Cبازارسال شده از مجتبی اصغری
یادداشت هفتم: تفاهم نامه ترامپ و تهران. آیا استیو ویتکاف دستش به املاک تهران می رسد؟
سال 1397 بود که بخشی از وبلاگ سایت 808 را به موضوع اقتصاد مسکن اختصاص دادم تا تلاش کنم ریشه های گران شدن افسارگسیخته مسکن را بیابم.آن زمان دلیل اینکه رو آوردم به تحقیق ام که بعدا مفصلا در کتاب «زلزله مسکن» در سال 1404 منتشر کردم دقیقا همین بود که میدیدم چیزهایی با هم جور در نمی آید. در مستندات داخلی عموما خط مشی ای که دنبال شده است عین جدولی است که اخیرا در همین بله در گروه های مختلف در حال دست به دست شدن است و آن هم دسته بندی علت رشد قیمت مسکن و ربط آن به دوره های دولت های مختلف سر کار است، یعنی دنبال کردن کد از درون سیاست های دولت های مختلف سازندگی و اصلاحات و غیره.گرچه شروع جدی این ماجرا از شهرداری کرباسچی و سرمایه گذاری خارجی در طرح انبوه سازی اتوبان نواب است. که از آنجا می شود روزنه ورود و اتصال قیمت دلاری به قیمت مسکن در شهر تهران را جستجو کرد.
اما موضوع خیلی خیلی فراتر از این است که بخواهیم تقصیر را برگردن یک یا چند شخص خاص بیاندازیم.چرا؟
لازم است از قرن 19 و تغییرات اقتصاد مسکن و وابستگی آن با نرخ بهره وری را اطلاع داشته باشیم، سپس از تاثیرات رکود دهه 30 آمریکا، از جامعه شناسی دهه 50 بریتانیا، از دهه 60 و دولت های رفاه و مسکن اجتماعی در آلمان غربی، از دهه 70 و خروج از برتون وودز و اثر آن بر عرضه اوراق بهادار فروشی شهر نیویورک، از دوره تاچر-ریگان دهه 80، از جهانی سازی دهه 90 چین و خلاصه از 2008 بحران مسکن آمریکا تحقیق کرده باشیم که چطور تدریجا اقتصاد مسکن جایگزین روش کارخانه داری تولید و انباشت سرمایه در قرن 21 شده است و چطور همزمان با افزایش رفاه نسبی در بهداشت عمومی، حق رای زنان و سیاه پوستان و بالاخره تکنولوژی اینترنت و برابری در دسترسی همه مردم جهان به وب در واقع در پشت خود با هدف تضمین کنترل نرخ بهره وری ای بود که به افزایش اجاره مسکن گره خورده است.
اما امروز موضوع اقتصاد مسکن وقتی جذاب میشود که میبینیم در تفاهم نامه آتش بس ایران و آمریکا مقوله سرمایه گذاری در مسکن تهران به عنوان یکی از بند های تفاهم نامه درنظر گرفته شده است. چرا؟
قبلا در یادداشتی در هفته گذشته به مقوله جنگ و اقتصاد مسکن پرداختم. اینکه چرا در ایران جنگ می شود با اینکه در دبی ارزش املاک سرمایه گذاری شده غرب تا 15% افت میکند اما در مقابل این قیمت مسکن در آمریکا است که در همین زمان افزایش می یابد؟
کم کم اهمیت اقتصاد مسکن در همه جنبه های زندگی ما در حال روشن شدن است که چطور با فرو افتادن پرده های ظاهری دیگر حالا خیلی شفاف و عینی هدف از تعیین یک معامله گر مسکن برای امضای تفاهم نامه صلح بین کشور ها (استیو ویتکاف) و آنهم برای رئیس جمهور ترامپ که اصلا شروع معروفیتش به سرمایه گذاری های کلان مسکن او در سال 1973 در شهر نیویورک است، (یعنی شروع عصر جدید اتصال اوراق بهادار و کالا سازی مسکن در کل جهان) مشخص می شود.
