سفینة النجات - اقبال رها کردن.m4a
۴۶:۳۴-۸.۲۳ مگابایت
سفینهی نجات، فصل دوم جلسهی دوم: اقبال رهاکردن آقای علی مقدمبرای ورود به سفینه نجات، باید سبک شد و از بند و زنجیرهای نادیدنی رهایی یافت.قلب باید از بارهای بیهوده خالی شود؛ تا راهِ عبادت، راهِ دعا، و راهِ رشد، هموارتر شود.سالکین باید با دلی شکسته، دست از «منِیت» بردارند و با ذکرِ معجزهگر یونس نبی، از خداوند طلب استعفار و رهایی از بندها داشته باشند.«لا إِلهَ إِلاَّ أَنْتَ سُبْحانَكَ إِنِّي كُنْتُ مِنَ الظَّالِمِينَ»سالک باید با استغفار و ذکر یونسیه از «حقالناسهایی» که از آن بیخبر است و مثلِ زنجیر، پاهای او را بسته است، رها شود.اعتیاد به غیبت، حسادت، مقایسهکردنِ مداوم و خشم، انرژیِ خالصِ روحِ انسان را میبلعد و او را از درک نورِ الهی باز میدارد.سالک نباید خاطراتِ تلخ، دلخوریهای کهنه و خشم از اطرافیان را در کولهبارِ دلش حمل کند و گمان کند اینها بخشی از هویتِ واقعی او هستند.صلح و روابط نیکو، در این است که انسانها حریم خود را محترمانه مشخص کنند و از «سیاستبازی» در کلام دست بردارند و به فرهنگ شفافیت دست یابند.سالکین نباید با تعریف بدبختیها، شکستها و دلخوریهای خود، بطور ناخودآگاه توجهِ دیگران و حتی نفس خود را جلب کنند.۱۴۰۵/۰۴/۰۲ ذکر یونسیه لینکیاب سایر جلسات دوره سفینه النجات۱۹۲