الهیات داده در جهان سایبری
جهان دیجیتال نوعی «حیات دادهای» پیدا کند؛ حیاتی که در آن هر چیزی ارزشش را از میزان دادهای که تولید یا مصرف میکند به دست میآورد. کاربر فعال، کسی نیست که فکر میکند یا میخواند، بلکه کسی است که داده تولید میکند. بدن سالم در دستگاههای پایش سلامت، بدنی است که داده منظم ارائه میدهد. حتی احساسات نیز در قالب اموجیها و واکنشها تبدیل به الگوهای دادهای میشوند. در چنین جهان دادهمحوری، تجربه انسانی نه حذف میشود و نه تضعیف؛ بلکه به شکل جدیدی بازتعریف میشود: تجربه یعنی جریان داده.
مطالعه متن کامل یادداشت:https://cyberpajooh.com/7ynd
@cyber_pajooh
جهان دیجیتال نوعی «حیات دادهای» پیدا کند؛ حیاتی که در آن هر چیزی ارزشش را از میزان دادهای که تولید یا مصرف میکند به دست میآورد. کاربر فعال، کسی نیست که فکر میکند یا میخواند، بلکه کسی است که داده تولید میکند. بدن سالم در دستگاههای پایش سلامت، بدنی است که داده منظم ارائه میدهد. حتی احساسات نیز در قالب اموجیها و واکنشها تبدیل به الگوهای دادهای میشوند. در چنین جهان دادهمحوری، تجربه انسانی نه حذف میشود و نه تضعیف؛ بلکه به شکل جدیدی بازتعریف میشود: تجربه یعنی جریان داده.
مطالعه متن کامل یادداشت:https://cyberpajooh.com/7ynd
@cyber_pajooh۱۰:۲۲
پیروزی شبه علم بر علم در شبکه های نمایشی
در جهانِ شبکههای نمایشمحور، جایی که هر نشانه میتواند نقشی تازه بسازد، حقیقت اغلب زیر نورِ شدیدِ صحنه گم میشود. از آیفونی که نقش «ثروت» را بازی میکند تا قفسهای از کتابهای نخوانده که «چهره علمی» میسازد، ما بیش از آنکه نقش خود را زندگی کنیم، نمایش نقش را کارگردانی میکنیم. همینجاست که شبهعلم بر علم و ظاهر بر واقعیت غلبه میکند. راه نجات؟ ساختن زیستجهانی دیجیتال که محور آن «هویت» باشد؛ فضایی که در آن متخصص، با هویت و مجوز واقعی، مسئولیت سخنش را برعهده بگیرد و مخاطب بداند پشت هر پیام چه کسی ایستاده است .
🪄سید محمد رضا موسوی مطالعه متن کامل یادداشت:https://cyberpajooh.com/1rm3️@cyber_pajooh
در جهانِ شبکههای نمایشمحور، جایی که هر نشانه میتواند نقشی تازه بسازد، حقیقت اغلب زیر نورِ شدیدِ صحنه گم میشود. از آیفونی که نقش «ثروت» را بازی میکند تا قفسهای از کتابهای نخوانده که «چهره علمی» میسازد، ما بیش از آنکه نقش خود را زندگی کنیم، نمایش نقش را کارگردانی میکنیم. همینجاست که شبهعلم بر علم و ظاهر بر واقعیت غلبه میکند. راه نجات؟ ساختن زیستجهانی دیجیتال که محور آن «هویت» باشد؛ فضایی که در آن متخصص، با هویت و مجوز واقعی، مسئولیت سخنش را برعهده بگیرد و مخاطب بداند پشت هر پیام چه کسی ایستاده است .