موضوع اتحادی نانوشته در ربط تمامی هم طبقات سرمایه داری در سراسر جهان است تا خدای نکرده چرخ طبیعت معکوس نگردد. که حالا برای تضمین نرخ رو به رشد مسکن در سراسر جهان و کنترل قیمت مسکن در آمریکا لازم است حتما نرخ قیمت مسکن بعد از جنگ آمریکا با ایران مدام در حال صعودی نگه داشته شود.(رجوع به پست قبلی ام در کانال و متن تفاهم نامه و درج صندوق سرمایه گذاری 300 میلیارد دلاری از سوی آمریکا برای سرمایه گذاری در بخش معامله مسکن شهر تهران)
در چنین شرایطی چگونه می توان چشم خود را به واقعیت روز جهان بست و تنها دنبال مقصر بین مسئولان دولتی وقت در داخل کشور بود؟وقتی از تفکیک دوره های تورمی در دوره های اصلاحات و سازندگی حرف میزنیم یعنی داریم مقصر را چند چهره و شخص معرفی میکنیم و اصلا چشممان را به واقعیت جهانی میبندیم. این قبیل تحلیل های داخلی را قبلا هم در گزارشی که دو سال پیش در مرکز تحقیقات ارائه شده بود مشاهده کرده بودم.
خلاصه خطاب به همکارانی که تنها از درون تصمیمات مسئولین کشور به دنبال چرایی گرانی مسکن میگردند. ریشه این نیست که ما بند کنیم به تقسیم بندی دوره های دولت اصلاحات و اصول گرا و ریشه تقصیرات را بخواهیم بیاندازیم به گردن مسئولین این دولت های وقت.
خیر این ساده بینانه ترین شیوه تحلیل است که منجر به سوگیری و نادیده گرفتن ریشه های مهم جهانی آن می شود که تمام کشورهای درگیر با معضل کنونی اقتصاد مسکن از جمله ایران را همزمان طی سه دهه اخیر در بر گرفته است.
نویسنده: مجتبی اصغری@Civil808_Admin
سال 1397 بود که بخشی از وبلاگ سایت 808 را به موضوع اقتصاد مسکن اختصاص دادم تا تلاش کنم ریشه های گران شدن افسارگسیخته مسکن را بیابم.آن زمان دلیل اینکه رو آوردم به تحقیق ام که بعدا مفصلا در کتاب «زلزله مسکن» در سال 1404 منتشر کردم دقیقا همین بود که میدیدم چیزهایی با هم جور در نمی آید. در مستندات داخلی عموما خط مشی ای که دنبال شده است عین جدولی است که اخیرا در همین بله در گروه های مختلف در حال دست به دست شدن است و آن هم دسته بندی علت رشد قیمت مسکن و ربط آن به دوره های دولت های مختلف سر کار است، یعنی دنبال کردن کد از درون سیاست های دولت های مختلف سازندگی و اصلاحات و غیره.گرچه شروع جدی این ماجرا از شهرداری کرباسچی و سرمایه گذاری خارجی در طرح انبوه سازی اتوبان نواب است. که از آنجا می شود روزنه ورود و اتصال قیمت دلاری به قیمت مسکن در شهر تهران را جستجو کرد.
اما موضوع خیلی خیلی فراتر از این است که بخواهیم تقصیر را برگردن یک یا چند شخص خاص بیاندازیم.چرا؟
لازم است از قرن 19 و تغییرات اقتصاد مسکن و وابستگی آن با نرخ بهره وری را اطلاع داشته باشیم، سپس از تاثیرات رکود دهه 30 آمریکا، از جامعه شناسی دهه 50 بریتانیا، از دهه 60 و دولت های رفاه و مسکن اجتماعی در آلمان غربی، از دهه 70 و خروج از برتون وودز و اثر آن بر عرضه اوراق بهادار فروشی شهر نیویورک، از دوره تاچر-ریگان دهه 80، از جهانی سازی دهه 90 چین و خلاصه از 2008 بحران مسکن آمریکا تحقیق کرده باشیم که چطور تدریجا اقتصاد مسکن جایگزین روش کارخانه داری تولید و انباشت سرمایه در قرن 21 شده است و چطور همزمان با افزایش رفاه نسبی در بهداشت عمومی، حق رای زنان و سیاه پوستان و بالاخره تکنولوژی اینترنت و برابری در دسترسی همه مردم جهان به وب در واقع در پشت خود با هدف تضمین کنترل نرخ بهره وری ای بود که به افزایش اجاره مسکن گره خورده است.
