بازارسال شده از
#سرگذشت
#برشی_از_یک_زندگی#بلورجان#قسمت_چهارم
اما دل بسته بودم به محبت های پسری که سنی نداشت،اما از هر مردی مرد تر و حامی تر بود...بعد اون ماجرا از کوچکترین رفتار رضا برای خودم داستان میساختم، اگر لیوان آبی به دستم میداد انقدر ذوق میکردم که حد نداشت، اگر یک بار باهام همکلام میشد با خودم میگفتم تموم شد، اونم من رو دوست داره! گل های رز باغچه ی عمه رو میکندم و یک گوشه مینشستم و گلبرگ هاش رو میکندم و زمزمه میکردم:دوستم داره.... دوستم نداره... دوستم داره... دوستم نداره....وقتی آخرین گلبرگ روی دوستم داره کنده میشد، انگار دنیا رو بهم میدادن و امان از روزی که دوستم نداره در میومد! اون روز تا شبش دمغ بودم، همش فکر میکردم کار خطایی کردم که رضا دوستم نداره و تلاش میکردم جوری که دوست داره رفتار کنم..درس هام رو خوب میخوندم،سعی میکردم هیچ دردسری برای عمه درست نکنم تا رضا دوباره دوستم داشته باشه...بچه بودم دیگه، یک بچه ی نادون که خیال میکرد زندگی عین قصه هاست، فکر میکرد یک شاهزاده ی سوار بر اسب میاد و بی توجه به عیب صورتش دستش رو میگیره و اونو میبره به کاخ خودش و خوشبختش میکنه... گاهی هم تو رویا هام خیال میکردم یک روزی معجزه میشه و شب میخوابم و وقتی صبح بیدار میشم دیگه خبری از اون ماه گرفتگی نیست و منم میشم یک دختر عادی..دیگه کسی دیگه بهم نمیگن بدقدم...اما زندگی عین قصه ها نبود، زندگی تلخ تر از این حرف ها بود...اینو تو اولین روزهای شونزده سالگیم فهمیدم، وقتی عمه جفت پاشو کرده بود تو یک کفش تا برای پسر بزرگش زن بگیره و من خوشحال بودم از اینکه قرار بود منم در آینده عروس عمه بشم... رضا تو درس هام کمکم میکرد، اگر کسی تو مدرسه صورتم رو مسخره میکرد کافی بود اسمش رو به رضا بگم تا حسابش رو بذاره کف دستش، حتی تو فامیل هم کسی حق نداشت صورتم رو مسخره کنه، چون رضا خیلی بی پروا جوابشون رو میداد و سنگ روی یخشون میکرد، یادمه یکبار زن عموم به شوخی به عمه گفت رضا بدجور پشت این دختر در میاد، چهار روز دیگه به خودت میای میبینی دختری که از سر دلسوزی بهش پناه دادی و نذاشتی آواره بشه ،میشه عروست... انتظار داشتم عمه بخنده و بگه من که از خدامه، بلور عین دختر خودمه اصلا، اما عمه اخمی کرد و با تلخی رو به زن عمو گفت:دیگه این حرفو جایی نزن زن داداش، یکی میشنوه فکر و خیال بیخود میکنه باهاش، بلور خواهر رضاس، والا به خدا صدبار رضا گفته بلور برام عین خواهرمه... بعدم یواش جوری که من نشونم رو به زن عمو گفت:والا بچه ام رضا چی کم داره که بخواد با بلور ازدواج کنه؟ با این صورتش... دلم شکست از حرف عمه، عمه ای که همیشه سعی میکرد با حرف هاش حساسیت من رو روی ماه گرفتگی صورتم کم کنه، حتی دلش نمیخواست اسم من کنار اسم پسرش برده بشه! دیگه با این اوصاف من انتظاری از دیگران نداشتم، فقط دلم خوش بود به اینکه رضا دوستم داره، به زبون نیاورده بود ها! اما هزار بار با حرکاتش بهم نشون داده بود که براش مهمم... که روم حساسه و دلش نمیخواد اشک به صورتم بشینه. با خودم میگفتم رضا پسر لجباز و یک دنده ای هست،همونطور که وقتی رشته ی پزشکی قبول شد جفت پاشو کرد تو یک کفش که الا و بلا من از این رشته خوشم نمیاد و دوست ندارم دکتر شم و رفت کارگاه درب و پنجره سازی خودش رو راه انداخت، موقع زن گرفتنشم به حرف کسی بها نمیده و کار خودش رو میکنه، یعنی تنها امیدم تو اون روزها همین بود، حتی لحظه ای به این فکر نمیکردم که شاید من برای رضا واقعا عین خواهرش باشم!حتی اگر گاهی این فکر به سرم خطور میکرد به خودم دلداری میدادم و میگفتم داری اشتباه میکنی بلور، رضا خیلی به تو اهمیت میده، کدوم برادری انقدر رو خواهرش حساسه؟ معلومه که رضا دوستت داره، وگرنه دلیلی نداره انقدر بهت اهمیت بده، از وقت استراحت خودش بزنه تا باهات درس کار کنه، اسم خودش رو تو اون روستای کوچیک سر زبون ها بندازه تا از تو حمایت کنه... اینا همش نشونه ی علاقس بلور...تا اون موقع هر چهار خواهرم ازدواج کرده بودند اما هيچکدوم زندگی خوبی نداشتند، بابا انگار از دختراش سیر شده بود که اولین خواستگاری که براشون میومد بدون تحقیق جواب بله رو میداد، عشرت میگفت بابا میخواد ما رو شوهر بده تا خودش با اون زن و بچه هاش تو خونه تنها بشن، همشون از بابا و کلثوم بدشون میومد و البته چشم دیدن من رو نداشتن، همشون من رو باعث و بانی بدبختی خودشون میدونستن، عشرت میگفت اگر تو به دنیا نیومده بودی و ننه جیران فوت نمیشد، وضع ما این نبود، ننه ما رو انقدر زود شوهر نمیداد و ما هم بدبخت نمیشدیم....منم دیگه عادت کرده بودم به این حرف ها و نشنیده میگرفتم توهین هاشون رو ..یادمه تو همون روزهایی که عمه میخواست واسه امیر زن بگیره..یک روز همه خانواده دور هم جمع شده بودند، من سه تا عمو داشتم که هرکدومشون دوست داشتن
ادامه دارد....