🪄سید محمد رضا موسوی مطالعه متن کامل یادداشت:https://cyberpajooh.com/1rm3
️@cyber_pajooh۱۶:۴۲
نبرد دادهای و مسئله اقلیم@cyber_pajooh۱۴:۱۸
معماری نرسیدن: اقتصادِ ناکامی و مهندسیِ میل
در عصر کنونی، اقتصاد جهانی بر مدار نرسیدن میچرخد؛ نظمی که با کمیابیِ طراحیشده، تعلیق لذت و مهندسیِ میل، انسان را در حلقهای دائمی از امید و ناکامی نگه میدارد. الگوریتمها نه فقط رفتار ما را تحلیل میکنند، بلکه آن را میسازند؛ با پاداشهای نامنظم، تحریک بیشازحد، و وعدههای کوچک اما بیپایان. در این اقتصاد، لذتِ واقعی خطرناک است، زیرا چرخهی مصرف را متوقف میکند. بنابراین، نسخههای ناقص، تجربههای فشرده و تقریباً رضایتبخش جایگزین معنا و عمق شدهاند. اقتصاد توجه نیز زمان را به کالا تبدیل کرده است؛ جایی که انسان خود محصول است، نه مشتری. نتیجه، فرسودگیای است که میل را تهی و زندگی را به مجموعهای از لحظههای ثبتشده تبدیل میکند. جهان امروز بر اصل سادهای بنا شده است: تا وقتی نرسیدن سودآور است، رضایت همیشه یک قدم دورتر میماند.
مطالعه متن کامل یادداشت:https://cyberpajooh.com/073m@cyber_pajooh
در عصر کنونی، اقتصاد جهانی بر مدار نرسیدن میچرخد؛ نظمی که با کمیابیِ طراحیشده، تعلیق لذت و مهندسیِ میل، انسان را در حلقهای دائمی از امید و ناکامی نگه میدارد. الگوریتمها نه فقط رفتار ما را تحلیل میکنند، بلکه آن را میسازند؛ با پاداشهای نامنظم، تحریک بیشازحد، و وعدههای کوچک اما بیپایان. در این اقتصاد، لذتِ واقعی خطرناک است، زیرا چرخهی مصرف را متوقف میکند. بنابراین، نسخههای ناقص، تجربههای فشرده و تقریباً رضایتبخش جایگزین معنا و عمق شدهاند. اقتصاد توجه نیز زمان را به کالا تبدیل کرده است؛ جایی که انسان خود محصول است، نه مشتری. نتیجه، فرسودگیای است که میل را تهی و زندگی را به مجموعهای از لحظههای ثبتشده تبدیل میکند. جهان امروز بر اصل سادهای بنا شده است: تا وقتی نرسیدن سودآور است، رضایت همیشه یک قدم دورتر میماند.
مطالعه متن کامل یادداشت:https://cyberpajooh.com/073m
@cyber_pajooh۹:۵۸
وقتی ترس هم کالا میشودجهان دیجیتال امروز فقط میزبان ما نیست؛ طراح ذهن ماست. نظریۀ چشمانداز کانمن میگفت انسان از زیان میترسد، احتمالهای کوچک را بزرگ میکند و سود نسبی را بیشتر از سود واقعی میبیند. پلتفرمها همین ضعفها را به ستونهای اقتصاد توجه تبدیل کردند. الگوریتمها با تغییر نقطۀ مرجع، با پاداشهای قطعی کوچک و تهدیدهای قطعی بزرگ، ما را در چرخۀ توقفناپذیر تولید و مصرف نگه میدارند. هر لایکِ کمتر یک زیان است، هر احتمال دیدهشدن یک امکان اغواکننده، و هر پیام الگوریتم یک روایت که جای محاسبه را میگیرد.در این جهان، انتخاب دیگر تصمیم آزاد انسان نیست؛ انتخابیست مهندسیشده توسط شبکه، قالبپذیر و از پیش تعیینشده. پلتفرمها از مدل ذهنی ما یک مدل کسبوکار ساختند: سودشان از ترس ما میآید، نه از رضایت ما. حقیقت ساده و تلخ است: در اقتصاد توجه، این ذهن نیست که تصمیم میگیرد؛ این الگوریتم است که ذهن را هدایت میکند.
