سفینة النجات - اقبال دفع شر(2) (1).m4a
۵۵:۵۲-۹.۸۷ مگابایت
سفینهی نجات، فصل دوم جلسهی چهارم: اقبالِ دفعِ شر آقای علی مقدمأعوذُ بِاللَهِ مِنَ الشَّيطانِ الرَّجيمبِـسْـمِ اللَهِ الـرَّحْمَـنِ الـرَّحيـم«آفرین» فقط یک تحسین ساده نیست، ردّی از آفرینش، حیات، رشد و زایش در آن نهفته است.انسان در زمانه فتنه و سختی، به جای آلودگی به خشم و کینه، با ذکر، دعا، لعنت بر شیطان، و پیوند قلبی با اولیای الهی به آرامش و بصیرت میرسد.نزدیکی به ساحت معنوی اهلبیت موجب نورانیت باطن، اصلاح رفتار، و استقامت در برابر نیروهای منفی میشود.نه هر نیت خیری، نجاتبخش است و نه هر اقدام قاطعی، الهی است؛ بلکه معیار در کارها اینست که وجود انسان از نفسانیت تهی شده باشد.گاهی سنگینیِ فضا، نشانهی آغاز پاک شدن دل است، وقتِ بریدن از بندهاییست که انسان با گناه، غفلت و امید بستن به غیر خدا ساخته است.لعن الهی، نه از سر خشمِ نفسانی، بلکه درخواست دور شدنِ ظلم، تاریکی و سلطهی شیطان از جان و زندگی انسان و ضعیف شدن جبههی باطل است.نجات دلها در این است که سالکین حق را بشناسند، باطل را رها کنند، دفع شر انجام دهند و به نور خدا پناه ببرند.بزرگترین خطر آنجاست که انسان گمان کند برای حق عمل میکند، اما در لحظهی خشم، فرمانِ نفس را به جای فرمانِ خدا اجرا کند.نجات حقیقی در این است که پیش از هر تصمیم، سالک دل خود را از خشم خالی کرده و به حق نزدیک شود.سالکین باید از پروردگار طلب کنند که ظلم، تاریکی و راهِ شیطان را از زندگی آنها دور فرماید و دلهای آنها را به نور هدایت زنده نگه دارد. لینکیاب سایر جلسات دوره سفینه النجات۹۴۲۱