اما امروز موضوع اقتصاد مسکن وقتی جذاب میشود که میبینیم در تفاهم نامه آتش بس ایران و آمریکا مقوله سرمایه گذاری در مسکن تهران به عنوان یکی از بند های تفاهم نامه درنظر گرفته شده است. چرا؟
قبلا در یادداشتی در هفته گذشته به مقوله جنگ و اقتصاد مسکن پرداختم. اینکه چرا در ایران جنگ می شود با اینکه در دبی ارزش املاک سرمایه گذاری شده غرب تا 15% افت میکند اما در مقابل این قیمت مسکن در آمریکا است که در همین زمان افزایش می یابد؟
کم کم اهمیت اقتصاد مسکن در همه جنبه های زندگی ما در حال روشن شدن است که چطور با فرو افتادن پرده های ظاهری دیگر حالا خیلی شفاف و عینی هدف از تعیین یک معامله گر مسکن برای امضای تفاهم نامه صلح بین کشور ها (استیو ویتکاف) و آنهم برای رئیس جمهور ترامپ که اصلا شروع معروفیتش به سرمایه گذاری های کلان مسکن او در سال 1973 در شهر نیویورک است، (یعنی شروع عصر جدید اتصال اوراق بهادار و کالا سازی مسکن در کل جهان) مشخص می شود.
موضوع اتحادی نانوشته در ربط تمامی هم طبقات سرمایه داری در سراسر جهان است تا خدای نکرده چرخ طبیعت معکوس نگردد. که حالا برای تضمین نرخ رو به رشد مسکن در سراسر جهان و کنترل قیمت مسکن در آمریکا لازم است حتما نرخ قیمت مسکن بعد از جنگ آمریکا با ایران مدام در حال صعودی نگه داشته شود.(رجوع به پست قبلی ام در کانال و متن تفاهم نامه و درج صندوق سرمایه گذاری 300 میلیارد دلاری از سوی آمریکا برای سرمایه گذاری در بخش معامله مسکن شهر تهران)
در چنین شرایطی چگونه می توان چشم خود را به واقعیت روز جهان بست و تنها دنبال مقصر بین مسئولان دولتی وقت در داخل کشور بود؟وقتی از تفکیک دوره های تورمی در دوره های اصلاحات و سازندگی حرف میزنیم یعنی داریم مقصر را چند چهره و شخص معرفی میکنیم و اصلا چشممان را به واقعیت جهانی میبندیم. این قبیل تحلیل های داخلی را قبلا هم در گزارشی که دو سال پیش در مرکز تحقیقات ارائه شده بود مشاهده کرده بودم.
خلاصه خطاب به همکارانی که تنها از درون تصمیمات مسئولین کشور به دنبال چرایی گرانی مسکن میگردند. ریشه این نیست که ما بند کنیم به تقسیم بندی دوره های دولت اصلاحات و اصول گرا و ریشه تقصیرات را بخواهیم بیاندازیم به گردن مسئولین این دولت های وقت.
خیر این ساده بینانه ترین شیوه تحلیل است که منجر به سوگیری و نادیده گرفتن ریشه های مهم جهانی آن می شود که تمام کشورهای درگیر با معضل کنونی اقتصاد مسکن از جمله ایران را همزمان طی سه دهه اخیر در بر گرفته است.
نویسنده: مجتبی اصغری@Civil808_Admin
۲
۱۲:۰۵