🪄محمد حسین افشاری مطالعه متن کامل یادداشت:https://cyberpajooh.com/ole4@cyber_pajooh
🪄محمد حسین افشاری مطالعه متن کامل یادداشت:https://cyberpajooh.com/ole4
@cyber_pajooh۱۵:۲۹
*ژئوپلیتیک اینترنت*@cyber_pajooh۱۴:۳۱
نقد، بررسی و تحلیل فیلم Tron: Ares
در Tron: Ares جهانِ دیجیتال دیگر پشتِ شیشه نمیماند؛ از قاب بیرون میزند و در برابر ما میایستد، با بدنی که هنوز یاد نگرفته وزنِ واقعیت را تحمل کند. فیلم پرسشی قدیمی را در لباسی تازه تکرار میکند: وقتی مرز میان انسان و برنامه پاک شود، تکلیف اخلاق، آزادی و مالکیت چه خواهد شد؟ Ares نه دشمن است و نه ناجی؛ انعکاس آیندهای است که آرام و بیصدا نزدیک شده؛ آیندهای که در آن شرکتهای فناوری نهفقط ابزار، که موجوداتِ زنده میآفرینند. زیبایی نئونی فیلم دیگر کافی نیست؛ آنچه ما را درگیر میکند لرزشِ موجودی است که میخواهد از تعریف عبور کند و به حق برسد. ترون اینبار دربارهی نبرد خیر و شر نیست؛ دربارهی لحظهای است که داده بخواهد انسان شود و انسان، ناگهان خود را در حاشیه ببیند. داستان همین است: آینده رسیده، فقط شکلش را هنوز نمیشناسیم.
🪄محمد حسین افشاری مطالعه متن کامل یادداشت:https://cyberpajooh.com/dshb@cyber_pajooh
در Tron: Ares جهانِ دیجیتال دیگر پشتِ شیشه نمیماند؛ از قاب بیرون میزند و در برابر ما میایستد، با بدنی که هنوز یاد نگرفته وزنِ واقعیت را تحمل کند. فیلم پرسشی قدیمی را در لباسی تازه تکرار میکند: وقتی مرز میان انسان و برنامه پاک شود، تکلیف اخلاق، آزادی و مالکیت چه خواهد شد؟ Ares نه دشمن است و نه ناجی؛ انعکاس آیندهای است که آرام و بیصدا نزدیک شده؛ آیندهای که در آن شرکتهای فناوری نهفقط ابزار، که موجوداتِ زنده میآفرینند. زیبایی نئونی فیلم دیگر کافی نیست؛ آنچه ما را درگیر میکند لرزشِ موجودی است که میخواهد از تعریف عبور کند و به حق برسد. ترون اینبار دربارهی نبرد خیر و شر نیست؛ دربارهی لحظهای است که داده بخواهد انسان شود و انسان، ناگهان خود را در حاشیه ببیند. داستان همین است: آینده رسیده، فقط شکلش را هنوز نمیشناسیم.
🪄محمد حسین افشاری مطالعه متن کامل یادداشت:https://cyberpajooh.com/dshb
@cyber_pajooh۱۵:۱۷
اخبار میتواند انسانها را مسخ کند
اخبار میتواند بهتدریج ذهن ما را از حالت فعال و انتقادی خارج کند و ما را به موجودی منفعل و واکنشی بدل سازد. بمباران مداوم خبری، بهویژه زمانی که با هیجان، ترس، خشم یا اضطراب همراه است، فرصت تأمل و اندیشیدن را به حاشیه میبرد.
ذهن انسان در وضعیت آمادهباش دائمی نگه داشته میشود. در این حالت ذهن خبر را تحلیل نمیکند، بلکه صرفاً به آن واکنش نشان میدهد؛ واکنشی که اغلب احساسی و شتابزده است پس مرز میان واقعیت و روایت از میان میرود و ما بهجای جستوجوی حقیقت، به دنبال تأیید پیشداوریها و باورهای قبلی خود میرویم.
وقتی ذهن به مصرفکننده دائمی اخبار تبدیل میشود، استقلالش را از دست میدهد. ذهن بهتدریج توان تصمیمگیری آگاهانه، اخلاقی و مسئولانه را نیز از دست میدهد این همان چیزی است که بنگاههای خبری دنبال آن هست.
