دیدهبان | Didehban
از چپ میانه تا راست افراطی (بخش اول) سیستم حکمرانی چندحزبی اسرائیل، یک جمهوری دموکراتیک پارلمانی تحت سلطهٔ چند بلوک عمده (در ابتدا ماپای، چپ میانه، و بعداً لیکود راستگرا) میباشد. با این حال دهها حزب از جمله گروههای مذهبی، اقلیت عرب و گروههای خاص در این رژیم هویت پیدا کردهاند. در طول تاریخ اسرائیل، چشمانداز حزبی در هر دهه بهطور چشمگیری تغییر کرده است: تسلط ماپای که پس از استقلال رژیم رخ داد، از سال ۱۹۷۷ کاهش یافت؛ لیکود به عنوان حزب پیشرو در جناح راست ظهور کرد؛ احزاب میانهرو (کادیما، یش عتید، آبی-سفید) ظهور و سقوط کردند؛ و ائتلافها بر سر مسائل اقتصادی و امنیتی دچار شکاف شدند. پارلمان اسرائیل کْنِسِت نام دارد که دارای ۱۲۰ کرسی است و اعضای آن بر اساس نظام تناسبی حزبی انتخاب میشوند. رئیسجمهور یک مقام تشریفاتی کشور است که توسط کنست به مدت ۷ سال انتخاب میشود و قدرت اجرایی زیادی ندارد. دولت قدرتمندترین نهاد سیاسی اسرائیل است. رئیسجمهور معمولا رهبر حزب دارای بیشترین شانس برای تشکیل ائتلاف اکثریت (حداقل ۶۱ کرسی) را مامور تشکیل کابینه میکند. نخستوزیر در راس اجرایی دولت قرار دارد. #دیدهبان #شناخت #احزاب_سیاسی @didehbansut
از چپ میانه تا راست افراطی (بخش اول) سیستم حکمرانی چندحزبی اسرائیل، یک جمهوری دموکراتیک پارلمانی تحت سلطهٔ چند بلوک عمده (در ابتدا ماپای، چپ میانه، و بعداً لیکود راستگرا) میباشد. با این حال دهها حزب از جمله گروههای مذهبی، اقلیت عرب و گروههای خاص در این رژیم هویت پیدا کردهاند. در طول تاریخ اسرائیل، چشمانداز حزبی در هر دهه بهطور چشمگیری تغییر کرده است: تسلط ماپای که پس از استقلال رژیم رخ داد، از سال ۱۹۷۷ کاهش یافت؛ لیکود به عنوان حزب پیشرو در جناح راست ظهور کرد؛ احزاب میانهرو (کادیما، یش عتید، آبی-سفید) ظهور و سقوط کردند؛ و ائتلافها بر سر مسائل اقتصادی و امنیتی دچار شکاف شدند. پارلمان اسرائیل کْنِسِت نام دارد که دارای ۱۲۰ کرسی است و اعضای آن بر اساس نظام تناسبی حزبی انتخاب میشوند. رئیسجمهور یک مقام تشریفاتی کشور است که توسط کنست به مدت ۷ سال انتخاب میشود و قدرت اجرایی زیادی ندارد. دولت قدرتمندترین نهاد سیاسی اسرائیل است. رئیسجمهور معمولا رهبر حزب دارای بیشترین شانس برای تشکیل ائتلاف اکثریت (حداقل ۶۱ کرسی) را مامور تشکیل کابینه میکند. نخستوزیر در راس اجرایی دولت قرار دارد. #دیدهبان #شناخت #احزاب_سیاسی @didehbansut از چپ میانه تا راست افراطی (بخش دوم) حزب ماپای:این حزب به عنوان حزب صهیونیست-سوسیالیست و چپ میانه، از ۱۹۴۸ مسلط بر رژیم بود و توسط دیوید بنگوریون با ادغام چندین گروه صهیونیست-کارگری تأسیس شد. در سال ۱۹۶۸ منحل شد و با ادغام چند گروه چپ دیگر، حزب کارگر را تشکیل داد.ایدئولوژی: سوسیال دموکراسی، دولت رفاه، عملگرایی.خطمشی اولیه: اقتصاد دولتی، جذب گستردهٔ مهاجران، سکولاریسم (اگرچه در ائتلاف حاکم با صهیونیستهای مذهبی متحد بود).حامیان: عمدتاً کیبوتصنشینهای اشکنازی، اعضای اتحادیههای کارگری (هیستادروت)، کارگران شهری؛ صهیونیستهای سکولار و مذهبی معتدل. جناحها: تندروها (حامیان رویکرد امنیتی-نظامی مانند بنگوریون) و میانهروها (حامیان دیپلماسی مانند موشه شارت) و در سالهای بعد، نزاع قدرت میان نسل قدیم (اشکول و مایر) و نسل جوان (دایان و پرز) بود که به انشعاب حزب «رافی» در ۱۹۶۵ انجامید.”رابطه با غیر یهودیان: رسماً از یک دولت یهودی حمایت میکرد (تأکید بر هویت یهودی اسرائیل) اما در مورد حقوق اقلیتها نیز عملگرا بود (بحثهای دولت همه شهروندانش در برابر دولت-ملت). بسیاری از رهبران ماپای در ابتدا از اعطای نمایندگی برابر به اعراب ناراحت بودند.نکات تاریخی: دولتهای اسرائیل در سالهای ابتدایی تحت رهبری بنگوریون، موشه شارت و لوی اشکول از این حزب تشکیل شد. پس از تشکیل «حزب کارگر» در سال ۱۹۶۸، مایر و پرز (از چهرههای سابق ماپای) این مسیر را ادامه دادند تا اینکه در سال ۱۹۷۷ قدرت را از دست داد و به اپوزیسیون رفت.اقدامات کلیدی: تأسیس نهادهای ملی، پروژههای مهاجرت (قانون بازگشت، ۱۹۵۰)، سیاستهای ملیسازی.
#دیدهبان#شناخت#احزاب_سیاسی@didehbansut
۳