✾࿐༅
༅࿐✾
✾࿐༅༅࿐✾
#برشی_از_یک_زندگی#بلورجان#قسمت_چهارم
اما دل بسته بودم به محبت های پسری که سنی نداشت،اما از هر مردی مرد تر و حامی تر بود...بعد اون ماجرا از کوچکترین رفتار رضا برای خودم داستان میساختم، اگر لیوان آبی به دستم میداد انقدر ذوق میکردم که حد نداشت، اگر یک بار باهام همکلام میشد با خودم میگفتم تموم شد، اونم من رو دوست داره! گل های رز باغچه ی عمه رو میکندم و یک گوشه مینشستم و گلبرگ هاش رو میکندم و زمزمه میکردم:دوستم داره.... دوستم نداره... دوستم داره... دوستم نداره....وقتی آخرین گلبرگ روی دوستم داره کنده میشد، انگار دنیا رو بهم میدادن و امان از روزی که دوستم نداره در میومد! اون روز تا شبش دمغ بودم، همش فکر میکردم کار خطایی کردم که رضا دوستم نداره و تلاش میکردم جوری که دوست داره رفتار کنم..درس هام رو خوب میخوندم،سعی میکردم هیچ دردسری برای عمه درست نکنم تا رضا دوباره دوستم داشته باشه...بچه بودم دیگه، یک بچه ی نادون که خیال میکرد زندگی عین قصه هاست، فکر میکرد یک شاهزاده ی سوار بر اسب میاد و بی توجه به عیب صورتش دستش رو میگیره و اونو میبره به کاخ خودش و خوشبختش میکنه... گاهی هم تو رویا هام خیال میکردم یک روزی معجزه میشه و شب میخوابم و وقتی صبح بیدار میشم دیگه خبری از اون ماه گرفتگی نیست و منم میشم یک دختر عادی..دیگه کسی دیگه بهم نمیگن بدقدم...اما زندگی عین قصه ها نبود، زندگی تلخ تر از این حرف ها بود...اینو تو اولین روزهای شونزده سالگیم فهمیدم، وقتی عمه جفت پاشو کرده بود تو یک کفش تا برای پسر بزرگش زن بگیره و من خوشحال بودم از اینکه قرار بود منم در آینده عروس عمه بشم... رضا تو درس هام کمکم میکرد، اگر کسی تو مدرسه صورتم رو مسخره میکرد کافی بود اسمش رو به رضا بگم تا حسابش رو بذاره کف دستش، حتی تو فامیل هم کسی حق نداشت صورتم رو مسخره کنه، چون رضا خیلی بی پروا جوابشون رو میداد و سنگ روی یخشون میکرد، یادمه یکبار زن عموم به شوخی به عمه گفت رضا بدجور پشت این دختر در میاد، چهار روز دیگه به خودت میای میبینی دختری که از سر دلسوزی بهش پناه دادی و نذاشتی آواره بشه ،میشه عروست... انتظار داشتم عمه بخنده و بگه من که از خدامه، بلور عین دختر خودمه اصلا، اما عمه اخمی کرد و با تلخی رو به زن عمو گفت:دیگه این حرفو جایی نزن زن داداش، یکی میشنوه فکر و خیال بیخود میکنه باهاش، بلور خواهر رضاس، والا به خدا صدبار رضا گفته بلور برام عین خواهرمه... بعدم یواش جوری که من نشونم رو به زن عمو گفت:والا بچه ام رضا چی کم داره که بخواد با بلور ازدواج کنه؟ با این صورتش... دلم شکست از حرف عمه، عمه ای که همیشه سعی میکرد با حرف هاش حساسیت من رو روی ماه گرفتگی صورتم کم کنه، حتی دلش نمیخواست اسم من کنار اسم پسرش برده بشه! دیگه با این اوصاف من انتظاری از دیگران نداشتم، فقط دلم خوش بود به اینکه رضا دوستم داره، به زبون نیاورده بود ها! اما هزار بار با حرکاتش بهم نشون داده بود که براش مهمم... که روم حساسه و دلش نمیخواد اشک به صورتم بشینه. با خودم میگفتم رضا پسر لجباز و یک دنده ای هست،همونطور که وقتی رشته ی پزشکی قبول شد جفت پاشو کرد تو یک کفش که الا و بلا من از این رشته خوشم نمیاد و دوست ندارم دکتر شم و رفت کارگاه درب و پنجره سازی خودش رو راه انداخت، موقع زن گرفتنشم به حرف کسی بها نمیده و کار خودش رو میکنه، یعنی تنها امیدم تو اون روزها همین بود، حتی لحظه ای به این فکر نمیکردم که شاید من برای رضا واقعا عین خواهرش باشم!حتی اگر گاهی این فکر به سرم خطور میکرد به خودم دلداری میدادم و میگفتم داری اشتباه میکنی بلور، رضا خیلی به تو اهمیت میده، کدوم برادری انقدر رو خواهرش حساسه؟ معلومه که رضا دوستت داره، وگرنه دلیلی نداره انقدر بهت اهمیت بده، از وقت استراحت خودش بزنه تا باهات درس کار کنه، اسم خودش رو تو اون روستای کوچیک سر زبون ها بندازه تا از تو حمایت کنه... اینا همش نشونه ی علاقس بلور...تا اون موقع هر چهار خواهرم ازدواج کرده بودند اما هيچکدوم زندگی خوبی نداشتند، بابا انگار از دختراش سیر شده بود که اولین خواستگاری که براشون میومد بدون تحقیق جواب بله رو میداد، عشرت میگفت بابا میخواد ما رو شوهر بده تا خودش با اون زن و بچه هاش تو خونه تنها بشن، همشون از بابا و کلثوم بدشون میومد و البته چشم دیدن من رو نداشتن، همشون من رو باعث و بانی بدبختی خودشون میدونستن، عشرت میگفت اگر تو به دنیا نیومده بودی و ننه جیران فوت نمیشد، وضع ما این نبود، ننه ما رو انقدر زود شوهر نمیداد و ما هم بدبخت نمیشدیم....منم دیگه عادت کرده بودم به این حرف ها و نشنیده میگرفتم توهین هاشون رو ..یادمه تو همون روزهایی که عمه میخواست واسه امیر زن بگیره..یک روز همه خانواده دور هم جمع شده بودند، من سه تا عمو داشتم که هرکدومشون دوست داشتن
ادامه دارد....
✾࿐༅
༅࿐✾✾࿐༅
༅࿐✾۱۹:۳۱
بازارسال شده از
بـزن رو تخم مرغ ها تا جـوجـه بشن
بــچه مــچه نیــاد
بــچه مــچه نیــاد۱۹:۳۳
بازارسال شده از
درآمد من از برنامه ملّی گلد " />
جشنواره جدید ملّی گلد شروع شدبا ثبت نام 13 سوت طلای رایگان دریافت کنید
13 سوت طلا معادل : 2,500,000 ریال پول
ثبت نام کنید و طلای رایگان بگیرید https://jee.ir/8NKWJhttps://jee.ir/8NKWJ فرصت محدود، همین الان ثبت نام کنید " />
بعد از ثبت نام میتونید برداشت بزنید
" />جشنواره جدید ملّی گلد شروع شد
با ثبت نام 13 سوت طلای رایگان دریافت کنید 13 سوت طلا معادل : 2,500,000 ریال پول ثبت نام کنید و طلای رایگان بگیرید https://jee.ir/8NKWJhttps://jee.ir/8NKWJ فرصت محدود، همین الان ثبت نام کنید " /> بعد از ثبت نام میتونید برداشت بزنید ۱۹:۳۳
بازارسال شده از
فوررری : قیمت طـلـا و دلـار پس از مذاکرهدر کانال زیر مشاهده کنید
ble.ir/join/CK4F49Xx4y
ble.ir/join/CK4F49Xx4y
۱۹:۳۳
بازارسال شده از
آن قدر مشغول دوست داشتن
زندگی ات باش که فرصتی برای
نفرت پشیمانی یا ترس نداشته باشی 『 زندگی مثبت | انرژی مثبت 』
زندگی ات باش که فرصتی برای
نفرت پشیمانی یا ترس نداشته باشی 『 زندگی مثبت | انرژی مثبت
』 ۱۹:۲۹
بازارسال شده از
موفقیت یعنی آنطور که
دل خودتان می خواهد زندگی کنید؛
کاری که خودتان دوستش دارید را انجام دهید؛
آدمی که خودتان دوستش دارید را دوست بدارید؛
لباسی که خودتان می پسندید را به تن کنید؛
در راهی که خودتان انتخاب کردید قدم بردارید...