@cyber_pajooh
اخبار میتواند بهتدریج ذهن ما را از حالت فعال و انتقادی خارج کند و ما را به موجودی منفعل و واکنشی بدل سازد. بمباران مداوم خبری، بهویژه زمانی که با هیجان، ترس، خشم یا اضطراب همراه است، فرصت تأمل و اندیشیدن را به حاشیه میبرد. ذهن انسان در وضعیت آمادهباش دائمی نگه داشته میشود. در این حالت ذهن خبر را تحلیل نمیکند، بلکه صرفاً به آن واکنش نشان میدهد؛ واکنشی که اغلب احساسی و شتابزده است پس مرز میان واقعیت و روایت از میان میرود و ما بهجای جستوجوی حقیقت، به دنبال تأیید پیشداوریها و باورهای قبلی خود میرویم. وقتی ذهن به مصرفکننده دائمی اخبار تبدیل میشود، استقلالش را از دست میدهد. ذهن بهتدریج توان تصمیمگیری آگاهانه، اخلاقی و مسئولانه را نیز از دست میدهد این همان چیزی است که بنگاههای خبری دنبال آن هست.@cyber_pajooh۱۴:۵۳
ساده شدن مسیر دروغ در عصر تصویرسازی
جهان دیجیتال برای ما برابر شده با «عصر تصویر»*. یعنی جایی که همه چیز بر محور تصویر ساخته میشود. ذهن تمام دادههایش را از *قوه بصری خودش میگیرد. اما در همین عصر تصویر، ما با یک تغییر بنیادین رو به رو شدیم.
تا قبل از اینکه دستیارهای هوش مصنوعی ، به وجود آیند دوربین عکاسی و فیلم برداری ابزار اصلی بودند. فرد برای تهیه عکس باید در یک مکان حاضر میشد وقتی عکس تهیه میکرد، آنگاه میتوانست روایت خود را از واقعه مورد نظر بسازد. به هر نحو از هر جهتی که دوست داشت روایت خود را میساخت اما اصل این بود که باید خود یا فرد دیگری در آن مکان حاضر باشد همین مسئله محدودیتزا بود.
اکنون اما ما به جای گرفتن تصویر، با «تصویرسازی»، «خلق تصویر» و «تخیل تصویر» به شکل عمومی شده رو به رو هستیم. این یعنی تمام تاریخ، تمام اکنون و حتی تمام آینده در جلوی چشم ما آنطور که فرد سازنده آن میخواهد ظاهر خواهد شد. به طور مثال ما همیشه شاه عباس صفوی را در متن کتابها یا نهایتا از طریق کارگردان سریال و فیلمهای سینمایی میدیدیم یعنی تصویرسازی از شاه عباس صفوی امر محدود در طبقهای خاص بود که به آنها نگارگران یا سینماگران میگفتیم اما کنون همه (تقریبا همه) با ابزارهای هوش مصنوعی میتوانند یک شاه عباس برایمان تولید کنند.
تا دهه قبل، به دلیل هزینه زیاد و نسبتمندی با واقعیت، «دستِ تصویرسازِ بشر» کوتاه بود. بسیاری از زوایا زندگی و رخدادهای گذشتگان بکر باقی مانده بود؛ اما اکنون هیچ فرد، رخداد یا دورهای از دستِ تصویرسازِ بشر دور نیست. همه در تیررس آن قرار دارند. ذهنها میتواند به وسیله تصویرسازی متعدد به تسخیر در آید.
در چنین وضعیتی، بنگاههای خبری دیگر صرفاً روایتگر تصویر نیستند، بلکه به طراح واقعیت بصری تبدیل میشوند. تصویرسازیِ هوش مصنوعی این امکان را میدهد که پیش از آنکه رخدادی اثبات شود، تصویرش تولید شود ؛ و ذهن مخاطب معمولاً تصویر را بهمثابه «واقعیتِ رخداده» میپذیرد. به این ترتیب، دروغ نه از مسیر کلمه ، بلکه از مسیر خلق تصویر به سادگی جا میافتد.
