د
حکایتهای نابخطیبی کریهالصوت خود را خوش آواز پنداشتی و فریاد بی فایده داشتی. گفتی نعیب غُرابَ البَین در پردهی الحان اوست یا آیت اِنَّ انکَرَ الاصوات در شأن او.
اذا نَهَقَ الخَطیبُ اَبوالفَوارِس لَهُ شَغَبٌ یَهُدُّ اصطَخرَ فارِسمردم قریه به علت جاهی که داشت بلیتش میکشیدند و اذیتش مصلحت نمیدیدند؛ تا یکی از خطبای آن بوم که پنهان با وی عداوتی داشت، باری به پرسیدن رفتش. گفت: تو را خوابی دیدهام، خیر باد! گفتا: چه دیدی؟ گفت: چنان دیدمی که تو را آواز خوش بودی و خلق از نفست در آسایش بودندی. گفت: این چه مبارک خواب است که دیدی که مرا بر عیب خود واقف کردی. معلوم شد که آواز ناخوش دارم و خلق از نفسم در رنجند, توبه کردم که از این پس خطبه نخوانم مگر به آهستگی.
از صحبت دوستی برنجم کاخلاق بدم حسن نمایدعیبم هنر و کمال بیند خارم گل و یاسمن نمایدکو دشمن شوخ چشم ناپاک تا عیب مرا به من نماید@daftar_shero_hekmat۱۶:۵۶
سالروز شهادت ششمین اختر تابناک آسمان امامت و ولایت حضرت امام جعفر صادق علیهالسلام تسلیت باد. دفتر نشر فرهنگ اسلامی
@daftar_shero_hekmat۱۶:۴۴
عن عَلیِّ عَلَیهِالسّلام: اَلمَرءُ مَبُوءٌ تَحتُ لِسانِهِ. * آدمی در زیر زبان خویش پنهان است.
(نهجالبلاغه) 🟫 لامع درمیانی در این باره میگوید:
پرده گشای عقلِ هر آن کس بود سخن بتوان شناخت نیک و بد هر کس از کلام (دیوان لامع، ۴۰۹) @daftar_shero_hekmat۱۶:۴۵
غزلهای نابزلف بر باد مده تا ندهی بر بادم ناز بنیاد مکن تا نکنی بنیادم رخ برافروز که فارغ کنی از برگ گلم قد برافراز که از سرو کنی آزادم شهرهی شهر مشو تا ننهم سر در کوه شور شیرین منما تا نکنی فرهادم می مخور با دگران تا نخورم خون جگر سر مکش تا نکشد سر به فلک فریادم زلف را حلقه مکن تا نکنی در بندم طرّه را تاب مده تا ندهی بر بادم یار بیگانه مشو تا نبری از خویشم غم اغیار مخور تا نکنی ناشادم شمع هر جمع مشو ورنه بسوزی ما را یاد هر قوم مکن تا نروی از یادم رحم کن بر من مسکین و به فریادم رس تا به خاک در آصف نرسد فریادم چون فلک سیر مکن تا نکُشی حافظ را رام شو تا بدهد طالعِ فرّخ دادم حافظ از جور تو حاشا که بگرداند روی من از آن روز که دربند توام آزادم @daftar_shero_hekmat۱۶:۴۶
تک بیتیهای نابرنج دنیا نیز پا برجاست تا دنیا بجاست گر نخواهی رنج، دنیا را به دنیا واگذار(ابوالقاسم حالت)@daftar_shero_hekmat۱۶:۴۶
قرآن در ادب فارسیأَتَأْمُرُونَ النّاسَ بِالْبِرِّ وَ تَنْسَوْنَ اَنْفُسَكُمْ وَ اَنْتُمْ تَتْلُون الْكِتابَ اَفَلا تَعْقِلُونَ.* چگونه شما که مردم را به نيكوكارى دستور مىدهيد خود را فراموش مىكنيد در صورتی که كتاب خدا را مىخوانيد چرا در آن تعقل و انديشه نمىكنيد.(بقره، ۴۴)
مشکلی دارم ز دانشمندِ مجلس بازپرس توبه فرمایان چرا خود توبه کمتر میکنند(حافظ)@daftar_shero_hekmat۱۷:۱۸
غزلهای نابآن روی بین که حسن بپوشید ماه را وآن دام زلف و دانه خال سیاه رامن سرو را قبا نشنیدم دگر که بست بر فرق آفتاب ندیدم کلاه راگر صورتی چنین به قیامت برآورند فاسق هزار عذر بگوید گناه رایوسف شنیدهای که به چاهی اسیر ماند این یوسفیست بر زنخ آورده چاه رابا دوستان خویش نگه میکند چنانک سلطان نگه کند به تکبر سپاه رادر هر قدم که مینهد آن سرو راستین حیف است اگر به دیده نروبند راه رامن صبر بیش از این نتوانم ز روی او چند احتمال کوه توان بود کاه را؟ای خفته، کآه سینهٔ بیدار نشنوی عیبش مکن که درد دلی باشد آه راسعدی حدیث مستی و فریاد عاشقی دیگر مکن که عیب بود خانقاه رادفتر ز شعر گفته بشوی و دگر مگوی الا دعای دولت سلجوق شاه رایارب دوام عمر دهش تا به قهر و لطف بدخواه را جزا دهد و نیکخواه راواندر گلوی دشمن دولت کند چو میخ فراش او طناب در بارگاه را@daftar_shero_hekmat۱۷:۱۸
۱۷:۱۹
<< قرآن در ادب فارسی >>أَتَأْمُرُونَ النّاسَ بِالْبِرِّ وَ تَنْسَوْنَ اَنْفُسَكُمْ وَ اَنْتُمْ تَتْلُون الْكِتابَ اَفَلا تَعْقِلُونَ.* چگونه شما که مردم را به نيكوكارى دستور مىدهيد خود را فراموش مىكنيد در صورتی که كتاب خدا را مىخوانيد چرا در آن تعقل و انديشه نمىكنيد.
