با کریمان - جلسه چهارم.m4a
۴۵:۵۵-۸.۱۱ مگابایت
با کریمانجلسه چهارم: محوِ کریمانه استاد علی مقدم آپاراتبا کریمان کارها دشوار نیست...کریم کسی است که بیچشمداشت میبخشد، بیطمع دوستی میکند و با تمام وجود عشق میورزد.برای دیدن حقیقت باید از «من» فاصله گرفت، آنگاه که انسان از خود خالی شود، حضور محبوب را درمییابد. راه وصال، از ادب آغاز میشود، با بیعت صادقانه قوت میگیرد و به محو و شیدایی میرسد.برای همجواری اولیای الهی، تنها دانستن کافی نیست؛ باید ادب حضور، بیعت صادقانه، فروتنی و آمادگی شاگردی داشت.گاهی انسان سالک در مسیر خدمت الهی آنقدر محو میشود که دیگر گذر زمان و خستگی تن را احساس نمیکند.محو یعنی «من» انسان کنار برود تا عقل الهی، عشق و دعای حقیقی مجال ظهور پیدا کند.دیدن محبوب، چشمپوشی میخواهد؛ باید چشم دل را از دلبستگیها، خواستهها و جلوههای فریبندۀ دنیا ببندیم تا چشم ما به جمال حضرت صاحب الزمان باز شود.محوشدن در ولیّ خدا یعنی خواستهی او بر خواستههای ما مقدم شود.گاهی رفتار عاشقی با حسابهای معمول ما سازگار نیست، ممکن است کار کسی را غیرعاقلانه بدانیم، درحالیکه او چنان شیدای امام و غرق در خدمت شده که خودش را نمیبیند.اگر نور ذکر از زبان به دل برسد، «نام خداوند» انسان را از هوشیاری تاریک و حسابگر دنیوی بیرون میآورد و در هوشی الهی غرق میکند.۱۴۰۵/۰۴/۲۸🟢 خلاصه و نکات مهم جلسهی ارائه شده، چهارمین بخش از سلسله مباحث «باکریمان» است که با محوریت دستیابی به صفات الهی و همجواری با اولیای الهی (بهویژه امام زمان (عج)) تنظیم شده است.خلاصه محتوااین جلسه بر چگونگی قرار گرفتن در مسیر «کریمان» و کسب خصلتهای الهی تمرکز دارد. هدف اصلی، خروج از دایره «محاسبات دنیوی» و «منیت» و ورود به ساحت «عالم غیب» از طریق همنشینی با اولیای الهی است. تا زمانی که انسان در بند خواستهها، رنجها و غرور خود باشد، نمیتواند به حقیقت «مستی الهی» دست یابد. برای عبور از این وضعیت، چهار گام عملی (ادب، بیعت، محو، سُکر) پیشنهاد شده است.نکات کلیدی و آموزههای عملی۱. مفهوم «کریمان» و ذکر «یا کریم»:کریم کسی است که بیچشمداشت میبخشد و بدون طمع عشق میورزد.تکرار ذکر «یا کریم» دروازههای برکت را میگشاید و انسان را از حسابوکتابهای مادی خارج میکند.
۲. ضرورت جدا شدن از همنشین بد:کلید سعادت در «جدا شدن از همنشین بد» و «پیوند با کریمان» است. همنشینی، سریعترین ابزار برای رشد معنوی و شبیه شدن به اولیای خداست.۳. چهار گام برای همجواری با اولیاء الهی:گام اول: ادب (دروازه ورود):ادب، شرط لازم برای خدمت به «ولی زمانه» است. این ادب باید در تمام شئون زندگی (راه رفتن، حرف زدن، نگاه کردن) جاری باشد. مؤمن باید همواره خود را در محضر اولیاء و حضرت صاحبالزمان (عج) بداند.
گام دوم: بیعت:بیعت به معنای واگذاری کامل اختیار به ولیِ خداست («من خود را فروختم»). در دوران غیبت، این بیعت باید قلبی باشد و با جمله «هرچه شما بگویید» محقق شود.
گام سوم: مَحو (فنای در معشوق):تا زمانی که «مَن» و «منیت» وجود دارد، محو ممکن نیست. محو یعنی چنان غرق در جمالِ ولیِ زمانه شوید که دیگر خود، مشکلات و بازیهای ذهنی را نبینید. عاشقی که خود را میبیند، به کار معشوق نمیآید.
گام چهارم: سُکر (مستی الهی):حاصلِ «مَحو»، مستی است. مستی، سدی در برابر دردها و رنجهای دنیوی است. شهدا و یاران واقعی امام حسین (ع) به دلیل این مستی، در عین دشواریِ نبرد، جز زیبایی نمیدیدند («ما رأیت الا جمیلاً»).
۴. موانع اصلی رشد (حجابها):مستیهای کاذب: ما یا مستِ غروریم (درگیرِ توهینها و ناراحتیهای شخصی)، یا مستِ شهوت و زیادهخواهی. اینها ترفند ابلیس برای غافل کردن ما از ملکوت است.حجابِ دانستهها:
گاهی دانش، سواد و عقل معاشاندیش ما، خود به حجابی برای نرسیدن به «مستی الهی» تبدیل میشود.
تمرکز بر مشکلات: توجه مداوم به قسط، وام، بیماریها و آینده، ما را از اصلِ ماجرا (فرج و عالم غیب) دور میکند.
۵. نتیجهگیری عملی:برای عبور از گرفتاریهای ذهنی، هرگاه رنجی بر شما مستولی شد، ذکر «یا کریم» را تکرار کنید.به جای «خودِ کاذب»، باید به «خودِ الهی» رسید.*لازم نیست نگرانِ چگونگیِ خدمت باشید؛ وقتی در امام زمان (عج) محو شوید، او شما را هدایت میکند و در مسیر درست قرار میدهد.
جمله کلیدی:«ما باید در "ولی" محو شویم، حتی اگر او را نمیبینیم. خوشا به حال کسانی که در آخرالزمان، نمیبینند اما عاشق میشوند و ولایت میگیرند.» لینکیاب دوره با کریمان۱۰۳۲۱