@cyber_pajooh
جهان دیجیتال برای ما برابر شده با «عصر تصویر»*. یعنی جایی که همه چیز بر محور تصویر ساخته میشود. ذهن تمام دادههایش را از *قوه بصری خودش میگیرد. اما در همین عصر تصویر، ما با یک تغییر بنیادین رو به رو شدیم. تا قبل از اینکه دستیارهای هوش مصنوعی ، به وجود آیند دوربین عکاسی و فیلم برداری ابزار اصلی بودند. فرد برای تهیه عکس باید در یک مکان حاضر میشد وقتی عکس تهیه میکرد، آنگاه میتوانست روایت خود را از واقعه مورد نظر بسازد. به هر نحو از هر جهتی که دوست داشت روایت خود را میساخت اما اصل این بود که باید خود یا فرد دیگری در آن مکان حاضر باشد همین مسئله محدودیتزا بود.اکنون اما ما به جای گرفتن تصویر، با «تصویرسازی»، «خلق تصویر» و «تخیل تصویر» به شکل عمومی شده رو به رو هستیم. این یعنی تمام تاریخ، تمام اکنون و حتی تمام آینده در جلوی چشم ما آنطور که فرد سازنده آن میخواهد ظاهر خواهد شد. به طور مثال ما همیشه شاه عباس صفوی را در متن کتابها یا نهایتا از طریق کارگردان سریال و فیلمهای سینمایی میدیدیم یعنی تصویرسازی از شاه عباس صفوی امر محدود در طبقهای خاص بود که به آنها نگارگران یا سینماگران میگفتیم اما کنون همه (تقریبا همه) با ابزارهای هوش مصنوعی میتوانند یک شاه عباس برایمان تولید کنند. تا دهه قبل، به دلیل هزینه زیاد و نسبتمندی با واقعیت، «دستِ تصویرسازِ بشر» کوتاه بود. بسیاری از زوایا زندگی و رخدادهای گذشتگان بکر باقی مانده بود؛ اما اکنون هیچ فرد، رخداد یا دورهای از دستِ تصویرسازِ بشر دور نیست. همه در تیررس آن قرار دارند. ذهنها میتواند به وسیله تصویرسازی متعدد به تسخیر در آید.در چنین وضعیتی، بنگاههای خبری دیگر صرفاً روایتگر تصویر نیستند، بلکه به طراح واقعیت بصری تبدیل میشوند. تصویرسازیِ هوش مصنوعی این امکان را میدهد که پیش از آنکه رخدادی اثبات شود، تصویرش تولید شود ؛ و ذهن مخاطب معمولاً تصویر را بهمثابه «واقعیتِ رخداده» میپذیرد. به این ترتیب، دروغ نه از مسیر کلمه ، بلکه از مسیر خلق تصویر به سادگی جا میافتد.@cyber_pajooh۱۵:۳۹
بحران برق در سرزمین هوش مصنوعی
@cyber_pajooh
@cyber_pajooh۷:۵۲
انفجار هوش مصنوعی انقلاب آموزشی را میطلبد
آموزش همیشه بر یک فاصله استوار بوده است؛ فاصله میان دانشآموز و معلم. معلم بر این فاصله میایستد و دانش را به دیگران منتقل میکند. اما اکنون با ابزارهای هوش مصنوعی دانش همیشه در دسترس است. هرگاه سوالی پرسیده شود پاسخ فورا آماده است. پس نقش معلم چه خواهد بود؟ این پرسش ما را به جایی میبرد که باید نقش معلم را تغییر دهیم. معلم باید کاری را انجام دهد که هوش مصنوعی از انجام آن ناتوان است؛ «پرورش خلاقیت» و «کشف استعداد» و «تفکر انتقادی». انتقال دانش را هوش مصنوعی به عهده خواهد گرفت اما خلاقیت، کشف، ابداع و خیالپردازی را خیر؛ اینجاست که نقش معلم ازنو تعریف خواهد شد.
مطالعه متن کامل یادداشت:https://cyberpajooh.com/9htr@cyber_pajooh
آموزش همیشه بر یک فاصله استوار بوده است؛ فاصله میان دانشآموز و معلم. معلم بر این فاصله میایستد و دانش را به دیگران منتقل میکند. اما اکنون با ابزارهای هوش مصنوعی دانش همیشه در دسترس است. هرگاه سوالی پرسیده شود پاسخ فورا آماده است. پس نقش معلم چه خواهد بود؟ این پرسش ما را به جایی میبرد که باید نقش معلم را تغییر دهیم. معلم باید کاری را انجام دهد که هوش مصنوعی از انجام آن ناتوان است؛ «پرورش خلاقیت» و «کشف استعداد» و «تفکر انتقادی». انتقال دانش را هوش مصنوعی به عهده خواهد گرفت اما خلاقیت، کشف، ابداع و خیالپردازی را خیر؛ اینجاست که نقش معلم ازنو تعریف خواهد شد.