به تعبیری با تمام تاسف
ما بیشتر می پسندیم که خوشبخت نباشیم
اما دیگران ما را خوشبخت بدانند تا این که خوشبخت باشیم اما دیگران ما را بدبخت بدانند*.
『 زندگی مثبت | انرژی مثبت 』 *
دل خودتان می خواهد زندگی کنید؛
کاری که خودتان دوستش دارید را انجام دهید؛
آدمی که خودتان دوستش دارید را دوست بدارید؛
لباسی که خودتان می پسندید را به تن کنید؛
در راهی که خودتان انتخاب کردید قدم بردارید...
به تعبیری با تمام تاسف
ما بیشتر می پسندیم که خوشبخت نباشیم
اما دیگران ما را خوشبخت بدانند تا این که خوشبخت باشیم اما دیگران ما را بدبخت بدانند*.
『 زندگی مثبت | انرژی مثبت
』 *۱۹:۲۹
بازارسال شده از
آنگونه برای رسیدن به رویاهایت بجنگ که گویا یک لحظه غفلت، تمام زندگی ات را نابود می کند*!
『 زندگی مثبت | انرژی مثبت 』 *
『 زندگی مثبت | انرژی مثبت
』 *۱۹:۲۹
بازارسال شده از
بهترین راه برای خوشحال ماندن
هیچ توقعی
از هیچ کس نداشتن است.
هیچ توقعی*...
『 زندگی مثبت | انرژی مثبت 』 *
هیچ توقعی
از هیچ کس نداشتن است.
هیچ توقعی*...
『 زندگی مثبت | انرژی مثبت
』 *۱۹:۲۹
بازارسال شده از
آدمهاى شاد روى داشته هاشون و آدمهاى غمگين روى كمبودهاشون تمركز ميكنن*.
『 زندگی مثبت | انرژی مثبت 』 *
『 زندگی مثبت | انرژی مثبت
』 *۱۹:۲۹
بازارسال شده از
حال خوب
زندگی یک انعکاس است ،
همان قدر که خودت بخواهی
به تو هدیه می دهد*...
『 زندگی مثبت | انرژی مثبت 』 *
زندگی یک انعکاس است ،
همان قدر که خودت بخواهی
به تو هدیه می دهد*...
『 زندگی مثبت | انرژی مثبت
』 *۱۹:۲۹
بازارسال شده از
#سرگذشت
#برشی_از_یک_زندگی#بلورجان#قسمت_چهارم
اما دل بسته بودم به محبت های پسری که سنی نداشت،اما از هر مردی مرد تر و حامی تر بود...بعد اون ماجرا از کوچکترین رفتار رضا برای خودم داستان میساختم، اگر لیوان آبی به دستم میداد انقدر ذوق میکردم که حد نداشت، اگر یک بار باهام همکلام میشد با خودم میگفتم تموم شد، اونم من رو دوست داره! گل های رز باغچه ی عمه رو میکندم و یک گوشه مینشستم و گلبرگ هاش رو میکندم و زمزمه میکردم:دوستم داره.... دوستم نداره... دوستم داره... دوستم نداره....وقتی آخرین گلبرگ روی دوستم داره کنده میشد، انگار دنیا رو بهم میدادن و امان از روزی که دوستم نداره در میومد! اون روز تا شبش دمغ بودم، همش فکر میکردم کار خطایی کردم که رضا دوستم نداره و تلاش میکردم جوری که دوست داره رفتار کنم..درس هام رو خوب میخوندم،سعی میکردم هیچ دردسری برای عمه درست نکنم تا رضا دوباره دوستم داشته باشه...بچه بودم دیگه، یک بچه ی نادون که خیال میکرد زندگی عین قصه هاست، فکر میکرد یک شاهزاده ی سوار بر اسب میاد و بی توجه به عیب صورتش دستش رو میگیره و اونو میبره به کاخ خودش و خوشبختش میکنه... گاهی هم تو رویا هام خیال میکردم یک روزی معجزه میشه و شب میخوابم و وقتی صبح بیدار میشم دیگه خبری از اون ماه گرفتگی نیست و منم میشم یک دختر عادی..دیگه کسی دیگه بهم نمیگن بدقدم...اما زندگی عین قصه ها نبود، زندگی تلخ تر از این حرف ها بود...اینو تو اولین روزهای شونزده سالگیم فهمیدم، وقتی عمه جفت پاشو کرده بود تو یک کفش تا برای پسر بزرگش زن بگیره و من خوشحال بودم از اینکه قرار بود منم در آینده عروس عمه بشم... رضا تو درس هام کمکم میکرد، اگر کسی تو مدرسه صورتم رو مسخره میکرد کافی بود اسمش رو به رضا بگم تا حسابش رو بذاره کف دستش، حتی تو فامیل هم کسی حق نداشت صورتم رو مسخره کنه، چون رضا خیلی بی پروا جوابشون رو میداد و سنگ روی یخشون میکرد، یادمه یکبار زن عموم به شوخی به عمه گفت رضا بدجور پشت این دختر در میاد، چهار روز دیگه به خودت میای میبینی دختری که از سر دلسوزی بهش پناه دادی و نذاشتی آواره بشه ،میشه عروست... انتظار داشتم عمه بخنده و بگه من که از خدامه، بلور عین دختر خودمه اصلا، اما عمه اخمی کرد و با تلخی رو به زن عمو گفت:دیگه این حرفو جایی نزن زن داداش، یکی میشنوه فکر و خیال بیخود میکنه باهاش، بلور خواهر رضاس، والا به خدا صدبار رضا گفته بلور برام عین خواهرمه... بعدم یواش جوری که من نشونم رو به زن عمو گفت:والا بچه ام رضا چی کم داره که بخواد با بلور ازدواج کنه؟ با این صورتش... دلم شکست از حرف عمه، عمه ای که همیشه سعی میکرد با حرف هاش حساسیت من رو روی ماه گرفتگی صورتم کم کنه، حتی دلش نمیخواست اسم من کنار اسم پسرش برده بشه! دیگه با این اوصاف من انتظاری از دیگران نداشتم، فقط دلم خوش بود به اینکه رضا دوستم داره، به زبون نیاورده بود ها! اما هزار بار با حرکاتش بهم نشون داده بود که براش مهمم... که روم حساسه و دلش نمیخواد اشک به صورتم بشینه. با خودم میگفتم رضا پسر لجباز و یک دنده ای هست،همونطور که وقتی رشته ی پزشکی قبول شد جفت پاشو کرد تو یک کفش که الا و بلا من از این رشته خوشم نمیاد و دوست ندارم دکتر شم و رفت کارگاه درب و پنجره سازی خودش رو راه انداخت، موقع زن گرفتنشم به حرف کسی بها نمیده و کار خودش رو میکنه، یعنی تنها امیدم تو اون روزها همین بود، حتی لحظه ای به این فکر نمیکردم که شاید من برای رضا واقعا عین خواهرش باشم!حتی اگر گاهی این فکر به سرم خطور میکرد به خودم دلداری میدادم و میگفتم داری اشتباه میکنی بلور، رضا خیلی به تو اهمیت میده، کدوم برادری انقدر رو خواهرش حساسه؟ معلومه که رضا دوستت داره، وگرنه دلیلی نداره انقدر بهت اهمیت بده، از وقت استراحت خودش بزنه تا باهات درس کار کنه، اسم خودش رو تو اون روستای کوچیک سر زبون ها بندازه تا از تو حمایت کنه... اینا همش نشونه ی علاقس بلور...تا اون موقع هر چهار خواهرم ازدواج کرده بودند اما هيچکدوم زندگی خوبی نداشتند، بابا انگار از دختراش سیر شده بود که اولین خواستگاری که براشون میومد بدون تحقیق جواب بله رو میداد، عشرت میگفت بابا میخواد ما رو شوهر بده تا خودش با اون زن و بچه هاش تو خونه تنها بشن، همشون از بابا و کلثوم بدشون میومد و البته چشم دیدن من رو نداشتن، همشون من رو باعث و بانی بدبختی خودشون میدونستن، عشرت میگفت اگر تو به دنیا نیومده بودی و ننه جیران فوت نمیشد، وضع ما این نبود، ننه ما رو انقدر زود شوهر نمیداد و ما هم بدبخت نمیشدیم....منم دیگه عادت کرده بودم به این حرف ها و نشنیده میگرفتم توهین هاشون رو ..یادمه تو همون روزهایی که عمه میخواست واسه امیر زن بگیره..یک روز همه خانواده دور هم جمع شده بودند، من سه تا عمو داشتم که هرکدومشون دوست داشتن
ادامه دارد....
