#پاسخ_به_سوال
یکی از همراهان چالش پرسیده:«حس میکنم همچنان نگرانی من در مورد آینده برطرف نشده و انگار هیچ کنترلی روش ندارم.»
بریم سراغ پاسخش:سوال خوبیه. اما بگذارید من یک سوال دیگه بپرسم: اصلاً مگه قرار بود نگرانی ما برطرف بشه؟ مگه همچین چیزی ممکنه؟
واقعیت اینه که هیچکس نمیتونه نگرانی رو از زندگی شما حذف کنه. هیچ مسئولی از آینده خبر نداره. هیچ روانشناسی هم تضمین نمیده که شما دیگه هرگز نگران نشید. چون بخشی از کار طبیعی مغز همینه. این سیستم زنگ خطر میلیونها ساله که داره کارش رو درست انجام میده.
نه فقط توی جنگ، توی صلح هم ما کنترلی روی آینده نداریم. یک فیلسوف یونانی به اسم اپیکتتوس قرنها پیش خیلی قشنگ گفته بود: «باید یاد بگیریم نگرانیهامون رو از چیزهایی که در کنترل ما نیستن، به چیزهایی که در کنترل ما هستن منتقل کنیم.»
اما یک نکته عمیقتر هم هست. ما معمولاً فکر میکنیم قبل از هر حرکتی، اول باید نگرانی از بین بره. باید امید وجود داشته باشه. باید مطمئن بشیم.
اما این یه تلـه س!
نگرانی، ترس، غم، خشم... اینها همگی تجربههای درونی ما هستن. هیچکدوم دلیل توقف ما نیستن. میشه در حضور ترس قدم برداشت. میشه بدون تزریق امید، توی ناامیدی قدم برداشت. میشه توی همون حال که نگرانیم، یک انتخاب کوچک بکنیم و به مغزمون نشون بدیم: «هنوز چیزی هست که بشه کنترلش کرد.» مثل تمرین کوچکی که برای دور زدن تله عاملیت با ریزانتخابها کردیم.
🩹 پس، همهی ما حق داریم نگران باشیم و میشیم، اما لزوما قرار نیست اول بار نگرانی رو به طور کامل زمین بگذاریم و بعد حرکت کنیم. قراره یاد بگیریم با این بار، قدمهای کوچکی برداریم.
بیایید با هم یه تمرین ساده بکنیم:دفعه بعد، یک لحظه که اون موج نگرانی اومد، به خودت بگو: "باشه، هستی. اما من میخوام یه لیوان آب بخورم/ یه صفحه کتاب ورق بزنم/ دو دقیقه راه برم. اصلا بیا بریم با هم انجامش بدیم؛ من و نگرانی!"
️ شاید اولین قدم برای کمکردن قدرت نگرانی همین باشه.
در پستهای بعدی، قصد دارم از پنجره علوم اعصاب توضیح بدم که دلیل این نگرانی چیه.
#مغز_نگران—————————————————— کاگنیپث در تلگرام | بله
یکی از همراهان چالش پرسیده:«حس میکنم همچنان نگرانی من در مورد آینده برطرف نشده و انگار هیچ کنترلی روش ندارم.»
بریم سراغ پاسخش:سوال خوبیه. اما بگذارید من یک سوال دیگه بپرسم: اصلاً مگه قرار بود نگرانی ما برطرف بشه؟ مگه همچین چیزی ممکنه؟
واقعیت اینه که هیچکس نمیتونه نگرانی رو از زندگی شما حذف کنه. هیچ مسئولی از آینده خبر نداره. هیچ روانشناسی هم تضمین نمیده که شما دیگه هرگز نگران نشید. چون بخشی از کار طبیعی مغز همینه. این سیستم زنگ خطر میلیونها ساله که داره کارش رو درست انجام میده. نه فقط توی جنگ، توی صلح هم ما کنترلی روی آینده نداریم. یک فیلسوف یونانی به اسم اپیکتتوس قرنها پیش خیلی قشنگ گفته بود: «باید یاد بگیریم نگرانیهامون رو از چیزهایی که در کنترل ما نیستن، به چیزهایی که در کنترل ما هستن منتقل کنیم.» اما یک نکته عمیقتر هم هست. ما معمولاً فکر میکنیم قبل از هر حرکتی، اول باید نگرانی از بین بره. باید امید وجود داشته باشه. باید مطمئن بشیم. اما این یه تلـه س! نگرانی، ترس، غم، خشم... اینها همگی تجربههای درونی ما هستن. هیچکدوم دلیل توقف ما نیستن. میشه در حضور ترس قدم برداشت. میشه بدون تزریق امید، توی ناامیدی قدم برداشت. میشه توی همون حال که نگرانیم، یک انتخاب کوچک بکنیم و به مغزمون نشون بدیم: «هنوز چیزی هست که بشه کنترلش کرد.» مثل تمرین کوچکی که برای دور زدن تله عاملیت با ریزانتخابها کردیم. 🩹 پس، همهی ما حق داریم نگران باشیم و میشیم، اما لزوما قرار نیست اول بار نگرانی رو به طور کامل زمین بگذاریم و بعد حرکت کنیم. قراره یاد بگیریم با این بار، قدمهای کوچکی برداریم. بیایید با هم یه تمرین ساده بکنیم:دفعه بعد، یک لحظه که اون موج نگرانی اومد، به خودت بگو: "باشه، هستی. اما من میخوام یه لیوان آب بخورم/ یه صفحه کتاب ورق بزنم/ دو دقیقه راه برم. اصلا بیا بریم با هم انجامش بدیم؛ من و نگرانی!" ️ شاید اولین قدم برای کمکردن قدرت نگرانی همین باشه. در پستهای بعدی، قصد دارم از پنجره علوم اعصاب توضیح بدم که دلیل این نگرانی چیه.#مغز_نگران——————————————————
کاگنیپث در تلگرام | بله ۱۵