«*وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِى جَعَلَ مِنْ تِلْكَ السُّبُلِ شَهْرَهُ شَهْرَ رَمَضَانَ*»؛ سپاس براى او كه از راههاى رشد و راههايى كه به رضوان او منتهى مىشود، ماه رمضان را قرار داده است.
در اين ماه كه ما ميهمان حقّيم، ميزبان بر اساس كرم و سخاوت و آگاهى و محبتش، ما را تغذيه مىكند و تغذيۀ اين ماه فقط براى شكمبهها و بدنها نيست، بلكه بايد قلب و عقل و فكر و روح ما هم تغذيه شوند.
وقتى كه مىخواهند به انسان غذايى را برسانند، در يك مرحله بايد بدن او را از آلودگىها پاك كنند و بعد بهترين غذا را به او بدهند تا شديدترين نياز او را تأمين كند. اين مزاج صاف و تبريد و پاك شده،بهتر غذا را جذب مىكند و زودتر نيرو را به دست مىآورد و به حركت و رشد ما هم كمك مىكند.
⠀
۱۶:۵۹
tagmp3________________________________mixdown (1) (2).mp3
۰۵:۵۷-۴.۸۳ مگابایت
0:06 مفهوم خسارت1:05 ابعاد خسارت2:01 جبران خسارت 2:57 غفران3:05 آثارخسارت4:14 عذاب چیست؟
#تدبر_در_سوره_مسد
مدرسه عینصادراوی اندیشه استاد علی صفایی حائری@einsadschool
#تدبر_در_سوره_مسد
۶:۳۹
.(*تَبَّتْ يَدا أَبِي لَهَبٍ*)دستهاى ابولهب، كارهاى او، قدرت او بىحاصل است، بىبار است، زيانبار است؛
چون كارهاى زياد مادام كه در جايگاه خود ننشسته باشد، حاصلى ندارد. انسانى كه در جايگاه خودش قرار نگرفته، كارهايش گرهگشا نيست و حجم عملش تو را اغفال نكند.
وقتی از خودت میسوزی| ص ۵۸
" />
استاد علی صفایی حائری#تدبر_در_سوره_مسد
⠀
مدرسه عینصادراوی اندیشه استاد علی صفایی حائری@einsadschool
چون كارهاى زياد مادام كه در جايگاه خود ننشسته باشد، حاصلى ندارد. انسانى كه در جايگاه خودش قرار نگرفته، كارهايش گرهگشا نيست و حجم عملش تو را اغفال نكند.
⠀
۱۰:۵۰
امام بعد از اينكه اين همه مايه در اين ماه مىبيند و احتمال مىدهد كه نتواند برداشت عالى از آن داشته باشد، به او روى مىآورد تا شناختى بگيرد و بعد از شناخت، حركتى را شروع كند.
«*وَ التَّحَفُّظَ مِمَّا حَظَرْتَ فِيهِ*»؛ تا اينكه بتوانيم از آنچه كه تو نمىخواهى و منع كردهاى، كنارهگيرى كنيم و بر آنچه كه تو مىخواهى عمل كنيم.چگونه؟«*وَ أَعِنَّا عَلَى صِيَامِهِ بِكَفِّ الْجَوَارِحِ عَنْ مَعَاصِيكَ*»؛ به اين گونه كه تمام اعضاى ما و تمام استعدادهاى ما از آنچه كه تو نمىخواهى كناره بگيرد.
۱۴:۳۵
.(ما أَغْنى عَنْهُ مالُهُ وَ ما كَسَبَ)...، آنجا كه انسان از دست رفت، ديگر آنچه كه دارد (مالُهُ) و آنچه كه از اين دارايى بيرون مىآورد (ما كَسَبَ) جايگزين خسارت او نمىشوند و او را جبران نمىكنند.
انسانى كه راكد مانده، با جريان ثروتش و درآمدش به جايى نمىرسد؛ چون آنجا كه تو پايت به جايى بند نيست، ثروت تو چه حاصلى دارد؟! آنجا كه تو پا در هوايى، بار دارايى و درآمد تو، چه تكيهگاهى و چه پناهى دارد؟!
...صحبت از خسارت و تباب انسانى است كه هيچچيز آن را پر نمىكند: «ما أَغْنى عَنْهُ»؛ چيزى بدل او و جايگزين او نيست.
