*پایداری ایرانی در مدرسه؛ دو روز برای فهمیدن، ساختن و باهم‌زیستن
در روزهای هفتم و هشتم آبان ۱۴۰۵، مدرسه اقتصاد اصفهان میزبان تجربه‌ای کم‌نظیر برای نوجوانان بود؛ دو روز پژوهش، گفت‌وگو، ایده‌پردازی، ساختن و زندگی جمعی، با محور مسئله‌های محیط‌زیستی اصفهان. در بوت‌کمپ تفکر طراحی، دغدغه آب، هوای شهر و پسماند به موضوع کار مشترک نوجوانانی تبدیل شد که فرصت داشتند درباره محیط زندگی‌شان بیندیشند و برای بهترشدن آن پیشنهاد بدهند.
این برنامه با ایده و طراحی آرش رحیمی، مدیر و مؤسس مدرسه اقتصاد اصفهان و نویسنده فصل مدارس و محیط‌زیست در کتاب پایداری ایرانی شکل گرفت؛ کتابی که به کوشش محمد درویش، دیدگاه‌ها و تجربه‌های صاحب‌نظران رشته‌های مختلف را درباره پایداری سرزمین ایران گرد هم آورده است. رحیمی با باور به ظرفیت آموزشی تفکر طراحی، مسیر تبدیل اندیشه مکتوب خود به تجربه‌ای زنده در مدرسه را دنبال کرد.
مدرسه اقتصاد برای نخستین‌بار، ایده‌های این فصل را در قالب یک بوت‌کمپ دوروزه به اجرا گذاشت. نوجوانان از شناخت مسئله و شنیدن دیدگاه آدم‌های درگیر با آن آغاز کردند؛ سپس به تعریف دقیق‌تر مسئله، پیشنهاد راه‌حل، ساخت نمونه اولیه و آماده‌کردن ارائه رسیدند. هر مرحله، پرسشی تازه پیش روی آن‌ها می‌گذاشت و برای ادامه مسیر، به همکاری و تصمیم مشترک نیاز داشتند.
ارزش آموزشی این تجربه در همین پیوستگی بود. پژوهش و تفکر نقاد هنگام بررسی اطلاعات و پرسیدن از شواهد تمرین می‌شد؛ خلاقیت در پیشنهاد راه‌های متفاوت مجال بروز پیدا می‌کرد و نمونه‌سازی، فرصتی برای آزمودن و اصلاح فکرها فراهم می‌آورد. نوجوانان برای توضیح پیشنهادشان باید فکرهای پراکنده را به کلماتی روشن تبدیل می‌کردند و هنگام ارائه، درباره انتخاب‌های خود دلیل می‌آوردند.
کار تیمی نیز در جزئیات جریان داشت: تقسیم مسئولیت، مدیریت زمان، شنیدن نظر متفاوت، رسیدن به توافق و پذیرفتن سهم خود در نتیجه مشترک. این موقعیت‌ها فرصتی برای خودشناسی هم بود؛ هر نوجوان می‌توانست توانایی‌ها، علاقه‌ها و دشواری‌های خود را در ارتباط با دیگران بهتر بشناسد.
غذاخوردن، استراحت، تماشای مستند و اقامت شبانه در مدرسه، بخش دیگری از این یادگیری بود. مراقبت از فضای مشترک، رعایت آرامش دیگران و هماهنگ‌شدن با زندگی گروهی، مسئولیت‌پذیری را به تجربه روزمره پیوند می‌داد. لذت باهم‌بودن و ساختن خاطره‌ای مشترک، به این دو روز گرما و معنا بخشید.
محمد درویش با همراهی صمیمانه و سخاوتمندانه خود، پیوند میان کتاب و اجرای آن را عمیق‌تر کرد. گفت‌وگوهای او با نوجوانان و پرسش‌های دقیقش هنگام داوری، فرصتی برای دوباره‌دیدن مسئله و بازاندیشی درباره پیشنهادها بود؛ یادگیری تا پایان ارائه‌ها ادامه داشت.
در جلسه پایانی، خانواده‌ها در کنار دکتر مهدی جمالی‌نژاد، استاندار اصفهان؛ مسعود صرامی، کارآفرین و هم‌بنیان‌گذار مدرسه اقتصاد؛ دکتر فریده روشن، مدیرکل آموزش فنی و حرفه‌ای استان، و جمعی از کارآفرینان و دغدغه‌مندان محیط‌زیست، پای ارائه نوجوانان نشستند. برای سه طرح دانش‌آموزی نیز سرمایه‌گذار پیدا شد* و امکان پیگیری ایده‌ها پس از پایان بوت‌کمپ فراهم آمد.
این تجربه ظرفیت آن را دارد که با مسئله‌ها و امکانات هر مدرسه متناسب شود؛ فرصتی برای پیوند دانش با زندگی، همکاری میان رشته‌ها و ارتباط مدرسه با جامعه پیرامون. آنچه در مدرسه اقتصاد رقم خورد، تجربه هم‌زمان اندیشیدن، انتخاب‌کردن، همکاری و ساختن بود؛ در فضایی که نوجوان بتواند از یادگیری لذت ببرد، حضور خود را مؤثر بداند و کنار دیگران، امکان‌های تازه‌ای را کشف کند.
