C
ꕤ For : @dozham_daily 
قلمروی بارانی ها مدتی بود که بیابر شده بود.باقی ماندهی بارانی که میبارید هم از سر مهربانی و لطف ایزد آب بود. وگرنه قلمرو خیلی وقت پیش خشک میشد.قلمرو بارانی معرف های زیادی داشت و قطعاً که باران و رطوبت و موسیقی جز آنان بودند. اما معرف نانوشتهای نیز بود. هر روز زیر باران مینشست و مینواخت. شهر با صدای گیتار او بیدار میشد و لالایی نوزادان هم چیزی جز مخلوط صدای باران و طنین آوای گیتار در آن نبود.دختر بارانی.کمتر وقتی پیدا میشد که او را ببینی. موهایی به سیاهی ابر های طوفانی و گیتار، آن دوتا اطلاعات عام از دخترک بود. دلیل دخترک هیچگاه آشکار نشد؛ که چرا زیر باران میرود و چنان پژمرده مینوازد.دلیل، نهان کردن اشک ها و زخم ها بود یا که صدای گیتار جز در باران به گوش نمیرسید؟دختر بارانی هنوز هم از بامداد تا شامگاه مینوازد و زیر باران میرقصد.
قلمروی بارانی ها مدتی بود که بیابر شده بود.باقی ماندهی بارانی که میبارید هم از سر مهربانی و لطف ایزد آب بود. وگرنه قلمرو خیلی وقت پیش خشک میشد.قلمرو بارانی معرف های زیادی داشت و قطعاً که باران و رطوبت و موسیقی جز آنان بودند. اما معرف نانوشتهای نیز بود. هر روز زیر باران مینشست و مینواخت. شهر با صدای گیتار او بیدار میشد و لالایی نوزادان هم چیزی جز مخلوط صدای باران و طنین آوای گیتار در آن نبود.دختر بارانی.کمتر وقتی پیدا میشد که او را ببینی. موهایی به سیاهی ابر های طوفانی و گیتار، آن دوتا اطلاعات عام از دخترک بود. دلیل دخترک هیچگاه آشکار نشد؛ که چرا زیر باران میرود و چنان پژمرده مینوازد.دلیل، نهان کردن اشک ها و زخم ها بود یا که صدای گیتار جز در باران به گوش نمیرسید؟دختر بارانی هنوز هم از بامداد تا شامگاه مینوازد و زیر باران میرقصد.۱۱:۴۸
ꕤ For : @movienerds قدم ها. قدم های کوچک و محتاطانهای برمیداشت تا که مبادا، مبادا بیدار شوند.مشکی پوش هایی خونین با دندان هایی که با اینکه هیچوقت آدمخوار ها را ندیده بود؛ حس میکرد آن دندانها و آروارهها فقط مخصوص آدمخواری است و بس.بوی تعفن جنازه ها و فلز زنگ زده در اتاق پیچیده بود. اتاق سیاه بود. بیانتها و سیاه.نفس کشیدن به مرور سخت و سخت تر میشد، نمیدانست سمی در هوا در جریان است یا که از سر ترس و دلهره نفسش به شماره افتاده بود.نمیدانست این خرده نفس ها آخرین نفس ها نیز هست یا هنوز روزنهی امیدی مانده.نه دست و پایش را بسته بودند و نه در تنگنا بود. اما از لحاظ روانی، به نظر میآمد خیلی وقت است که پشت میلهها و در سیاهچال گیر افتاده بود.صداها. صداهای درون سرش مثل حشرات دور تا دور مغزش میچرخیدند. صدای پاها و بال های کوچکشان اجازهی تفکر عاقلانه را به دختر نمیدادند.اینطور نبود که نتواند حشرات را کنترل کند، یا که نداند کلید قفس یا در خروجی سیاهچال کجاست. گویی نمیخواست، گویی همینجا راحت بود.لیک چیزی در اعماق، شاید شبیه یکی از همان حشرات، فرمان فرار و پروا را صادر میکرد.بدو! خواهی مرد.تکان دادن پاهایش مثل این بود که ماشینی قراضه را به حرکت در بیاوری. اما هرطور که بود بر روی دو پا ایستاد و گیسوان مشکی و براقش که تا الان بسته شده بودند، همانند باران پایین آمدند. شاید آنان تنها نقطه قوت و زیبایی آن بیانتهای سیاه بودند.مشکی پوشان تنها گوشه ای از بیانتها را اشغال میکردند و به طرز تخیلی و معجزهآسایی، در خروجی ای بسیار واضح و نزدیک به دختر چشمک میزد. انقدر احمق نبود که شک نکند و یا سست نشود. اما هرچه که بود، بهتر از همنشینی با این مردان خون و آهن بود.قدم برداشت. نزدیک و نزدیک تر. دستگیرهی در را چرخاند. آنی که خواست داخل شود و از بیانتها بگریزد؛ گویی بدنش از کنترلش خارج شود. تماسِ چیزی سرد را با پوست کرمی گلویش حس کرد، چیزی فلزی. چاقو.یک سیاهپوش بیدار شده بود و مثل این که دل خوشی هم از دخترک نداشت.دندان هایش، شبیه به خونآشام بودند اما بدتر، تیزتر، بیشتر.چاقو را رها کرد و طنین صدای برخوردش با زمین سیاه در گوش دخترک، چون تونلی بیانتها تکرار میشد.لحظهای حس کرد بهش رحم شده است. فرصت گریز فراهم شده است. اما آن روزنه هم با حسِ برخورد دندان های سیاهپوش با گلویش از بین رفت.دختر مُرد.