(بقره، ۴۴)ترک دنیا به مردم آموزند خویشتن سیم و غلّه اندوزندعالمی را که گفت باشد و بس هر چه گوید نگیرد اندر کسعالم، آن کس بود که بد نکند نه بگوید به خلق و خود نکند(گلستان سعدی)@daftar_shero_hekmat۱۶:۳۰
غزلهای ناببخت بازآید از آن در که یکی چون تو درآید روی میمون تو دیدن در دولت بگشایدصبر بسیار بباید پدر پیر فلک را تا دگر مادر گیتی چو تو فرزند بزایداین لطافت که تو داری همه دلها بفریبی وین لطافت که تو داری همه غمها بزدایدرشکم از پیرهن آید که در آغوش تو خسبد زهرم از غالیه آید که در اندام تو سایدنیشکر با همه شیرینی اگر لب بگشایی پیش نطق شکرینت چو نی انگشت بخایدگر مرا هیچ نباشد نه به دنیا نه به عقبی چون تو دارم همه دارم دگرم هیچ نبایددل به سختی بنهادم، پس از آن دل به تو دادم هر که از دوست تحمل نکند عهد نپایدگر حلال است که خون همه عالم تو بریزی آن که روی از همه عالم به تو آورد نشایدچشم عاشق نتوان دوخت که معشوق نبیند نای بلبل نتوان بست که بر گل نسرایدسعدیا دیدن زیبا نه حرام است ولیکن نظری گر بربایی دلت از کف برباید@daftar_shero_hekmat۱۶:۳۱
حکایتهای نابیکی در مسجد سنجار به تطوّع بانگ گفتی به ادایی که مستمعان از او نفرت گرفتندی و صاحب مسجد امیری بود عادل، نیکو سیرت، نمیخواستش که دل آزرده شود. گفت: ای جوانمرد، این مسجد را مؤذنانند قدیم، هر یکی را پنج دینار میدهم، تو را ده دینار بدهم تا جایی دیگر روی. بر این سخن اتفاق افتاد و برفت. بعد از مدتی به گذری پیش امیر باز آمد و گفت: ای امیر بر من حیف کردی که به ده دینارم از آن بقعه روان کردی که اینجا که رفتهام بیست دینارم میدهند که جای دیگر روم و قبول نمیکنم. امیر بخندید و گفت: زینهار تا نستانی که به پنجاه دینار راضی گردند.
به تیشه کس نخراشد ز روی خارا گل چنان که بانگ درشت تو میخراشد دل @daftar_shero_hekmat۱۶:۳۱
<< قرآن در ادب فارسی >>أَتَأْمُرُونَ النّاسَ بِالْبِرِّ وَ تَنْسَوْنَ اَنْفُسَكُمْ وَ اَنْتُمْ تَتْلُون الْكِتابَ اَفَلا تَعْقِلُونَ.* چگونه شما که مردم را به نيكوكارى دستور مىدهيد خود را فراموش مىكنيد در صورتی که كتاب خدا را مىخوانيد چرا در آن تعقل و انديشه نمىكنيد.