✾࿐༅༅࿐✾
✾࿐༅༅࿐✾
#برشی_از_یک_زندگی#بلورجان#قسمت_چهارم
اما دل بسته بودم به محبت های پسری که سنی نداشت،اما از هر مردی مرد تر و حامی تر بود...بعد اون ماجرا از کوچکترین رفتار رضا برای خودم داستان میساختم، اگر لیوان آبی به دستم میداد انقدر ذوق میکردم که حد نداشت، اگر یک بار باهام همکلام میشد با خودم میگفتم تموم شد، اونم من رو دوست داره! گل های رز باغچه ی عمه رو میکندم و یک گوشه مینشستم و گلبرگ هاش رو میکندم و زمزمه میکردم:دوستم داره.... دوستم نداره... دوستم داره... دوستم نداره....وقتی آخرین گلبرگ روی دوستم داره کنده میشد، انگار دنیا رو بهم میدادن و امان از روزی که دوستم نداره در میومد! اون روز تا شبش دمغ بودم، همش فکر میکردم کار خطایی کردم که رضا دوستم نداره و تلاش میکردم جوری که دوست داره رفتار کنم..درس هام رو خوب میخوندم،سعی میکردم هیچ دردسری برای عمه درست نکنم تا رضا دوباره دوستم داشته باشه...بچه بودم دیگه، یک بچه ی نادون که خیال میکرد زندگی عین قصه هاست، فکر میکرد یک شاهزاده ی سوار بر اسب میاد و بی توجه به عیب صورتش دستش رو میگیره و اونو میبره به کاخ خودش و خوشبختش میکنه... گاهی هم تو رویا هام خیال میکردم یک روزی معجزه میشه و شب میخوابم و وقتی صبح بیدار میشم دیگه خبری از اون ماه گرفتگی نیست و منم میشم یک دختر عادی..دیگه کسی دیگه بهم نمیگن بدقدم...اما زندگی عین قصه ها نبود، زندگی تلخ تر از این حرف ها بود...اینو تو اولین روزهای شونزده سالگیم فهمیدم، وقتی عمه جفت پاشو کرده بود تو یک کفش تا برای پسر بزرگش زن بگیره و من خوشحال بودم از اینکه قرار بود منم در آینده عروس عمه بشم... رضا تو درس هام کمکم میکرد، اگر کسی تو مدرسه صورتم رو مسخره میکرد کافی بود اسمش رو به رضا بگم تا حسابش رو بذاره کف دستش، حتی تو فامیل هم کسی حق نداشت صورتم رو مسخره کنه، چون رضا خیلی بی پروا جوابشون رو میداد و سنگ روی یخشون میکرد، یادمه یکبار زن عموم به شوخی به عمه گفت رضا بدجور پشت این دختر در میاد، چهار روز دیگه به خودت میای میبینی دختری که از سر دلسوزی بهش پناه دادی و نذاشتی آواره بشه ،میشه عروست... انتظار داشتم عمه بخنده و بگه من که از خدامه، بلور عین دختر خودمه اصلا، اما عمه اخمی کرد و با تلخی رو به زن عمو گفت:دیگه این حرفو جایی نزن زن داداش، یکی میشنوه فکر و خیال بیخود میکنه باهاش، بلور خواهر رضاس، والا به خدا صدبار رضا گفته بلور برام عین خواهرمه... بعدم یواش جوری که من نشونم رو به زن عمو گفت:والا بچه ام رضا چی کم داره که بخواد با بلور ازدواج کنه؟ با این صورتش... دلم شکست از حرف عمه، عمه ای که همیشه سعی میکرد با حرف هاش حساسیت من رو روی ماه گرفتگی صورتم کم کنه، حتی دلش نمیخواست اسم من کنار اسم پسرش برده بشه! دیگه با این اوصاف من انتظاری از دیگران نداشتم، فقط دلم خوش بود به اینکه رضا دوستم داره، به زبون نیاورده بود ها! اما هزار بار با حرکاتش بهم نشون داده بود که براش مهمم... که روم حساسه و دلش نمیخواد اشک به صورتم بشینه. با خودم میگفتم رضا پسر لجباز و یک دنده ای هست،همونطور که وقتی رشته ی پزشکی قبول شد جفت پاشو کرد تو یک کفش که الا و بلا من از این رشته خوشم نمیاد و دوست ندارم دکتر شم و رفت کارگاه درب و پنجره سازی خودش رو راه انداخت، موقع زن گرفتنشم به حرف کسی بها نمیده و کار خودش رو میکنه، یعنی تنها امیدم تو اون روزها همین بود، حتی لحظه ای به این فکر نمیکردم که شاید من برای رضا واقعا عین خواهرش باشم!حتی اگر گاهی این فکر به سرم خطور میکرد به خودم دلداری میدادم و میگفتم داری اشتباه میکنی بلور، رضا خیلی به تو اهمیت میده، کدوم برادری انقدر رو خواهرش حساسه؟ معلومه که رضا دوستت داره، وگرنه دلیلی نداره انقدر بهت اهمیت بده، از وقت استراحت خودش بزنه تا باهات درس کار کنه، اسم خودش رو تو اون روستای کوچیک سر زبون ها بندازه تا از تو حمایت کنه... اینا همش نشونه ی علاقس بلور...تا اون موقع هر چهار خواهرم ازدواج کرده بودند اما هيچکدوم زندگی خوبی نداشتند، بابا انگار از دختراش سیر شده بود که اولین خواستگاری که براشون میومد بدون تحقیق جواب بله رو میداد، عشرت میگفت بابا میخواد ما رو شوهر بده تا خودش با اون زن و بچه هاش تو خونه تنها بشن، همشون از بابا و کلثوم بدشون میومد و البته چشم دیدن من رو نداشتن، همشون من رو باعث و بانی بدبختی خودشون میدونستن، عشرت میگفت اگر تو به دنیا نیومده بودی و ننه جیران فوت نمیشد، وضع ما این نبود، ننه ما رو انقدر زود شوهر نمیداد و ما هم بدبخت نمیشدیم....منم دیگه عادت کرده بودم به این حرف ها و نشنیده میگرفتم توهین هاشون رو ..یادمه تو همون روزهایی که عمه میخواست واسه امیر زن بگیره..یک روز همه خانواده دور هم جمع شده بودند، من سه تا عمو داشتم که هرکدومشون دوست داشتن
ادامه دارد....
