بله | کانال باشگاه کتابخوانی پل

۱۰ اردیبهشت

مرغ مینا و بال زخمی
#کتابخانه_الکترونیک
@bpol_ir

۱۵:۳۸

مرغ مینا و بال زخمی_1.mp3

۰۷:۰۱-۶.۴۳ مگابایت

روزی روزگاری، صبح زود، وقتی آسمون هنوز صورتی بود، مرغ‌ِ مینا با پرهای رنگارَنگش از خواب بیدار شد. چشم‌های براقش مثل دوتا دونه‌ی شیشه‌ای برق می‌زدن. بال‌هاشو باز کرد، یه نفس عمیق کشید و گفت:
«امروز می‌خوام برم بالای قله‌ی آبی، تا آوازم رو از اون بالا بخونم. شاید همه‌ی جنگل صدامو بشنون. همه که میگن صدام عالیه...!
مرغ‌ِ مینا پر زد و رفت. از کنار درخت‌های بلند و سبز که برگ‌هاشون توی باد تکون می‌خوردن، گذشت. از روی رود کوچولویی که مثل آینه می‌درخشید رد شد، از کنار یه دشت پر گل گذشتو هی بالاتر رفت. بالاتر و بالاتر... تا رسید به قله‌ی آبی. اونجا باد خنکی می‌وزید و آسمون مثل یه پتوی آبی، بزرگ بود.حالا می‌تونست خیلی خوب همه جا رو ببینه.
مرغ‌ مینا چشم‌هاشو بست، بال‌هاشو کمی جمع کرد، و شروع کرد به آواز خوندن. صدای آوازش توی هوا پخش شد. پرنده‌ها ساکت شدن، باد آروم شد، حتی برگ‌ها هم داشتن به صداش گوش میدادن.
اما وسط آواز، یه چیزی دید. پایین کوه، کنار یه سنگ بزرگ و خاکستری، یه کلاغ کوچولو افتاده بود. پرهاش خاکی شده بودن و یکی از بالش زخمی بود. کلاغ کوچولو تکون نمی‌خورد، فقط چشم‌هاش رو باز کرده بود و نگاه می‌کرد.
مرغ‌ مینا دلش لرزید. سریع بال زد و پایین رفت. رسید کنار کلاغ، با نگرانی گفت: « زخمی شدی؟ چی شده؟»
کلاغ کوچولو با صدای ضعیف، گفت: «خوردم زمین. بالم درد می‌کنه. نمی‌تونم پرواز کنم.»
مرغ مینا گفت: ای وای. باید بیشتر مواظب خودت باشی. خیلی درد داری؟ کلاغ کوچولو گفت: یکم میسوزه. چندتا از پرام هم کنده شد...
مرغ‌مینا با دقت نگاه کرد. دید بال کلاغ خراش برداشته، یه خراش کوچولو ولی دردناک. آروم گفت: «صبر کن، من یه چیزی دارم برات. نگران نباش.»
پر زد و رفت سمت لونش، که روی شاخه‌ی یه درخت پرتقالی بود. از توی یه جعبه‌ی کوچولو که با گل‌های خشک، تزئین شده بود، یه دستمال نرم و تمیز آورد. دستمال، مثل ابر سفید بود.
برگشت پیش کلاغ، با دقت و مهربونی دستمال رو دور بالش بست. گفت:
حالا بهتر شدی؟ اینطوری کمتر میسوزه و دردش کمتر میشه.
کلاغ کوچولو لبخند زد. لبخندش مثل یه نور کوچولو توی صورت خاکیش پیدا شد. گفت: «تو چقدر مهربونی... این مهربونی رو از کجا یاد گرفتی؟»
مرغ‌ مینا لبخند زد، چشم‌هاش برق زد و گفت: «از یه دختر مهربون که اسمش حضرت معصومه بود.کلاغ کوچولو گفت: کدوم دختر؟ به منم تعریف میکنی؟
مرغ مینا گفت: یه بار داشتم پرواز می‌کردم، به یه جایی رسیدم و دیدم چندتا بچه دارن توی حیاط یه خونه بازی می‌کنن. صدای شادی و خنده شون باعث شد بشینم یه گوشه و نگاهشون کنمـیه دفعه دیدم یکی از بچه ها گوشه دیوار ایستاده. به قیافش که نگاه کردم، دیدم ناراحته. لباسش کهنه بود و کفش نداشت. دلم براش خیلی سوخت. اون دختر، براش لباس و کفش نو آورد. اون بچه خیلی خوشحال شد. دیگه گریه نمیکرد و مثل بقیه شاد بود. همه بچه‌ها از این مهربونی تعجب کردن. منم از ایشون یاد گرفتم که به بقیه مهربونی کنم.»
کلاغ کوچولو گفت: چه کار خوبی. آدم خیلی باید مهربون باشه تا این کارو بکنه.
مرغ مینا با لبخند گفت: بله. منم از اون روز به بعد به خودم قول دادم که زیاد از این کارا کنم.
کلاغ کوچولو، با بال بستش، لبخند زد و گفت: «منم می‌خوام مثل اون باشم. وقتی کسی ناراحت بود، دلش رو شاد کنم.»
مرغ‌مینا گفت: «اگه همه‌مون مثل اون دختر باشیم، دنیامون پر از مهربونی می‌شه.»
کلاغ و مرغ‌ مینا به هم قول دادن که با بقیه مهربون باشن.```
#قصه_کودک