با کریمان - جلسه دوم.m4a
۴۰:۰۴-۷.۰۸ مگابایت
دورهی «با کریمان» جلسهی دوم: آیین کریمانه آقای علی مقدم آپاراتوقتی بخشیدن را یاد بگیریم، درهای کرم الهی به رویمان باز میشود.بر سفره کریمان،منت معنا ندارد،انسان در نور کریم پروردگار، بیچشمداشت،بیصدا و بیادعا میبخشد.اگر میخواهیم از کرم خدا بهرهمند شویم،باید خودمان هم اهل گذشت و بخشش باشیم.شاید نجات دلها و گرههای این روزگار در جاری شدن نام مبارک«یا کریم»باشد، نامی که اگر بر جان بنشیند،رنجها را به رحمت و تنگناها را به گشایش تبدیل میکند.راه رسیدن به سفره کرم الهی این است:نه خوبیهای خودمان را ببینیم،نه بدیهای دیگران را بزرگ کنیم،فقط شاکر باشیم و بگوییم: «الحمدلله،یا کریم»سلامتی،آرامش،نسل خوب و روابط پاک از سفره کرم الهی هستند. اگر توفیقِ کمک به کسی نصیبمان شده، این لطفِ خدا به ماست، نه منتِ ما بر دیگران. اهل سلوک را از رفتارشان میتوان شناخت، جایی که دیگران عصبانی میشوند، آنها به تواضع، صبر و شکر پناه میبرند.مجاورت با اولیای الهی فقط در مکان نیست؛دلِ فروتن، زبانِ شاکر و روحِ آرام،انسان را همنشین نور میکند.۱۴۰۵/۰۴/۲۶🟢 خلاصه و نکات مهم۱.نام «کریم» یک نام تربیتی است-«کریم» فقط نامی برای خواندن و تکرار زبانی نیست؛ بلکه باید به خلقوخو، اندیشه و رفتار انسان تبدیل شود.-انسان باید بهگونهای با این نام تربیت شود که کرم و بخشندگی در تمام وجودش جریان پیدا کند.-بهرهمندی از کرم الهی،به اندازهای با کریمشدن انسان ارتباط دارد:برای نشستن بر سفرهٔ کریمان،باید خود نیز بهرهای از کرم داشته باشیم.۲.مهمترین نشانهٔ انسان کریم: ندیدن نیکیهای خودانسان کریم:-خوبیها و خدماتش را نمیشمارد.-به دیگران یادآوری نمیکند که چه کاری برایشان انجام داده است.-در برابر خدمت خود انتظار تشکر، جبران یا وفاداری ندارد.-کار خیر را وسیلهای برای دیدهشدن نمیکند.-حتی در درون خود نیز احساس برتری و نیکوکاری ندارد.عبارت محوری متن چنین است:«کرم، در ندیدن نیکیها و ندیدن کارهای خیر خودمان است.»پس از انجام هر خدمت باید با خود گفت:-«وظیفهام بود.»-«اگر انجام نمیدادم، اشتباه کرده بودم.»-«این روزیِ او بود و من فقط واسطهٔ رساندن آن شدم.»-«خداوند توفیق خدمت را به من داد.»۳.دیدهشدن، آفتِ کرم استدر جلسه، تمایل به دیدهشدن و شناختهشدن در کار خیر، «سمّ کرم» نامیده میشود.کمک کریمانه آن است که:-دریافتکننده تا حد امکان از هویت کمککننده باخبر نشود.-شخص نیکوکار بهدنبال تشکر و تحسین نباشد.-کمک و خدمت بدون تبلیغ و اعلام انجام شود.-حتی خود انسان نیز پس از انجام نیکی، آن را فراموش کند.بنابراین،پنهانیترین خدمتها میتوانند خالصترین و کریمانهترین خدمتها باشند.۴.دام نفس و شیطان: دیدن خوبیهای خود و بدیهای دیگرانبر اساس جلسه،شیطان دو کار را همزمان انجام میدهد:1.خوبیهای انسان را دائماً در برابر چشم او قرار میدهد.2.بدیها و ناسپاسیهای دیگران را به یاد او میآورد.نتیجهٔ این وسوسهها،شکلگیری چنین افکاری است:-«من اینهمه خوبی کردم، اما کسی قدرم را ندانست.»-«به هر کس خدمت کردم، به من بدی کرد.»-«دستم نمک ندارد.»-«من برای دیگران زحمت کشیدم، ولی آنها جبران نکردند.»این افکار انسان را از حالت کرم خارج و به انسانی طلبکار، رنجیده و حسابگر تبدیل میکند.
۵.کریمبودن فقط به بخشش مالی محدود نیستاگر کسی توانایی مالی ندارد، همچنان راههای بسیاری برای رفتار کریمانه وجود دارد،مانند:- محبت و دلجویی از دیگران- دستگیری از سالمندان و بیماران- کمککردن به فرد ناتوان- برداشتن باری از دوش دیگران- راهنمایی و هدایت یک انسان- گوشدادن به درد دل دیگران- نظافت محیط عمومی- جمعآوری زبالههای پارک و خیابان- انجام مسئولیتهای اجتماعی بدون منت- کمک به خانواده، همسایه و نیازمندانملاک اصلی، نوع خدمت نیست؛بلکه نیت بیچشمداشت و ندیدن خود است.۶.بخشیدن دیگران موجب بازشدن گرهها میشوددلخوریها،رنجشها و کینههایی که انسان در دل نگه میدارد، برای خود او و دیگران گره ایجاد میکند. لینکیاب دوره با کریمان۱۷۳۲