ا
چطور با وجود تخریب زیرساختها، باز هم سرپا میمانیم؟ نقدی بر یادداشت حسین درودیان اخیراً یادداشتی از حسین درودیان درباره تخریب زیرساختها و آینده تیره اقتصاد منتشر شده است. این تحلیل نکات مهمی دارد، اما یک خطای کلیدی در آن دیده میشود: نادیده گرفتن «قدرت انطباق» اقتصاد ایران. بررسیها نشان میدهد برخلاف این تصویر، اقتصاد ایران الزاماً به بنبست نرسیده است. نخستین خطا، یکسانانگاری تخریب فیزیکی با نابودی تولید است. در حالی که در اقتصاد مدرن، تولید صرفاً به ساختمان و تجهیزات وابسته نیست، بلکه «دانش فنی» و «شبکههای مدیریتی» نقش تعیینکننده دارند. تجربه تحریمها نشان داده صنایع ایران توان بازآرایی و جایگزینی مسیرهای تولید را دارند. دومین خطا، تمرکز صرف بر سمت عرضه ارز است. کاهش صادرات تنها بخشی از معادله است، در حالی که حاکمیت ابزارهایی برای مدیریت تقاضای ارز در اختیار دارد. کنترل واردات کالاهای غیرضروری، توسعه تهاتر و استفاده از ظرفیتهای منطقهای میتواند فشار ارزی را از یک بحران حاد به یک وضعیت قابل مدیریت تبدیل کند. سومین خطا، تقلیل مسیر بازسازی به توافق با غرب است. در شرایط فعلی نظام بینالملل، الگوهای متنوعی از همکاری اقتصادی شکل گرفته و استفاده از ظرفیت شرکای منطقهای و قراردادهای دوجانبه میتواند بخشی از خلأ سرمایهگذاری خارجی را جبران کند. چهارمین خطا، نادیده گرفتن سرمایه اجتماعی است. برخلاف نگاه مکانیکی، فشار اقتصادی لزوماً به فروپاشی اجتماعی منجر نمیشود. در بسیاری از بحرانها، حس تهدید مشترک به تقویت همبستگی و فعال شدن ظرفیتهای مردمی منجر شده و همین عامل، نقش مهمی در تداوم سیستم ایفا کرده است. در مجموع، اقتصاد ایران با چالشهای جدی مواجه است، اما این وضعیت الزاماً به معنای پایان مسیر نیست. بحرانها میتوانند به محرکی برای اصلاحات ساختاری تبدیل شوند و مسیر حرکت اقتصاد را به سمت یک الگوی «*انطباقی*» تغییر دهند.بررسیهای اکومتر نشان میدهد تحلیل ارائهشده از آینده اقتصاد ایران، با نادیده گرفتن ظرفیتهای انطباقی، تصویری یکسویه و بیش از حد بدبینانه ارائه میدهد. سایت اکومتر@ecometr
۱۶:۱۹