وقتی که از خودت میسوزی | ص ۵۹ و ۶۰
" />
استاد علی صفایی حائری#تدبر_در_سوره_مسد
⠀
مدرسه عینصادراوی اندیشه استاد علی صفایی حائری@einsadschool
انسانى كه راكد مانده، با جريان ثروتش و درآمدش به جايى نمىرسد؛ چون آنجا كه تو پايت به جايى بند نيست، ثروت تو چه حاصلى دارد؟! آنجا كه تو پا در هوايى، بار دارايى و درآمد تو، چه تكيهگاهى و چه پناهى دارد؟!
...صحبت از خسارت و تباب انسانى است كه هيچچيز آن را پر نمىكند: «ما أَغْنى عَنْهُ»؛ چيزى بدل او و جايگزين او نيست.
⠀
۵:۳۷
.(*سَيَصْلى ناراً ذاتَ لَهَبٍ*)و اين انسان خسارتبار و اين انسانى كه با كفرهايش و چشمپوشىهايش در عمل و در وجودش هلاك شده است، اين هلاكت را نمىبيند و اين عذاب را و آتش را احساس نمىكند و آن را دور مىپندارد و وعدۀ سرخرمن مىشناسد؛
درحالىكه اين عمل خاسر و اين وجود خاسر كه سوخت جهنم او هستند، همراهش هستند و او مثل بنگىها سرمستِ كفر و غرور خويش است*؛ تا آنجا كه اين پردهها برداشته شود و او در آتشها فرو رود و در شعلهها داخل شود و بانگ بردارد:
(*إِنَّهُمْ يَرَوْنَهُ بَعِيداً وَ نَراهُ قَرِيباً*)؛ «آنها دور مىپنداشتند آنچه را كه ما نزديك مىديديم و ما نزديك مىبينيم آنچه را كه دور مىپنداشتند.»
وقتی که از خودت میسوزی | ص ۶۰
" />
استاد علی صفایی حائری
#تدبر_در_سوره_مسد
⠀
*مدرسه عینصادراوی اندیشه استاد علی صفایی حائری@einsadschool
درحالىكه اين عمل خاسر و اين وجود خاسر كه سوخت جهنم او هستند، همراهش هستند و او مثل بنگىها سرمستِ كفر و غرور خويش است*؛ تا آنجا كه اين پردهها برداشته شود و او در آتشها فرو رود و در شعلهها داخل شود و بانگ بردارد:
(*إِنَّهُمْ يَرَوْنَهُ بَعِيداً وَ نَراهُ قَرِيباً*)؛ «آنها دور مىپنداشتند آنچه را كه ما نزديك مىديديم و ما نزديك مىبينيم آنچه را كه دور مىپنداشتند.»
#تدبر_در_سوره_مسد
⠀
۸:۴۵
«*ثُمَّ خَلِّصْ ذَلِكَ كُلَّهُ مِنْ رِئَاءِ الْمُرَائِينَ، وَ سُمْعَةِ الْمُسْمِعِينَ، لاَنُشْرِكُ فِيهِ أَحَداً دُونَكَ....*».
خدايا! نكند كه ما فقط پلى باشيم براى ديگران و نورى باشيم كه ديگران را روشن كردهايم و شمعى كه به وسيلۀ ما ديگران رسيدهاند و ما فقط سوختهايم و تمام شدهايم؛ بل به گونهاى باشد كه با سوختنمان ساخته باشيم؛ هم خودمان را و هم جمعى را. و تمام وجود ما به اين ختم نشده باشد كه خودى نشان بدهيم. به چه كسى مىخواهيم خودمان را نشان بدهيم؟ درست است كه ريا در خون ما خانه دارد، ولى ما بايد خودمان را به كسى نشان بدهيم كه عظمت داشته باشد.
خدايا! ما را از رياى كسانى كه براى غير تو كار مىكنند خالى كن*، تا نخواهيم از كار ما گفت و گو كنند و به گوش ديگران برسانند و جلوى چشم ديگران بگيرند. مگر ما از آنها مزد و پاداش خواستهايم كه مىخواهيم گوشها و چشمهاى آنها را پر كنيم؟! چون همۀ اينها شرك است.
*خدايا! اين شرك باعث ضعف ما و اين ضعف، باعث ركود ما مىشود. وقتى كه يك رودخانه اى در هزار جدول افتاد، آخرسر يك مرداب مىشود كه يك برگ را هم نمىتواند تكان بدهد. شرك هم اين چنين استعدادها را مىبلعد و انسانها را مصرف مىكند.