✾࿐༅
༅࿐✾✾࿐༅
༅࿐✾۱۹:۳۲
بازارسال شده از
#سرگذشت
#برشی_از_یک_زندگی#بلورجان#قسمت_ششم
گلویی صاف کردم و به سختی گفتم:باشه... من باهاش حرف میزنم...رضا که خیالش راحت شد دوباره به سمت سالن راه افتاد، من ولی قدرت نداشتم حتی قدم از قدم بردارم،موهامررو از سمت راست صورتم جمع کردم و پشت سرم بستم، دیگه دلیلی نداشت صورتم رو از کسی مخفی کنم،کسی که دوسش داشتم بودم ،یکی دیگه رو دوست داره و من حتی دیگه امیدی به ادامه ی زندگی هم نداشتم، وقتی هیچکس دوستم نداشت؟ نه مادر دلسوزی داشتم و نه پدر مهربونی که تو این روزهای سخت بهشون تکیه کنم....رضا برای من فقط یکی نبود که دوسش داشتم نبود، حامی بود که همیشه کنارم بود....دست به تنه ی درخت گرفتم و همونجا نشستم، رضا که فهمید من همراهش نرفتم به سمتم برگشت، با دیدنم پا تند کرد و با نگرانی گفت:بلور... خوبی؟ چت شد یهو؟ چشم بستم و نفس عمیقی کشیدم، نباید میذاشتم چیزی بفهمه، من از بچگی به اندازه ی کافی تحقیر شده بودم، نباید میذاشتم رضا از علاقه من چیزی بفهمه...چشم باز کردم و گفتم:ببخشید رضا، یکم سرم گیج رفت، تو برو تو منم میام یکم دیگه..رضا با نگرانی گفت:ولی حالت خوب نیست، رنگت پریده... میخوای...حرفش تموم نشده بود که صدای بهاره به گوشم رسید:پسر عمه... رضا؟ کجایی؟رضا نگاه نگرانش رو ازم گرفت و از جا بلند شد، تو دلم زار زدم و از خدا خواستم کمکم کنه... بهاره که رضا رو دید گفت:تو حیاط چیکار میکنی؟ بدو بیا که عمه قلبش گرفته...رضا با عجله بدون توجه به حال و روز من به سمت سالن دوید، با رفتنش انگار منفجر شدم، با صدای بلند زدم زیر گریه و برای اینکه کسی صدام رو نشونه به سمت اتاقم دویدم...دنیا روی سرم آوار شده بود، تمام رویاهام به آنی رنگ باخته بود، منی که تا اون روز به خاطر رضا خودم رو خوشبختترین دختر روی زمین میدونستم حالا به قدری احساس بدبختی میکردم که دلم میخواست نباشم و و نبینم که رضا جز من به دختر دیگه ای نگاه میکنه، که نبینم رضا دختر دیگه ای رو دوست داره و من تو تمام اون سال ها خیالبافی میکردم...انقدر گریه کرده بودم که چشم هام سرخ شده بود، کمی که آروم شدم تازه به یاد حرف بهاره افتادم که گفته بود عمه قلبش گرفته، از ترس اینکه آخرین حامی ام رو از دست بدم به سرعت از جا بلند شدم و با قدم های لرزون به سمت ساختمون اصلی رفتم، با ورودم به سالن توجه رضا بهم جلب شد، با اخم های درهم روی مبل جلوی ورودی نشسته بود، با دیدنم لبخند محوی زد و گفت:کجا موندی تو؟به سختی لب باز کردم و گفتم:عمه... حالش چطوره؟رضا چنگی به موهاش زد و گفت:قلبش گرفته قرص خورد رفت استراحت کنه، مهمونی هم بهم خورد، همه رفتن خونه هاشون، فقط بهاره پیش مامان موند کمک حالش بشه...به سختی بغضم رو قورت دادم و گفتم:حال عمه خوبه؟ میتونم برم ببینمش؟رضا آهی کشید و سری به نشونه ی مثبت تکون داد و گفت:آره، برو اتفاقا سراغت رو میگرفت، فقط صبر کن ببینم... تو چرا چشم هات قرمزه؟لب گزیدم و با صدای لرزونی گفتم:نگران عمه بودم... بعدم تو حیاط خانواده ام رو دیدم دلم گرفت. من... من میرم پیش عمه...پا تند کردم و به سمت اتاق عمه رفتم، تقه ای به در زدم و با شنیدن صدای ضعیف عمه در رو باز کردم، بهاره تو اتاق بود و داشت با عمه حرف میزد، من رو که دید ساکت شد و با لبخند گفت:خوب شد اومدی بلور، بیا پیش عمه یکم باهاش حرف بزن انقدر حرص و جوش نخوره، والا به خدا ارزش نداره به خاطر همچین موضوعی قلبت رو اذیت کنی عمه جون...با حسرت نگاهش کردم، پوست صورتش صاف و یک دست بود، عین من نبود که یک ماه گرفتگی بزرگ کل زیبایی صورتش رو گرفته باشه... رضا دوستش داشت و سخت بود، اما قبول داشتم که این دختر با این قلب مهربونش لیاقت علاقه رضا رو داشت... اما من چی؟آهی کشیدم و کنار عمه نشستم و دستش رو گرفتم و بوسیدم، بهاره که خیالش بابت عمه راحت شد با گفتن اینکه میرم سالن رو جمع و جور کنم، ما رو تنها گذاشت، از اتاق که بیرون رفت، زمزمه کردم:خیلی ترسیدم وقتی گفتن قلبت گرفته عمه....عمه با محبت دستی به سرم کشید و گفت:قربونت برم بلورجان، خداروشکر که اگر خدا یک دختر بهم نداد ،حداقل تو رو بهم داد تا دلم بهت خوش باشه، وگرنه این پسرا که محبتی ندارن...بغضم بی صدا شکست و اشک روی صورتم نشست، عمه با تعجب نیم خیز شد و گفت:بلور... بلورجان، داری گریه میکنی؟گریه ام شدت گرفت و بین گریه نالیدم:من هیچکس رو ندارم عمه... من جز شما هیچکس رو ندارم، تو رو خدا مراقب خودتون باشید...+خدا رحمت کنه مادرت رو بلور، زن نبود که... شیرزن بود... به خدا هنوز که هنوزه زنی مثل اون ندیدم، یادمه همیشه به آینده امید داشت، میدونی بلورجان،مادرت وقتی تو رو حامله بود خواب دیده بود که بچه اش دختره، دور از چشم آقات به من گفته بود میخوام اسم دخترم رو بلورجان بذارم،
ادامه دارد.....