قدم ها. قدم های کوچک و محتاطانهای برمیداشت تا که مبادا، مبادا بیدار شوند.مشکی پوش هایی خونین با دندان هایی که با اینکه هیچوقت آدمخوار ها را ندیده بود؛ حس میکرد آن دندانها و آروارهها فقط مخصوص آدمخواری است و بس.بوی تعفن جنازه ها و فلز زنگ زده در اتاق پیچیده بود. اتاق سیاه بود. بیانتها و سیاه.نفس کشیدن به مرور سخت و سخت تر میشد، نمیدانست سمی در هوا در جریان است یا که از سر ترس و دلهره نفسش به شماره افتاده بود.نمیدانست این خرده نفس ها آخرین نفس ها نیز هست یا هنوز روزنهی امیدی مانده.نه دست و پایش را بسته بودند و نه در تنگنا بود. اما از لحاظ روانی، به نظر میآمد خیلی وقت است که پشت میلهها و در سیاهچال گیر افتاده بود.صداها. صداهای درون سرش مثل حشرات دور تا دور مغزش میچرخیدند. صدای پاها و بال های کوچکشان اجازهی تفکر عاقلانه را به دختر نمیدادند.اینطور نبود که نتواند حشرات را کنترل کند، یا که نداند کلید قفس یا در خروجی سیاهچال کجاست. گویی نمیخواست، گویی همینجا راحت بود.لیک چیزی در اعماق، شاید شبیه یکی از همان حشرات، فرمان فرار و پروا را صادر میکرد.بدو! خواهی مرد.تکان دادن پاهایش مثل این بود که ماشینی قراضه را به حرکت در بیاوری. اما هرطور که بود بر روی دو پا ایستاد و گیسوان مشکی و براقش که تا الان بسته شده بودند، همانند باران پایین آمدند. شاید آنان تنها نقطه قوت و زیبایی آن بیانتهای سیاه بودند.مشکی پوشان تنها گوشه ای از بیانتها را اشغال میکردند و به طرز تخیلی و معجزهآسایی، در خروجی ای بسیار واضح و نزدیک به دختر چشمک میزد. انقدر احمق نبود که شک نکند و یا سست نشود. اما هرچه که بود، بهتر از همنشینی با این مردان خون و آهن بود.قدم برداشت. نزدیک و نزدیک تر. دستگیرهی در را چرخاند. آنی که خواست داخل شود و از بیانتها بگریزد؛ گویی بدنش از کنترلش خارج شود. تماسِ چیزی سرد را با پوست کرمی گلویش حس کرد، چیزی فلزی. چاقو.یک سیاهپوش بیدار شده بود و مثل این که دل خوشی هم از دخترک نداشت.دندان هایش، شبیه به خونآشام بودند اما بدتر، تیزتر، بیشتر.چاقو را رها کرد و طنین صدای برخوردش با زمین سیاه در گوش دخترک، چون تونلی بیانتها تکرار میشد.لحظهای حس کرد بهش رحم شده است. فرصت گریز فراهم شده است. اما آن روزنه هم با حسِ برخورد دندان های سیاهپوش با گلویش از بین رفت.دختر مُرد.۱۱:۵۰