مطالعه متن کامل یادداشت:https://cyberpajooh.com/9htr
@cyber_pajooh۱۴:۴۵
ماجرای گوگل و چین
چین و گوگل از سال 2006 تا 2009 با هم همکاری داشتند چون اگر کاربر چینی جست و جو میکرد «استقلال تایوان» با ارورهای گوگل مواجه میشد اما سال 2009 گوگل متوجه شد که چند هکر قصد داشتهاند به حساب جیمیل فعالین حقوق بشری چینی دسترسی داشته باشند؛ و خیلی منطقی مشخص شد که کار دولت چین است گوگل بیانیه داد که دیگر با دولت چین در سانسور همکاری نخواهد کرد و چین هم کوتاه نیامد. گوگل خدماتدهی در چین را متوقف کرد و دولت چین هم عرصه را برای رقبای داخلی گوگل مثل «بایدو» (Baidu) باز کرد گوگل برای همیشه از چین رفت و دولت چین هم به عنوان سانسورگر شناخته شد. اما این ماجرا ثابت کرد که اینترنت برخلاف تصور اولیه، یک دهکده جهانی واحد نیست، بلکه دولتها کماکان قدرتمندترین نیروها در عرصه جهانی هستند هر چند شرکتی بزرگ مانند گوگل مقابلشان باشد.مطالعه متن کامل یادداشت:https://cyberpajooh.com/ms9d@cyber_pajooh
چین و گوگل از سال 2006 تا 2009 با هم همکاری داشتند چون اگر کاربر چینی جست و جو میکرد «استقلال تایوان» با ارورهای گوگل مواجه میشد اما سال 2009 گوگل متوجه شد که چند هکر قصد داشتهاند به حساب جیمیل فعالین حقوق بشری چینی دسترسی داشته باشند؛ و خیلی منطقی مشخص شد که کار دولت چین است گوگل بیانیه داد که دیگر با دولت چین در سانسور همکاری نخواهد کرد و چین هم کوتاه نیامد. گوگل خدماتدهی در چین را متوقف کرد و دولت چین هم عرصه را برای رقبای داخلی گوگل مثل «بایدو» (Baidu) باز کرد گوگل برای همیشه از چین رفت و دولت چین هم به عنوان سانسورگر شناخته شد. اما این ماجرا ثابت کرد که اینترنت برخلاف تصور اولیه، یک دهکده جهانی واحد نیست، بلکه دولتها کماکان قدرتمندترین نیروها در عرصه جهانی هستند هر چند شرکتی بزرگ مانند گوگل مقابلشان باشد.مطالعه متن کامل یادداشت:https://cyberpajooh.com/ms9d
@cyber_pajooh۱۳:۵۵
بحران امنیت در جهان دیجیتال
@cyber_pajooh
@cyber_pajooh۱۴:۵۳
پرسشگری نماد مقاومت دیجیتال
در جهانی که پاسخها با شتابی غیرقابلمهار تکثیر میشوند، پرسشگری به عملی نادر و حتی مشکوک بدل شده است. موضعگیریهای فوری، ذهن را در پناه چارچوبهای آماده آرام میکنند و به فرد حس تعلق میدهند؛ اما این آرامش اغلب بهای سنگینی دارد: تعلیق فهم. پرسش، این سکون را برهم میزند. ما را وادار میکند در برابر ابهام بایستیم، قطعیتهای محبوبمان را موقتاً کنار بگذاریم و بهجای همصدایی، مکث کنیم. مکثی که امکان دیدن آنچه پنهان مانده، آنچه گفته نشده و آنچه به نفع برخی روایت شده را فراهم میکند. از همینرو، پرسشگری امروز نشانهی تردید یا ضعف نیست؛ شکلی از مقاومت آگاهانه در برابر مصرف سریع معناست.مقاومتی آرام اما جدی که انسان را از مصرفکنندهی پاسخ، به فاعل اندیشمند بازمیگرداند؛ حتی اگر این بازگشت، با تنهایی و بیقراری همراه باشد.