✾࿐༅༅࿐✾
✾࿐༅༅࿐✾
#برشی_از_یک_زندگی#بلورجان#قسمت_ششم
گلویی صاف کردم و به سختی گفتم:باشه... من باهاش حرف میزنم...رضا که خیالش راحت شد دوباره به سمت سالن راه افتاد، من ولی قدرت نداشتم حتی قدم از قدم بردارم،موهامررو از سمت راست صورتم جمع کردم و پشت سرم بستم، دیگه دلیلی نداشت صورتم رو از کسی مخفی کنم،کسی که دوسش داشتم بودم ،یکی دیگه رو دوست داره و من حتی دیگه امیدی به ادامه ی زندگی هم نداشتم، وقتی هیچکس دوستم نداشت؟ نه مادر دلسوزی داشتم و نه پدر مهربونی که تو این روزهای سخت بهشون تکیه کنم....رضا برای من فقط یکی نبود که دوسش داشتم نبود، حامی بود که همیشه کنارم بود....دست به تنه ی درخت گرفتم و همونجا نشستم، رضا که فهمید من همراهش نرفتم به سمتم برگشت، با دیدنم پا تند کرد و با نگرانی گفت:بلور... خوبی؟ چت شد یهو؟ چشم بستم و نفس عمیقی کشیدم، نباید میذاشتم چیزی بفهمه، من از بچگی به اندازه ی کافی تحقیر شده بودم، نباید میذاشتم رضا از علاقه من چیزی بفهمه...چشم باز کردم و گفتم:ببخشید رضا، یکم سرم گیج رفت، تو برو تو منم میام یکم دیگه..رضا با نگرانی گفت:ولی حالت خوب نیست، رنگت پریده... میخوای...حرفش تموم نشده بود که صدای بهاره به گوشم رسید:پسر عمه... رضا؟ کجایی؟رضا نگاه نگرانش رو ازم گرفت و از جا بلند شد، تو دلم زار زدم و از خدا خواستم کمکم کنه... بهاره که رضا رو دید گفت:تو حیاط چیکار میکنی؟ بدو بیا که عمه قلبش گرفته...رضا با عجله بدون توجه به حال و روز من به سمت سالن دوید، با رفتنش انگار منفجر شدم، با صدای بلند زدم زیر گریه و برای اینکه کسی صدام رو نشونه به سمت اتاقم دویدم...دنیا روی سرم آوار شده بود، تمام رویاهام به آنی رنگ باخته بود، منی که تا اون روز به خاطر رضا خودم رو خوشبختترین دختر روی زمین میدونستم حالا به قدری احساس بدبختی میکردم که دلم میخواست نباشم و و نبینم که رضا جز من به دختر دیگه ای نگاه میکنه، که نبینم رضا دختر دیگه ای رو دوست داره و من تو تمام اون سال ها خیالبافی میکردم...انقدر گریه کرده بودم که چشم هام سرخ شده بود، کمی که آروم شدم تازه به یاد حرف بهاره افتادم که گفته بود عمه قلبش گرفته، از ترس اینکه آخرین حامی ام رو از دست بدم به سرعت از جا بلند شدم و با قدم های لرزون به سمت ساختمون اصلی رفتم، با ورودم به سالن توجه رضا بهم جلب شد، با اخم های درهم روی مبل جلوی ورودی نشسته بود، با دیدنم لبخند محوی زد و گفت:کجا موندی تو؟به سختی لب باز کردم و گفتم:عمه... حالش چطوره؟رضا چنگی به موهاش زد و گفت:قلبش گرفته قرص خورد رفت استراحت کنه، مهمونی هم بهم خورد، همه رفتن خونه هاشون، فقط بهاره پیش مامان موند کمک حالش بشه...به سختی بغضم رو قورت دادم و گفتم:حال عمه خوبه؟ میتونم برم ببینمش؟رضا آهی کشید و سری به نشونه ی مثبت تکون داد و گفت:آره، برو اتفاقا سراغت رو میگرفت، فقط صبر کن ببینم... تو چرا چشم هات قرمزه؟لب گزیدم و با صدای لرزونی گفتم:نگران عمه بودم... بعدم تو حیاط خانواده ام رو دیدم دلم گرفت. من... من میرم پیش عمه...پا تند کردم و به سمت اتاق عمه رفتم، تقه ای به در زدم و با شنیدن صدای ضعیف عمه در رو باز کردم، بهاره تو اتاق بود و داشت با عمه حرف میزد، من رو که دید ساکت شد و با لبخند گفت:خوب شد اومدی بلور، بیا پیش عمه یکم باهاش حرف بزن انقدر حرص و جوش نخوره، والا به خدا ارزش نداره به خاطر همچین موضوعی قلبت رو اذیت کنی عمه جون...با حسرت نگاهش کردم، پوست صورتش صاف و یک دست بود، عین من نبود که یک ماه گرفتگی بزرگ کل زیبایی صورتش رو گرفته باشه... رضا دوستش داشت و سخت بود، اما قبول داشتم که این دختر با این قلب مهربونش لیاقت علاقه رضا رو داشت... اما من چی؟آهی کشیدم و کنار عمه نشستم و دستش رو گرفتم و بوسیدم، بهاره که خیالش بابت عمه راحت شد با گفتن اینکه میرم سالن رو جمع و جور کنم، ما رو تنها گذاشت، از اتاق که بیرون رفت، زمزمه کردم:خیلی ترسیدم وقتی گفتن قلبت گرفته عمه....عمه با محبت دستی به سرم کشید و گفت:قربونت برم بلورجان، خداروشکر که اگر خدا یک دختر بهم نداد ،حداقل تو رو بهم داد تا دلم بهت خوش باشه، وگرنه این پسرا که محبتی ندارن...بغضم بی صدا شکست و اشک روی صورتم نشست، عمه با تعجب نیم خیز شد و گفت:بلور... بلورجان، داری گریه میکنی؟گریه ام شدت گرفت و بین گریه نالیدم:من هیچکس رو ندارم عمه... من جز شما هیچکس رو ندارم، تو رو خدا مراقب خودتون باشید...+خدا رحمت کنه مادرت رو بلور، زن نبود که... شیرزن بود... به خدا هنوز که هنوزه زنی مثل اون ندیدم، یادمه همیشه به آینده امید داشت، میدونی بلورجان،مادرت وقتی تو رو حامله بود خواب دیده بود که بچه اش دختره، دور از چشم آقات به من گفته بود میخوام اسم دخترم رو بلورجان بذارم،
ادامه دارد.....
