داشتیم میگفتیم که....کار به تهران و دیدار خانواده ها کشید:از اینجا به بعد دیگه من موافق ازدواج بودم و موسی هنوز تردید داشت.موسی و خانواده ش مذهبی و ولایی بودند. خانواده ی من کمتر مذهبی، ولایی و انقلابی نبودند. خانواده من از نظر اجتماعی و مالی بالاتر بودند. و همینطور تفاوت فرهنگی داشتیم اونها ترک و ما فارس!خانواده ی من که کلا مخالف و معتقد بودند :" زهرا عاشق شده، مغزش کار نمی کنه! کلی خواستگار پولدارتر و از نظر وجهه ی اجتماعی بهتر، هم فرهنگ! درحالیکه به نظر اونها" موسی تازه فارغ التحصیل شده، می خواد بره سربازی! خشکه مذهبه! از این انقلابی های تندرو هست، "
در سن نوزده سالگی ملاک من برای ازدواج؛ دیانت و مسئولیت پذیری بود (واقعا دختر خوب و پخته ای بودم
) که موسی در هر دو عالی بود! در تحقیقات متوجه شدم دوران دانشجویی مریض خصوصی می گرفته و درآمد داشته! معتقد بود یه فرد مذهبی باید باسوادتر از بقیه باشه و برای همین خوب درس میخونده و شاگرد اول بوده!بقیه ی چیزها رو با اعتماد به نفس میگفتم حلّه! همه ی خواستگاران قبلی من عاشقم بودند و میگفتند "هر چی شما بخواهید همان میشود!" ولی موسی جدی صحبت میکرد اصلا علائمی از علاقه نبود کاملا در حال بررسی شخصیت و اعتقاد و ملاک و ... با همه فرق داشت. ضعفِ خواستن رو در وجودش نمی دیدم.دنبال جمالات نبود بلکه دنبال کمالات بودو این برای من جذاب بود! عکس: ۱۳۸۰/۸/۱۸ جشن بله برون#به_وقت_زندگی ─༅𖣔 دکتر زهرا طاهرنژاد 𖣔༅─
@dr_Tahernejad۲۵