🪄محمد حسین افشاری مطالعه متن کامل یادداشت:https://cyberpajooh.com/s9g2@cyber_pajooh
در جهانی که پاسخها با شتابی غیرقابلمهار تکثیر میشوند، پرسشگری به عملی نادر و حتی مشکوک بدل شده است. موضعگیریهای فوری، ذهن را در پناه چارچوبهای آماده آرام میکنند و به فرد حس تعلق میدهند؛ اما این آرامش اغلب بهای سنگینی دارد: تعلیق فهم. پرسش، این سکون را برهم میزند. ما را وادار میکند در برابر ابهام بایستیم، قطعیتهای محبوبمان را موقتاً کنار بگذاریم و بهجای همصدایی، مکث کنیم. مکثی که امکان دیدن آنچه پنهان مانده، آنچه گفته نشده و آنچه به نفع برخی روایت شده را فراهم میکند. از همینرو، پرسشگری امروز نشانهی تردید یا ضعف نیست؛ شکلی از مقاومت آگاهانه در برابر مصرف سریع معناست.مقاومتی آرام اما جدی که انسان را از مصرفکنندهی پاسخ، به فاعل اندیشمند بازمیگرداند؛ حتی اگر این بازگشت، با تنهایی و بیقراری همراه باشد.
🪄محمد حسین افشاری مطالعه متن کامل یادداشت:https://cyberpajooh.com/s9g2
@cyber_pajooh۱۷:۰۷
هویت چندتکه در تمدن سایبری
پلتفرمها صرفاً نمایشگرِ ما نیستند، بلکه ریختهگرِ ما هستند. هر پلتفرم مانند یک قالبِ صنعتی، لبههای تیز و ابعادِ وجودیِ ما را میبُرد تا ما را در ظرفِ خود جای دهد. ما با مهندسیِ اجباریِ خویشتن رو به رو هستیم. پلتفرم با تکیه بر سازوکارهای تشویقی و تنبیهیِ خود، ما را وادار میکند تا بخشهایی از هویتمان را که با منطقِ تجاریِ آن پلتفرم سازگارتر است، تقویت کنیم و مابقی را رها کنیم.ما در حال حرکت به سمتی هستیم که در آن، خودبودگی هزینهی سنگینی دارد؛ چرا که الگوریتم، اصالت را نمیفهمد، او فقط انطباق با فرم را میفهمد.
مطالعه متن کامل یادداشت:https://cyberpajooh.com/qs4u@cyber_pajooh
پلتفرمها صرفاً نمایشگرِ ما نیستند، بلکه ریختهگرِ ما هستند. هر پلتفرم مانند یک قالبِ صنعتی، لبههای تیز و ابعادِ وجودیِ ما را میبُرد تا ما را در ظرفِ خود جای دهد. ما با مهندسیِ اجباریِ خویشتن رو به رو هستیم. پلتفرم با تکیه بر سازوکارهای تشویقی و تنبیهیِ خود، ما را وادار میکند تا بخشهایی از هویتمان را که با منطقِ تجاریِ آن پلتفرم سازگارتر است، تقویت کنیم و مابقی را رها کنیم.ما در حال حرکت به سمتی هستیم که در آن، خودبودگی هزینهی سنگینی دارد؛ چرا که الگوریتم، اصالت را نمیفهمد، او فقط انطباق با فرم را میفهمد.
مطالعه متن کامل یادداشت:https://cyberpajooh.com/qs4u
@cyber_pajooh۱۶:۰۶
*برون سپاری آگاهی در تمدن سایبری*@cyber_pajooh
@cyber_pajooh۱۸:۱۷
بحران زمان عمودی در تمدن سایبری
تمدن سایبری، زمان را از حالت افقی و جاری، به حالتی عمودی و انباشته تبدیل کرده است. در این تمدن، ما با پدیدهی انباشت اکنون روبرو هستیم. پلتفرمها و شبکهها، فاصلهی بین رخداد و درکِ رخداد را از بین بردهاند. همهچیز در یک فیدِ زنده و در یک لحظهی همیشگی اتفاق میافتد. در این فضا، خبرِ یک فاجعهی تاریخی، یک تحلیلِ آیندهنگرانه و یک روزمرگیِ ساده، همگی در یک سطح و در یک زمانِ واحد به ما عرضه میشوند.
مطالعه متن کامل یادداشت:https://cyberpajooh.com/t1wb@cyber_pajooh
تمدن سایبری، زمان را از حالت افقی و جاری، به حالتی عمودی و انباشته تبدیل کرده است. در این تمدن، ما با پدیدهی انباشت اکنون روبرو هستیم. پلتفرمها و شبکهها، فاصلهی بین رخداد و درکِ رخداد را از بین بردهاند. همهچیز در یک فیدِ زنده و در یک لحظهی همیشگی اتفاق میافتد. در این فضا، خبرِ یک فاجعهی تاریخی، یک تحلیلِ آیندهنگرانه و یک روزمرگیِ ساده، همگی در یک سطح و در یک زمانِ واحد به ما عرضه میشوند.