✾࿐༅
༅࿐✾✾࿐༅
༅࿐✾۱۹:۳۲
بازارسال شده از
#سرگذشت
#برشی_از_یک_زندگی#بلورجان#قسمت_هشتم
چرا انقدر لاغر شدی؟ دور چشم هات گود افتاده ...میدونستم که دلیل حال بدم رو میدونه، خیلی سخت نبود فهمیدن دلیلش، اما انگار میخواست از زبون خودم بشنوه...تمام جسارتم رو جمع کردم و گفتم:دلیل حال بدم رو میدونی رضا، پس نپرس ...دستی به صورتش کشید و گفت:من کاری کردم که تو همچین فکری کردی؟ حرفی زدم؟ دلم میخواست داد بزنم و بگم آره، تو کاری کردی که من فکر کنم دوستم داری....تویی که از هشت سالگیم همیشه و همه جا حامی و پشتیبانم بودی، تویی که همیشه حواست بهم بود، تویی که نمیذاشتی کسی چپ نگاهم کنه... دلم میخواست بهش بگم تو میدونستی رضا، تو میدونستی من هیچکس رو ندارم، میدونستی ممکنه بهت علاقمند بشم... اما فقط در سکوت با چشم های خیس از اشک نگاهش کردم، کلافه از جا بلند شد و گفت:برام عین خواهر بودی بلور، به خدا که برام عین خواهر بودی، هربار جلوی دیگران ازت دفاع میکردم جز این فکر، فکر دیگه ای نمیکردم... آهی کشیدم و گفتم:حالا هم چیزی نشده، من که حرفی نزدم، برو دنبال زندگیت...گفت:همیشه برام عین یک خواهر بودی بلور، دلم میخواد این رو از ته دل قبول کنی،دلم میخواد برام خواهری کنی....سری به نشونه ی تایید تکون دادم، گفتنش راحت بود، برای رضا راحت بود، اما برای منی که هیچ امید و آینده ای جز رضا نداشتم... رضا که در اتاق رو بست با چاقوی قالی بافیم افتادم به جون فرشی که بافته بودم و تمام حرص و بغضم رو سر اون تیکه فرش خالی کردم.. از اینکه تازه میگفت برام عین خواهرم بودی... نمیدونم شاید قبلا هم گفته بود ،اما من انقدر تو خییال بودم که نفهمیده بودم.....چاقو رو که زمین گذاشتم با خودم گفتم اصلا به چه امیدی زنده ای بلور؟ فکر کردی ته این زندگی به کجا میرسه؟ وقتی عمه نباشه توام جایی تو این خونه نداری! اون موقع دیگه هیچکس رو نداری که حمایتت کنه... تو اگر نباشی هم کسی اذیت نمیشه، نهایتش اینکه چند روزی عمه غصه میخوره و بعد همه فراموش میکنن روزی بلورجانی هم بوده... از زور گریه نفسم بالا نمیومد و انقدر درمونده بودم که میخواستم نباشم و نبینم ازدواج رضا با بهاره رو...گفتم خدایا من نمیبخشم، توام نبخش آدم های خودخواهی که انقدر من رو آزار دادن... تمام بدنم میلرزید، حس میکردم به آخر خط رسیدم، خودم رو به سمت در اتاق کشدم، تازه اونجا بود که فهمیدم زندگیم رو با وجود تمام سختی هاش هنوز دوست دارم و نمیتونم ازش دل بکنم.....به سختی در اتاق رو باز کردم و ناله ای سر دادم و شاید از شانس خوبم بود که رضا هنوز همون حوالی بود و صدای ناله ام رو شنید، وگرنه سالی به دوازده ماه کسی به اتاق ته حیاط سری نمیزد، رضا که من رو تو اون وضعیت دید رنگش شد عین گچ دیوار، زبونش انگار بند اومده بود ، آخرین تصوير، تصویر صورت نگران رضا بود و آخرین صدا، صدای ترسیده ی رضا که عمه رو صدا میزد و بعد چشم هام سنگین شد و روی هم افتاد....چشم که باز کردم تو یک اتاق کوچک تنها روی یک تخت خوابیده بودم، سرمی بهم وصل بود و مچ دستم بسته شده بود،تکونی به خودم دادم و با صدای گرفته ای عمه رو صدا زدم، طولی نکشید که در اتاق باز شد و پرستاری وارد اتاق شد، با دیدنم لبخندی زد و گفت:خوبی دختر خوشگل؟ حسابی همه رو ترسوندی، مادرت دور از جونش کم مونده بود پس بیفته...لبخند تلخی زدم و گفتم:من مادر ندارم، اون حتما عمه ام بوده، میشه صداش کنید بیاد؟پرستار سری تکون داد و بعد از چک کردن سرم و گرفتن فشارم از اتاق بیرون زد،کمی بعد در اتاق باز شد و عمه با صورتی خیس از اشک وارد اتاق شد...من رو که دید گریه اش شدت گرفت و گفت:این چه کاری بود کردی، من جواب جیران رو چی میدادم؟کنارم روی صندلی نشست، زمزمه کردم:اشتباه کردم عمه، تو رو خدا گریه نکن... عمه با دلخوری گفت: چی کم داشتی تو زندگیت بلور؟آهی کشیدم و گفتم:من چی تو زندگیم دارم عمه؟ اصلا چیزی دارم تو زندگیم؟ خسته شده بودم عمه... اما الان پشیمونم...عمه صورتش رو پاک کرد و گفت:یک چیزی ازت میپرسم بلور، تو رو روح مادرت راستش رو بهم بگو.منتظر نگاهش کردم، عمه با تردید گفت:رضا... تو با رضا به هم علاقه دارین؟ با تعجب گفتم :چطور مگه؟ عمه با دقت نگاهم کرد و گفت:تو که بیهوش بودی، رضا مدام خودخوری میکرد و میگفت تقصیر من بوده که این اتفاق برای بلور افتاده، من اون لحظه حالم بد بود دنباله ی حرفش رو نگرفتم... حالا تو بهم بگو، رضا حرفی زده به تو؟اول لب باز کردم که بگم نه و رضا تقصیری نداره... اما برای لحظه ای با خودم گفتم چرا از این فرصت به نفع خودم استفاده نکنم؟ چرا برای یکبار هم که شده خودخواه نباشم؟ منی که تو کل دنیا هیچکس رو نداشتم...عمه که سکوتم رو دید کمی بهم نزدیک شد و با ملایمت گفت:بلورجان، تو رو روح مادرت قسم میدم، به من بگو.. رضاحرفی زده؟ چرا میگفت من مقصرم؟
ادامه دارد.....
