجان، میگذراندند.خرداد امسال، وسط جنگ ۱۲ روزه، یک روز صبح آقا امین، از خانه بیرون رفت تا نان بگیرد. تا ظهر همه صبر کردند اما نیامد! چند ساعت بعد تماس گرفت که مرا در میدان شهرداری گرفتهاند و چون مدارک اقامت ایران را نداریم، دارند برم میگردانند افغانستان.زن و بچه خشکشان زد؛ خاله جان بیشتر از آنها. چه باید میکردند؟ به پلیس زنگ زدند، رئیس کلانتری به احترام سن و سال و مدیرِ فرهنگیِ بازنشسته بودن خالهجان، تا توی حیاط آمد. زن و بچه را که دید و اصرارهای خالهجان را، گفت فعلا اینها اینجا توی خانه بمانند اما مرد را دیگر نمیتوان برگرداند؛ حتی به قدر دیداری کوتاه: «وضعیت کشور رو که میبینین... افغانستانیهای بدون مدرک باید برگردن. مدارک معتبر که گرفتن، دوباره تشریف بیارن، قدمشون روی چشم!»
همان شد.. چند روزی طول کشید که آقا امین اولین تماس تصویری را از افغانستان بگیرد و خبر سلامتیاش را بدهد و دیگر بشود بابای از راه دور. فائزه تنها ماندن کنار خالهجان را، ترجیح میداد به بازگشت به کشور. هربار که میرفتیم دماوند و من حسرت نگاه دخترهایش را موقع بازی با بابای دخترهایم میدیدم، با تعجب میپرسیدم: «چرا برنمیگردی پیش شوهر و خانوادهت!؟» چیزی ته چشمهای بادامی سیاهش تکان میخورد؛ از نبود امکانات میگفت و بیکاری و نداری: «مامانمینا یخچال و تلویزیون هم ندارن. شهر ما تو کوهستانهای افغانستانه. برق نیست. گاز و آب هم ...» حرفهایش با محاسبات ذهن من جور درنمیآمد. تهش که میگفت: « طالبان یا آمریکا، فرقی به حال ما نکرده... بازم نمیشه با دو تا دختربچه اونجا برگشت» با تردید سر تکان میدادم و میگفتم: «ایشالا آقا امین مدارکش رو میگیره و میاد پیشتون.» در حالیکه میدانستم این آرزوی چند صد میلیونی، هیچوقت برآورده نخواهد شد.
دیروز، نیمه شعبان بود. خاله جان زنگ زدند و من فکر کردم مثل همه عیدهای دیگر، شوخی و خندههایشان از پشت خط، تهران تا دماوند را گرم و شاد خواهد کرد؛ اما مکالمه کوتاه بود: «آپاندیس آقا امین ترکیده... تو خونه مُرده.» خشکم زد؛ مثل فائزه و سوسن و سمانه، مثل خاله جان، مثل دخترهایم بعد از شنیدن خبر.تا شب سوالهایشان تمامی نداشت: «مامان آپاندیس کجاست؟ چرا آقا امین نرفته بیمارستان؟ پول نداشته یا اونجا دکتر نیست؟ دیگه نباید جلوی سوسن و سمانه از بابا بگیم؟ حالا میمونن بازم پیش خاله جون یا میرن؟ اگه آپاندیس من درد بگیره چی؟»خیالشان را راحت کردم که آپاندیس اصلا چیز مهمی نیست و اینجا توی ایران، دم دستیترین عمل ممکن، همین عمل است. اما جواب بقیه سوالهایشان را نمیدانستم. فقط توانستم یک چیز را برایشان بگویم: «ایران با افغانستان فرق داره... آمریکا کشور قشنگ سوسن اینا رو خراب کرده. کسی هم نیست که فعلا درستش کنه... سوسن و سمانه هم جایی نمیرن؛ خاله جون حسابی مراقبشون هست.» دلم گرفته اما حواس دخترها را با وعده خوشگذرانی در راهپیمایی چند روز آینده پرت میکنم و راهیشان میکنم تا بروند پی پیدا کردن پرچم و سربند؛ اما دلم آرام نمیگیرد. اخبار دارد از مذاکره ایران با آمریکا میگوید و من برای آقاامین فاتحه میخوانم. محاسبات ذهنیام درباره فائزه و تصمیماتش در حال تغییرند... عمرهای چند نفر شبیه آقا امین کوتاه، دلتنگیهای چند نفر شبیه فائزه بیپایان، و آرزوهای چند نسل شبیه سوسن و سمانه، در فاصله ایران تا افغانستان دود میشود و میرود هوا؟
#مرگ_بر_آمریکا به هزار دلیل
@bozorgtarin_eid
۲۰:۳۰
آینهکاریهای حرم...
خدایا تو شاهد باش که برای تکه تکه آینههای این حرم، عزیزترینها و بهترینهای خود را فدا کردیم.هر تکه از آینههای این حرم تلالو نور یک شهید به قدمت تمام تاریخ مجاهدت مجاهدان برافراشتن پرچم الله در سراسر عالم است....درود خدا بر شهیدان راه حق و توحید؛درود خدا بر شهدای گلگون کفن انقلاب اسلامی...سلام خدا بر امام شهیدان...و پاینده و پر تلالو و جاودانه باشی جمهوری اسلامی ...#خاطرات_یک_دختر_شهید
از دیروز میخواستم بنویسم که امسال چقدر جای شهدای جنگ ۱۲ روزه تو راهپیمایی خالیه و حواسمون باشه به یاد شهدا بریم امروز، اما هر چی نوشتم خوب نشد...
صبح پیام دوستم، دختر شهید نصیرباغبان رو تو گروهی خواندم و دیدم بهتر از همه چیزهایی بود که من نوشتم...
خدایا! ما رو شرمنده شهدا و خانوادههاشون قرار نده...
#جنگ_دوم_تحمیلی
@bozorgtarin_eid
خدایا تو شاهد باش که برای تکه تکه آینههای این حرم، عزیزترینها و بهترینهای خود را فدا کردیم.هر تکه از آینههای این حرم تلالو نور یک شهید به قدمت تمام تاریخ مجاهدت مجاهدان برافراشتن پرچم الله در سراسر عالم است....درود خدا بر شهیدان راه حق و توحید؛درود خدا بر شهدای گلگون کفن انقلاب اسلامی...سلام خدا بر امام شهیدان...و پاینده و پر تلالو و جاودانه باشی جمهوری اسلامی ...#خاطرات_یک_دختر_شهید
از دیروز میخواستم بنویسم که امسال چقدر جای شهدای جنگ ۱۲ روزه تو راهپیمایی خالیه و حواسمون باشه به یاد شهدا بریم امروز، اما هر چی نوشتم خوب نشد...
صبح پیام دوستم، دختر شهید نصیرباغبان رو تو گروهی خواندم و دیدم بهتر از همه چیزهایی بود که من نوشتم...
خدایا! ما رو شرمنده شهدا و خانوادههاشون قرار نده...
#جنگ_دوم_تحمیلی
@bozorgtarin_eid
۱۶:۲۶