مطالعه متن کامل یادداشت:https://cyberpajooh.com/t1wb
@cyber_pajooh۱۴:۴۰
رازهای اسکرول بینهایت
اسکرول کردن یک قابلیتِ فنیِ ساده در گوشیهای هوشمند نیست، یک وضعیتِ وجودی است راهی است برای تفکر افقی و فرار از عمیق شدن./ جامعهای که افقی فکر میکند، به راحتی تحت تأثیرِ ترندها و موجهای زودگذر قرار میگیرد، چون ریشهی فکریِ عمیقی ندارد که در برابرِ طوفانهای رسانهای مقاومت کند./ معنا در چنین جامعهای، نه یک حقیقتِ کشفکردنی، بلکه یک محصولِ مصرفیِ زودگذر است. جهان دیجیتال با استعمارِ تمرکزِ ما و تبدیلِ آن به یک کالای اقتصادی، عملاً ریشههای تفکرِ انتقادی را خشکانده است.
مطالعه متن کامل یادداشت:https://cyberpajooh.com/o57i@cyber_pajooh
اسکرول کردن یک قابلیتِ فنیِ ساده در گوشیهای هوشمند نیست، یک وضعیتِ وجودی است راهی است برای تفکر افقی و فرار از عمیق شدن./ جامعهای که افقی فکر میکند، به راحتی تحت تأثیرِ ترندها و موجهای زودگذر قرار میگیرد، چون ریشهی فکریِ عمیقی ندارد که در برابرِ طوفانهای رسانهای مقاومت کند./ معنا در چنین جامعهای، نه یک حقیقتِ کشفکردنی، بلکه یک محصولِ مصرفیِ زودگذر است. جهان دیجیتال با استعمارِ تمرکزِ ما و تبدیلِ آن به یک کالای اقتصادی، عملاً ریشههای تفکرِ انتقادی را خشکانده است.
مطالعه متن کامل یادداشت:https://cyberpajooh.com/o57i
@cyber_pajooh۱۴:۲۲
مهندسی میل درجهان سایبر️@cyber_pajooh
️@cyber_pajooh۱۵:۵۸
انقلاب چین در رباتهای انساننما
شرکتهای چینی ۹۰٪ از بازار رباتهای انساننما را در اختیار دارند و بر تکنولوژیای مسلط شدهاند که تولید و نیروی کار را بازتعریف خواهد کرد. این درحالی است که شرکتهای آمریکایی مانند تسلا هنوز نتوانستهاند نسخه تجاریی از رباتهای انساننما تحویل دهند. دو شرکت چینی «یونیتری» و «ایجیبات» در سال 2025 هر کدام بیش از 5000 ربات تحویل دادهاند. نکته عجیبتر اینکه در بازار ارزش شرکت آمریکایی Figure ai که حتی یک ربات هم تولید نکرده بیش از 38 برابر شرکت «یونیتری» است که نشاندهنده فاصله واقعیت با بازار است.
مطالعه متن کامل یادداشت:https://cyberpajooh.com/dh4s@cyber_pajooh
شرکتهای چینی ۹۰٪ از بازار رباتهای انساننما را در اختیار دارند و بر تکنولوژیای مسلط شدهاند که تولید و نیروی کار را بازتعریف خواهد کرد. این درحالی است که شرکتهای آمریکایی مانند تسلا هنوز نتوانستهاند نسخه تجاریی از رباتهای انساننما تحویل دهند. دو شرکت چینی «یونیتری» و «ایجیبات» در سال 2025 هر کدام بیش از 5000 ربات تحویل دادهاند. نکته عجیبتر اینکه در بازار ارزش شرکت آمریکایی Figure ai که حتی یک ربات هم تولید نکرده بیش از 38 برابر شرکت «یونیتری» است که نشاندهنده فاصله واقعیت با بازار است.
مطالعه متن کامل یادداشت:https://cyberpajooh.com/dh4s
@cyber_pajooh۱۳:۴۱