✾࿐༅༅࿐✾
✾࿐༅༅࿐✾
#برشی_از_یک_زندگی#بلورجان#قسمت_هشتم
چرا انقدر لاغر شدی؟ دور چشم هات گود افتاده ...میدونستم که دلیل حال بدم رو میدونه، خیلی سخت نبود فهمیدن دلیلش، اما انگار میخواست از زبون خودم بشنوه...تمام جسارتم رو جمع کردم و گفتم:دلیل حال بدم رو میدونی رضا، پس نپرس ...دستی به صورتش کشید و گفت:من کاری کردم که تو همچین فکری کردی؟ حرفی زدم؟ دلم میخواست داد بزنم و بگم آره، تو کاری کردی که من فکر کنم دوستم داری....تویی که از هشت سالگیم همیشه و همه جا حامی و پشتیبانم بودی، تویی که همیشه حواست بهم بود، تویی که نمیذاشتی کسی چپ نگاهم کنه... دلم میخواست بهش بگم تو میدونستی رضا، تو میدونستی من هیچکس رو ندارم، میدونستی ممکنه بهت علاقمند بشم... اما فقط در سکوت با چشم های خیس از اشک نگاهش کردم، کلافه از جا بلند شد و گفت:برام عین خواهر بودی بلور، به خدا که برام عین خواهر بودی، هربار جلوی دیگران ازت دفاع میکردم جز این فکر، فکر دیگه ای نمیکردم... آهی کشیدم و گفتم:حالا هم چیزی نشده، من که حرفی نزدم، برو دنبال زندگیت...گفت:همیشه برام عین یک خواهر بودی بلور، دلم میخواد این رو از ته دل قبول کنی،دلم میخواد برام خواهری کنی....سری به نشونه ی تایید تکون دادم، گفتنش راحت بود، برای رضا راحت بود، اما برای منی که هیچ امید و آینده ای جز رضا نداشتم... رضا که در اتاق رو بست با چاقوی قالی بافیم افتادم به جون فرشی که بافته بودم و تمام حرص و بغضم رو سر اون تیکه فرش خالی کردم.. از اینکه تازه میگفت برام عین خواهرم بودی... نمیدونم شاید قبلا هم گفته بود ،اما من انقدر تو خییال بودم که نفهمیده بودم.....چاقو رو که زمین گذاشتم با خودم گفتم اصلا به چه امیدی زنده ای بلور؟ فکر کردی ته این زندگی به کجا میرسه؟ وقتی عمه نباشه توام جایی تو این خونه نداری! اون موقع دیگه هیچکس رو نداری که حمایتت کنه... تو اگر نباشی هم کسی اذیت نمیشه، نهایتش اینکه چند روزی عمه غصه میخوره و بعد همه فراموش میکنن روزی بلورجانی هم بوده... از زور گریه نفسم بالا نمیومد و انقدر درمونده بودم که میخواستم نباشم و نبینم ازدواج رضا با بهاره رو...گفتم خدایا من نمیبخشم، توام نبخش آدم های خودخواهی که انقدر من رو آزار دادن... تمام بدنم میلرزید، حس میکردم به آخر خط رسیدم، خودم رو به سمت در اتاق کشدم، تازه اونجا بود که فهمیدم زندگیم رو با وجود تمام سختی هاش هنوز دوست دارم و نمیتونم ازش دل بکنم.....به سختی در اتاق رو باز کردم و ناله ای سر دادم و شاید از شانس خوبم بود که رضا هنوز همون حوالی بود و صدای ناله ام رو شنید، وگرنه سالی به دوازده ماه کسی به اتاق ته حیاط سری نمیزد، رضا که من رو تو اون وضعیت دید رنگش شد عین گچ دیوار، زبونش انگار بند اومده بود ، آخرین تصوير، تصویر صورت نگران رضا بود و آخرین صدا، صدای ترسیده ی رضا که عمه رو صدا میزد و بعد چشم هام سنگین شد و روی هم افتاد....چشم که باز کردم تو یک اتاق کوچک تنها روی یک تخت خوابیده بودم، سرمی بهم وصل بود و مچ دستم بسته شده بود،تکونی به خودم دادم و با صدای گرفته ای عمه رو صدا زدم، طولی نکشید که در اتاق باز شد و پرستاری وارد اتاق شد، با دیدنم لبخندی زد و گفت:خوبی دختر خوشگل؟ حسابی همه رو ترسوندی، مادرت دور از جونش کم مونده بود پس بیفته...لبخند تلخی زدم و گفتم:من مادر ندارم، اون حتما عمه ام بوده، میشه صداش کنید بیاد؟پرستار سری تکون داد و بعد از چک کردن سرم و گرفتن فشارم از اتاق بیرون زد،کمی بعد در اتاق باز شد و عمه با صورتی خیس از اشک وارد اتاق شد...من رو که دید گریه اش شدت گرفت و گفت:این چه کاری بود کردی، من جواب جیران رو چی میدادم؟کنارم روی صندلی نشست، زمزمه کردم:اشتباه کردم عمه، تو رو خدا گریه نکن... عمه با دلخوری گفت: چی کم داشتی تو زندگیت بلور؟آهی کشیدم و گفتم:من چی تو زندگیم دارم عمه؟ اصلا چیزی دارم تو زندگیم؟ خسته شده بودم عمه... اما الان پشیمونم...عمه صورتش رو پاک کرد و گفت:یک چیزی ازت میپرسم بلور، تو رو روح مادرت راستش رو بهم بگو.منتظر نگاهش کردم، عمه با تردید گفت:رضا... تو با رضا به هم علاقه دارین؟ با تعجب گفتم :چطور مگه؟ عمه با دقت نگاهم کرد و گفت:تو که بیهوش بودی، رضا مدام خودخوری میکرد و میگفت تقصیر من بوده که این اتفاق برای بلور افتاده، من اون لحظه حالم بد بود دنباله ی حرفش رو نگرفتم... حالا تو بهم بگو، رضا حرفی زده به تو؟اول لب باز کردم که بگم نه و رضا تقصیری نداره... اما برای لحظه ای با خودم گفتم چرا از این فرصت به نفع خودم استفاده نکنم؟ چرا برای یکبار هم که شده خودخواه نباشم؟ منی که تو کل دنیا هیچکس رو نداشتم...عمه که سکوتم رو دید کمی بهم نزدیک شد و با ملایمت گفت:بلورجان، تو رو روح مادرت قسم میدم، به من بگو.. رضاحرفی زده؟ چرا میگفت من مقصرم؟
ادامه دارد.....
✾࿐༅
༅࿐✾✾࿐༅
༅࿐✾۱۹:۳۲
بازارسال شده از
کسایی که درگیر چاقی و اضافه وزن هستن حتما این کلیپ رو کامل ببینناین معجون گیاهی جوری لاغرت میکنه که همه فکر میکنن عمل کردی
برای دریافت اطلاعات بیشتر و سفارش روی لینک زیر کلیک کنید
https://landing.creditsw.ir/1ndH3https://landing.creditsw.ir/1ndH3تخفیف ویژه ماه مبارک رمضان ۱۹:۳۴
بازارسال شده از
.اشک تو چشمام جمع شد... !🥹
روزی که روی ترازو رفتم و عدد پایینتر دیدم ..
قویترین چربی سوز گیاهی، با ماهی ۵ تا ۷ کیلو کاهش وزنhttps://landing.creditsw.ir/1ndH3https://landing.creditsw.ir/1ndH3
روزی که روی ترازو رفتم و عدد پایینتر دیدم ..
قویترین چربی سوز گیاهی، با ماهی ۵ تا ۷ کیلو کاهش وزن
https://landing.creditsw.ir/1ndH3https://landing.creditsw.ir/1ndH3۱۹:۳۴