در روزهای هفتم و هشتم آبان ۱۴۰۵، مدرسه اقتصاد اصفهان میزبان تجربه‌ای کم‌نظیر برای نوجوانان بود؛ دو روز پژوهش، گفت‌وگو، ایده‌پردازی، ساختن و زندگی جمعی، با محور مسئله‌های محیط‌زیستی اصفهان. در بوت‌کمپ تفکر طراحی، دغدغه آب، هوای شهر و پسماند به موضوع کار مشترک نوجوانانی تبدیل شد که فرصت داشتند درباره محیط زندگی‌شان بیندیشند و برای بهترشدن آن پیشنهاد بدهند.
این برنامه با ایده و طراحی آرش رحیمی، مدیر و مؤسس مدرسه اقتصاد اصفهان و نویسنده فصل مدارس و محیط‌زیست در کتاب پایداری ایرانی شکل گرفت؛ کتابی که به کوشش محمد درویش، دیدگاه‌ها و تجربه‌های صاحب‌نظران رشته‌های مختلف را درباره پایداری سرزمین ایران گرد هم آورده است. رحیمی با باور به ظرفیت آموزشی تفکر طراحی، مسیر تبدیل اندیشه مکتوب خود به تجربه‌ای زنده در مدرسه را دنبال کرد.
مدرسه اقتصاد برای نخستین‌بار، ایده‌های این فصل را در قالب یک بوت‌کمپ دوروزه به اجرا گذاشت. نوجوانان از شناخت مسئله و شنیدن دیدگاه آدم‌های درگیر با آن آغاز کردند؛ سپس به تعریف دقیق‌تر مسئله، پیشنهاد راه‌حل، ساخت نمونه اولیه و آماده‌کردن ارائه رسیدند. هر مرحله، پرسشی تازه پیش روی آن‌ها می‌گذاشت و برای ادامه مسیر، به همکاری و تصمیم مشترک نیاز داشتند.
ارزش آموزشی این تجربه در همین پیوستگی بود. پژوهش و تفکر نقاد هنگام بررسی اطلاعات و پرسیدن از شواهد تمرین می‌شد؛ خلاقیت در پیشنهاد راه‌های متفاوت مجال بروز پیدا می‌کرد و نمونه‌سازی، فرصتی برای آزمودن و اصلاح فکرها فراهم می‌آورد. نوجوانان برای توضیح پیشنهادشان باید فکرهای پراکنده را به کلماتی روشن تبدیل می‌کردند و هنگام ارائه، درباره انتخاب‌های خود دلیل می‌آوردند.
کار تیمی نیز در جزئیات جریان داشت: تقسیم مسئولیت، مدیریت زمان، شنیدن نظر متفاوت، رسیدن به توافق و پذیرفتن سهم خود در نتیجه مشترک. این موقعیت‌ها فرصتی برای خودشناسی هم بود؛ هر نوجوان می‌توانست توانایی‌ها، علاقه‌ها و دشواری‌های خود را در ارتباط با دیگران بهتر بشناسد.
غذاخوردن، استراحت، تماشای مستند و اقامت شبانه در مدرسه، بخش دیگری از این یادگیری بود. مراقبت از فضای مشترک، رعایت آرامش دیگران و هماهنگ‌شدن با زندگی گروهی، مسئولیت‌پذیری را به تجربه روزمره پیوند می‌داد. لذت باهم‌بودن و ساختن خاطره‌ای مشترک، به این دو روز گرما و معنا بخشید.
محمد درویش با همراهی صمیمانه و سخاوتمندانه خود، پیوند میان کتاب و اجرای آن را عمیق‌تر کرد. گفت‌وگوهای او با نوجوانان و پرسش‌های دقیقش هنگام داوری، فرصتی برای دوباره‌دیدن مسئله و بازاندیشی درباره پیشنهادها بود؛ یادگیری تا پایان ارائه‌ها ادامه داشت.
در جلسه پایانی، خانواده‌ها در کنار دکتر مهدی جمالی‌نژاد، استاندار اصفهان؛ مسعود صرامی، کارآفرین و هم‌بنیان‌گذار مدرسه اقتصاد؛ دکتر فریده روشن، مدیرکل آموزش فنی و حرفه‌ای استان، و جمعی از کارآفرینان و دغدغه‌مندان محیط‌زیست، پای ارائه نوجوانان نشستند. برای سه طرح دانش‌آموزی نیز سرمایه‌گذار پیدا شد* و امکان پیگیری ایده‌ها پس از پایان بوت‌کمپ فراهم آمد.
این تجربه ظرفیت آن را دارد که با مسئله‌ها و امکانات هر مدرسه متناسب شود؛ فرصتی برای پیوند دانش با زندگی، همکاری میان رشته‌ها و ارتباط مدرسه با جامعه پیرامون. آنچه در مدرسه اقتصاد رقم خورد، تجربه هم‌زمان اندیشیدن، انتخاب‌کردن، همکاری و ساختن بود؛ در فضایی که نوجوان بتواند از یادگیری لذت ببرد، حضور خود را مؤثر بداند و کنار دیگران، امکان‌های تازه‌ای را کشف کند.
۱۵۷۲۱