۱۴:۳۰
.من «حَمّالَةَ اَلْحَطَبِ» خويشم و براى سوختن خودم اينها را بهدوش كشيدهامتو فقط با دستهاى خودت صدمه مىبينى و با خودت كه به سنگها تبديل شده بودى، عذاب مىشوى،
كه: (تُجْزَوْنَ ما كُنْتُمْ تَعْمَلُونَ)
وقتی که از خودت میسوزی | ص ۵۴
" />
استاد علی صفایی حائری#تدبر_در_سوره_مسد
⠀
مدرسه عینصادراوی اندیشه استاد علی صفایی حائری@einsadschool
كه: (تُجْزَوْنَ ما كُنْتُمْ تَعْمَلُونَ)
⠀
۱۷:۰۳
.(وَ اِمْرَأَتُهُ حَمّالَةَ اَلْحَطَبِ فِي جِيدِها حَبْلٌ مِنْ مَسَدٍ)
...، عمل عين پاداش است. همسر ابولهب درحالىكه هيزمها را بهدوش كشيده، با چنين رشتهاى كه بر دوش دارد، همراه است. همين عمل عذاب اوست و او هيزم جهنم خودش را بهدوش دارد و رشتهاى كه هيزمها را مىپيچد و از گردن او مىگذرد، همين رشته برگردن اوست.
اين تحليل از عذاب، تهديدى را همراه مىآورد كه در عين سادگى و بىپيرايگى، آنچنان عميق و وحشتانگيز است كه انسان احساس مىكند دارد خودش را مىسوزاند و رشته بر گردن خود مىپيچد.
آن آيهها اينگونه تلقى ما را از عذاب دگرگون مىكنند و ما را به عمق كارهامان مىكشانند. (فِي جِيدِها حَبْلٌ مِنْ مَسَدٍ)؛ همان طنابى كه از ليف خرماست، همان گردنگير توست؛ و همين هيزمها كه بر دوش گرفتهاى، آتش جهنم توست.
وقتی که از خودت میسوزی| ص ۶۱
" />
استاد علی صفایی حائری#تدبر_در_سوره_مسد
⠀
مدرسه عینصادراوی اندیشه استاد علی صفایی حائری@einsadschool
...، عمل عين پاداش است. همسر ابولهب درحالىكه هيزمها را بهدوش كشيده، با چنين رشتهاى كه بر دوش دارد، همراه است. همين عمل عذاب اوست و او هيزم جهنم خودش را بهدوش دارد و رشتهاى كه هيزمها را مىپيچد و از گردن او مىگذرد، همين رشته برگردن اوست.
اين تحليل از عذاب، تهديدى را همراه مىآورد كه در عين سادگى و بىپيرايگى، آنچنان عميق و وحشتانگيز است كه انسان احساس مىكند دارد خودش را مىسوزاند و رشته بر گردن خود مىپيچد.
آن آيهها اينگونه تلقى ما را از عذاب دگرگون مىكنند و ما را به عمق كارهامان مىكشانند. (فِي جِيدِها حَبْلٌ مِنْ مَسَدٍ)؛ همان طنابى كه از ليف خرماست، همان گردنگير توست؛ و همين هيزمها كه بر دوش گرفتهاى، آتش جهنم توست.
⠀
۵:۳۳
خسارت، يعنى اينكه انسان عمرش را شمع كرده و در جستوجوى چيزهايى است كه خيلى كمتر از خودش هستند؛درست مثل كسى كه در شبى تاريك، پول كمى، مثلاً دوهزارى شاهعباسى را گم كرده است و براى پيداكردنش، چكهاى چند ميليون تومانىاش را به آتش مىكشد. صبح كه مىشود، چشمها كه باز مىشود، متوجه مىشود چه باخته و چه از دست داده است. در شب، در تاريكى، در ظلمات، نمىفهمد چه چيزى را شمعِ چه چيزى كرده است. اينجا است كه مسئلۀ خسارت مطرح مىشود*.
⠀
۱۱:۴۴
«*لاَنُشْرِكُ فِيهِ أَحَداً دُونَكَ وَ لاَنَبْتَغِى فِيهِ مُرَاداً سِوَاكَ*»؛
كارى كن كه جز تو مرادى نداشته باشيم و مريد جز تو هم نباشيم؛ كه هر چه جز تو را خواسته باشيم، كم خواستهايم و ضرر كردهايم و چيزى به دست نياوردهايم.
۱۴:۳۰
.ابوترابها مىروييدند و مىروياندند و خاك را بارور مىساختند
و ما (ابولهب ها) مىسوزيم و مىسوزانيم و آتش را مىافروزيم، كه وقودِ آتشيم و سوختِ جهنم خويش.
وقتی از خودت میسوزی| ص ۵۷
" />
استاد علی صفایی حائری#تدبر_در_سوره_مسد
مدرسه عینصادراوی اندیشه استاد علی صفایی حائری@einsadschool
و ما (ابولهب ها) مىسوزيم و مىسوزانيم و آتش را مىافروزيم، كه وقودِ آتشيم و سوختِ جهنم خويش.