(بقره، ۴۴)نه من ز بی عملی در جهان ملولم و بس ملامت علما هم ز علم بی عمل است(حافظ)@daftar_shero_hekmat۱۸:۲۴
غزل های نابکه برگذشت که بوی عبیر می آید؟ که می رود که چنین دلپذیر می آید؟نشان یوسف گم کرده می دهد یعقوب مگر ز مصر به کنعان بشیر می آید؟ز دست رفتم و بی دیدگان نمی دانند که زخم های نظر بر بصیر می آیدهمی خرامد و عقلم به طبع می گوید نظر بدوز که آن بی نظیر می آیدجمال کعبه چنان می دواندم به نشاط که خارهای مغیلان حریر می آیدنه آن چنان به تو مشغولم ای بهشتی روی که یاد خویشتنم در ضمیر می آیدز دیدنت نتوانم که دیده بردوزم و گر مقابله بینم که تیر می آیدهزار جامه معنی که من براندازم به قامتی که تو داری قصیر میآیدبه کشتن آمده بود آن که مدعی پنداشت که رحمتی مگرش بر اسیر می آیدرسید ناله سعدی به هر که در آفاق هم آتشی زدهای تا نفیر می آید@daftar_shero_hekmat۱۸:۲۴
تک بیتیهای نابز تخم دشمنی چیزی نروید جز پشیمانی محبت کن که بگشاید محبت هر معما را(منوچهر عدنانی)@daftar_shero_hekmat۱۸:۲۵
<قرآن در ادب فارسی>أَتَأْمُرُونَ النّاسَ بِالْبِرِّ وَ تَنْسَوْنَ اَنْفُسَكُمْ وَ اَنْتُمْ تَتْلُون الْكِتابَ اَفَلا تَعْقِلُونَ.* چگونه شما که مردم را به نيكوكارى دستور مىدهيد خود را فراموش مىكنيد در صورتی که كتاب خدا را مىخوانيد چرا در آن تعقل و انديشه نمىكنيد.
(بقره، ۴۴)راستی کردند و فرمودند مردان خدا از فقیه اول نصیحت گوی نفس خویش را(سعدی)@daftar_shero_hekmat۱۶:۴۶
غزلهای نابکس درنیامدهست بدین خوبی از دری دیگر نیاورد چو تو فرزند مادریخورشید اگر تو روی بگشایی فرو رود گوید دو آفتاب نباشد به کشوریاول منم که در همه عالم نیامدهست زیباتر از تو در نظرم هیچ منظریهرگز نبردهام به خرابات عشق راه امروزم آرزوی تو در داد ساغرییا خود به حسن روی تو کس نیست در جهان یا هست و نیستم ز تو پروای دیگریبر سرو قامتت گل و بادام: روی و چشم نشنیدهام که سرو چنین آورد بریرویی که روز روشن اگر برکشد نقاب پرتو دهد چنان که شب تیره اختریهمراه من مباش که غیرت برند خلق در دست مفلسی چو ببینند گوهریروزی مگر به دیدن سعدی قدم نهی تا در رهت به هر قدمی مینهد سریمن کم نمیکنم سر مویی ز مهر دوست ور میزند به هر بن موییم نشتری@daftar_shero_hekmat۱۶:۴۷
حکایت های ناب یکی مژده آورد پیشِ انوشروانِ عادل که: خدای تَعالی فلان دشمنت برداشت. گفت: هیچ شنیدی که مرا فرو گذاشت؟
اگر بمُرد عدو، جای شادمانی نیست که زندگانیِ ما نیز جاودانی نیست @daftar_shero_hekmat۱۶:۴۷
<قرآن در ادب فارسی>أَتَأْمُرُونَ النّاسَ بِالْبِرِّ وَ تَنْسَوْنَ اَنْفُسَكُمْ وَ اَنْتُمْ تَتْلُون الْكِتابَ اَفَلا تَعْقِلُونَ.* چگونه شما که مردم را به نيكوكارى دستور مىدهيد خود را فراموش مىكنيد در صورتی که كتاب خدا را مىخوانيد چرا در آن تعقل و انديشه نمىكنيد.
(بقره، ۴۴)ای آنکه راستی به من آموزی خود از ره کج چه نهی پا را؟(پروین اعتصامی)@daftar_shero_hekmat۱۷:۲۹
غزلهای نابای از بهشت جزوی و از رحمت آیتی حق را به روزگار تو با ما عنایتیگفتم نهایتی بود این درد عشق را هر بامداد می کند از نو بدایتیمعروف شد حکایتم اندر جهان و نیست با تو مجال آن که بگویم حکایتیچندان که بی تو غایت امکان صبر بود کردیم و عشق را نه پدید است غایتیفرمان عشق و عقل به یک جای نشنوند غوغا بود دو پادشه اندر ولایتیز ابنای روزگار به خوبی ممیزی چون در میان لشکر منصور رایتیعیبت نمی کنم که خداوند امر و نهی شاید که بنده ای بکشد بی جنایتیزان گه که عشق دست تطاول دراز کرد معلوم شد که عقل ندارد کفایتیمن در پناه لطف تو خواهم گریختن فردا که هر کسی رود اندر حمایتیدرمانده ام که از تو شکایت کجا برم هم با تو گر ز دست تو دارم شکایتیسعدی نهفته چند بماند حدیث عشق؟ این ریش اندرون بکند هم سرایتی@daftar_shero_hekmat۱۷:۲۹
تک بیتیهای نابز چشم خویشتن آموختم رسم رفاقت را که هر عضوی به درد آید به حالش دیده می گوید(هادی رنجی)@daftar_shero_hekmat۱۷:۲۹