م
سرمایهای فراموششدهاين انسان است كه سرمايههايش را به جريان نمىاندازد، از فكرش، از عقل و ميزان سنجشش براى خودش استفاده نمىكند. به يك ليوان آب بيش از خودش فكر مىكند، به دخل و خرج مغازهاش بيش از خودش مىانديشد.
اين انسان است كه خودش را گم مىكند و در غفلتها و جهالتها، خودش را به كم مىفروشد. راستى كه انسان در تمام دورههاى تاريخى و در تمام نظامهاى گذشتهاش ضرر داده و به خسارت رسيده و در بنبست مانده است.
به سير مكتبها نگاه كن و به جنگهايى كه به بار آورده و به انسانهايى كه تا حد گاو، تا حد كندو، رشد نكردهاند و ايدهآلشان همان كمون نهايىِ كندو است، در حالى كه براى اين زندگى كندويى به اين استعدادهاى عظيم انسانى نياز نداشتند.اين در دورههاى تاريخى و در اعصار اجتماعى.
در دورههاى زندگى فردى هم همين طور، از پستانك و تيله و توپ و نمره تا دوست دختر و عشق و شهرت و قدرت و ثروت و رياست. انسان در تمام اين دورهها خسارت داده، چون بيش از آنچه بدست آورده از دست داده است.
معلومات و محفوظات و ثروت او زياد شده اما خودش از دست رفته است و استعدادهاى درونى او، فكر و عقل و دل و روح و عمر او همه از بين رفتهاند و تاريك شدهاند.
رشد. ص۴۳#معنا■ مدرسه عینصادراوی اندیشه استاد علی صفایی حائری
@einsadschool
۱۵:۱۲