۱۷:۰۲
«رَبَّنا ظَلَمْنا أَنْفُسَنا وَ إِنْ لَمْ تَغْفِرْ لَنا وَ تَرْحَمْنا لَنَكُونَنَّ مِنَ اَلْخاسِرِينَ»اگر تو جبران نكنىو دوباره سرمايه ندهى، چيزى در دستهاى ما باقى نمیماند.خدايا!غرور مغترّين را از ما بگيرو انابۀ مخبتين را به ما عنايت كن.ما را مغرور طاعتهامان، مغرور توجهاتمان و مغرور حالتهامان نكن.
| @einsadschool |
۲:۰۶
خسارت مراحلى دارد: گاه انسان در خسارت است و زمانى در خسارتى بيشتر: (قُلْ هَلْ نُنَبِّئُكُمْ بِالْأَخْسَرِينَ أَعْمالاً اَلَّذِينَ ضَلَّ سَعْيُهُمْ فِي اَلْحَياةِ اَلدُّنْيا وَ هُمْ يَحْسَبُونَ أَنَّهُمْ يُحْسِنُونَ صُنْعاً)؛ «بگو مىخواهيد آگاهتان كنيم چه كسانى كارهايشان خسارتبارتر است؟ آنهايى كه كوششهايشان را در كارهاى پست گذاشتهاند و خيال مىكنند كه خوب كار كردهاند اينها خسارت بيشترى دارند.»
من هنگامى كه تجارت مىكنم و احتمال مىدهم كم آورده باشم، پس از معاملهها و داد و ستدها، دخل و خرجم را مىسنجم؛ اگر ضررى داده باشم، جلوى آن را مىگيرم تا هدر نرود. ولى آنجا كه نمىدانم ضررى دادهام، بلكه خيال مىكنم بهرهمند شدهام، ضررهاى كلان را بهجان مىخرم و فقط در لحظهاى متوجه ضرر مىشوم كه سرمايهاى جز دستهاى خالى برايم نمانده است.
⠀
۶:۱۰
اينهايى كه دنيايى را و خلقى را در دستهاى خود چماله كردهاند و اسير كردهاند، خسارت كارند، يا آنهايى كه فقط خود خورى كردهاند و خود را فشردهاند و خورد كردهاند و جز ادعا و نفى چيزى ندارند؟
اين جمله (تَبَّتْ يَدا أَبِي لَهَبٍ وَ تَبَّ) چه نفرين باشد و چه حكايت، توضيح مىخواهد*. مادام كه اين توضيح را نداشته باشيم، فقط با زبانمان آن را نفى مىكنيم ولى با چشممان به دنبال همانى هستيم كه با زبان نفيش كردهايم. و اين است كه حرفمان پشتوانه ندارد و حتى خودمان باورش نداريم و هزار گونه مرض مىگيريم كه ديدى فلانى چه كرد؟ چه خورد؟ چه برد؟
در روايت هست:
«*لا يَكْمُل الْايمان فى قَلْبِ مُؤمِن حَتّى لا يُبالِى مَنْ اَكلَ الدّنْيا...*»؛ ايمان و عشق خدا در دل مؤمن به كمال نمىرسد مگر آنجايى كه باكش نباشد كه چه كسى دنيا را خورد. *دلى كه از عشقهاى ديگر پر است و هزار رنج دارد، از عشق خدا سرشار نمىشود.
۱۰:۵۱
«*وَ أَنْ نَتَقَرَّبَ إِلَيْكَ فِيهِ مِنَ الْأَعْمَالِ الزَّاكِيَةِ بِمَا تُطَهِّرُنَا بِهِ مِنَ الذُّنُوبِ*»؛ كارى كن كه ما نه تنها خوب كرده باشيم، بلكه بدىها را هم جبران كنيم و كسرىها را هم از بين ببريم.
اين تنها كافى نيست كه به خودمان عطر بزنيم. براى پاك شدن عطر پاشى كافى نيست، بل بايد كثافتها را زايل كرد. اين درست مثل اين مىماند كسى كه تا سر در كثافت غرق است، بهترين عطرها را به خودش بزند و بگويد: من بويم عوض نشده است. معلوم است كه عوض نمىشود!
مادامى كه بدنها پاك نشوند و كثافتها زايل نگردند، خوبىها و حسنات نتيجهاى نخواهند داشت و اثر آنها خنثى مىشود.
۱۴:۵۶
۱۶:۴۹