آمریکا برای افزایش صادرات گاز زغالسنگ میسوزاند
با تسهیل مجوزدهی به پروژههای الانجی در دولت ترامپ، روند افزایش صادرات الانجی آمریکا شدت یافته است. این وضعیت باعث افزایش قیمت گاز در داخل آمریکا شده است. به نحوی که طی دو ماه گذشته قیمت گاز شاخص هنری هاب حدود ۷۰ درصد افزایش یافته و به حدود ۱۸ سنت بر مترمکعب رسیده است. این شرایط باعث شده قیمت گاز برای مصارف مختلف بهویژه نیروگاهها افزایش پیدا کند. اما این افزایش قیمت باعث محدود کردن صادرات گاز از سوی دولت نشده و در عوض نیروگاهها به استفاده از زغالسنگ برای تولید برق روی آوردهاند. این درحالی است که استفاده از زغالسنگ برای تولید برق حدود ۷۰ درصد دیاکسید کربن بیشتری نسبت به گاز طبیعی آزاد میکند. دولت ترامپ ذیل راهبرد «سلطه انرژی» محدودیتهای توسعه سوختهای فسیلی را کاهش داده و باعث شده است تولید زغالسنگ و الانجی این کشور افزایش یافته و صادرات گاز به یکی از ابزارهای این کشور برای معاملات اقتصادی و سیاسی بدل شود. افزایش قیمت در داخل و مسائل زیستمحیطی نیز ناظر به این راهبرد در حاشیه قرار گرفتهاند. همچنین این رویکرد صادراتمحور*، که در دولت بایدن نیز با شدت کمتر دنبال میشد، باعث *توسعه قابل توجه بخش انرژی این کشور شده است.
#آمریکا#گاز #زغال_سنگ
ایپلماسی | @eplomacy
آمریکا برای افزایش صادرات گاز زغالسنگ میسوزاند با تسهیل مجوزدهی به پروژههای الانجی در دولت ترامپ، روند افزایش صادرات الانجی آمریکا شدت یافته است. این وضعیت باعث افزایش قیمت گاز در داخل آمریکا شده است. به نحوی که طی دو ماه گذشته قیمت گاز شاخص هنری هاب حدود ۷۰ درصد افزایش یافته و به حدود ۱۸ سنت بر مترمکعب رسیده است. این شرایط باعث شده قیمت گاز برای مصارف مختلف بهویژه نیروگاهها افزایش پیدا کند. اما این افزایش قیمت باعث محدود کردن صادرات گاز از سوی دولت نشده و در عوض نیروگاهها به استفاده از زغالسنگ برای تولید برق روی آوردهاند. این درحالی است که استفاده از زغالسنگ برای تولید برق حدود ۷۰ درصد دیاکسید کربن بیشتری نسبت به گاز طبیعی آزاد میکند. دولت ترامپ ذیل راهبرد «سلطه انرژی» محدودیتهای توسعه سوختهای فسیلی را کاهش داده و باعث شده است تولید زغالسنگ و الانجی این کشور افزایش یافته و صادرات گاز به یکی از ابزارهای این کشور برای معاملات اقتصادی و سیاسی بدل شود. افزایش قیمت در داخل و مسائل زیستمحیطی نیز ناظر به این راهبرد در حاشیه قرار گرفتهاند. همچنین این رویکرد صادراتمحور*، که در دولت بایدن نیز با شدت کمتر دنبال میشد، باعث *توسعه قابل توجه بخش انرژی این کشور شده است.#آمریکا#گاز #زغال_سنگ
ایپلماسی | @eplomacy
۱۹:۳۶
از قدرتنمایی در لبنان تا بیعملی در ارمنستان؛
چگونه عدم مدیریت مصرف انرژی در داخل دست ایران را از منطقه کوتاه میکند؟
امین نوربخشپژوهشگر انرژی
در ۲۸ مرداد ۱۴۰۰، شهید سید حسن نصرالله در سخنرانی روز عاشورا اعلام کرد: _«تا ساعتی دیگر اولین محموله سوخت خریداری شده از ایران توسط حزبالله بارگیری خواهد شد»_. ماجرا از این قرار بود که دولت لبنان به علت مشکلات اقتصادی و فشارهای آمریکا، در تامین مایحتاج اولیه در حوزه انرژی دچار مشکل شده بود و حتی زیرساختهای حیاتی این کشور نیز در تامین سوخت خود دچار مشکل شده بودند. اما با ابتکار عمل حزبالله ایران توانست چهار کشتی حامل سوخت مایع را از طریق سوریه به لبنان صادر کند و بخشی از مشکلات این کشور در تامین سوخت را برطرف کند. مانند هر اقدامِ تقویتکنندهٔ روابط ایران با کشورهای منطقه، صادرات سوخت ایران به لبنان در آن برهه نیز توسط معاندین سعی شد با زدن برچسب «صادرات رایگان» در افکار عمومی داخل ایران تخریب شود، اما بعدتر مشخص شد که بهای آن توسط شبکه تاجران لبنانی پرداخت شده است. و البته مهمتر از مبالغ مالی، آورده سیاسی آن برای ایران و حزبالله بود؛ به نحوی که توسط وزیر خارجه وقت رژیم این اقدام «مغایر با امنیت ملی اسرائیل» شناخته شد و روزنامه اسرائیلی جروزالم پست نیز نوشت واردات موفق سوخت توسط حزبالله از ایران «تغییر عمده قواعد بازی» به نفع حزبالله است. در آن برهه بهعلت همهگیری کرونا و کاهش جدی مصرف سوخت، ایران با مازاد عرضه فراوردههای نفتی روبهرو و فرصتی مناسب برای افزایش صادرات آنها ایجاد شده بود؛ به نحوی که در سال ۲۰۲۰ ایران علاوه بر عنوان بزرگترین تولیدکننده بنزین اوپک، عنوان بزرگترین صادرکننده را نیز به خود اختصاص داد و درآمدی حدود ۲ میلیارد دلار از این طریق کسب کرد. حال اما با بازگشت به روند افزایش روزافزون مصرف بعد از اتمام بحران کرونا و تداوم آن در سالهای گذشته، وضعیت به شکلی است که علاوه بر قطع صادرات، در سال گذشته حدود ۴ میلیارد دلار برای واردات بنزین و گازوئیل هزینه شده است. ارمنستان امروز برای دیپلماسی انرژی ایران میتوانست مانند لبنان سال ۱۴۰۰ باشد. کشوری که مصرف بنزین و گازوئیل آن تنها ۲ تا ۳ میلیون لیتر در روز، معادل ۲ درصد تولید ایران*، بوده و با توجه به قرابت جغرافیایی و سیاسی امکان اشباع بازار فراوردههای نفتی آن توسط ایران کاملا وجود دارد. اما به علت دست کوتاه ایران در صادرات فراوردههای نفتی در سالهای اخیر، *ایروان اخیرا برای اولین بار با باکو نیز قرارداد واردات سوخت امضا کرده است*. اگرچه این قرارداد واردات بنزین که حجم آن حدود ۱.۵ میلیون لیتر است عدد بزرگی نبوده و معادل یک تا دو روز مصرف ارمنستان است، اما فتح بابی است برای گسترش همکاریهای باکو و ایروان و *در راستای تحکیم کریدور موسوم به مسیر ترامپ*.
معمولا رسانهها و مسئولین فقط وقتی نسبت به مدیریت مصرف انرژی حساسیت پیدا میکنند که کشور در شرایط دشوار ارزی نیاز به واردات سوخت پیدا میکند، اما باید دانست *زیان اصلی در واقع از دست رفتن فرصتهایی است که میتوانست در صورت مصرف بهینه انرژی، دست کشور را به لحاظ اقتصادی و سیاسی در منطقه پر سازد. به قول رئیس سازمان بهینهسازی و مدیریت راهبردی انرژی، وضعیت فعلی انرژی کشور همانقدر که تهدید بزرگی است، فرصت بزرگی هم به شمار میرود که در صورت مدیریت درست میتواند کشور را دچار تحولات مثبت قابلتوجهی نماید.
#لبنان #ارمنستان#نفت #فراورده
ایپلماسی | @eplomacy
از قدرتنمایی در لبنان تا بیعملی در ارمنستان؛چگونه عدم مدیریت مصرف انرژی در داخل دست ایران را از منطقه کوتاه میکند؟
امین نوربخشپژوهشگر انرژی در ۲۸ مرداد ۱۴۰۰، شهید سید حسن نصرالله در سخنرانی روز عاشورا اعلام کرد: _«تا ساعتی دیگر اولین محموله سوخت خریداری شده از ایران توسط حزبالله بارگیری خواهد شد»_. ماجرا از این قرار بود که دولت لبنان به علت مشکلات اقتصادی و فشارهای آمریکا، در تامین مایحتاج اولیه در حوزه انرژی دچار مشکل شده بود و حتی زیرساختهای حیاتی این کشور نیز در تامین سوخت خود دچار مشکل شده بودند. اما با ابتکار عمل حزبالله ایران توانست چهار کشتی حامل سوخت مایع را از طریق سوریه به لبنان صادر کند و بخشی از مشکلات این کشور در تامین سوخت را برطرف کند. مانند هر اقدامِ تقویتکنندهٔ روابط ایران با کشورهای منطقه، صادرات سوخت ایران به لبنان در آن برهه نیز توسط معاندین سعی شد با زدن برچسب «صادرات رایگان» در افکار عمومی داخل ایران تخریب شود، اما بعدتر مشخص شد که بهای آن توسط شبکه تاجران لبنانی پرداخت شده است. و البته مهمتر از مبالغ مالی، آورده سیاسی آن برای ایران و حزبالله بود؛ به نحوی که توسط وزیر خارجه وقت رژیم این اقدام «مغایر با امنیت ملی اسرائیل» شناخته شد و روزنامه اسرائیلی جروزالم پست نیز نوشت واردات موفق سوخت توسط حزبالله از ایران «تغییر عمده قواعد بازی» به نفع حزبالله است. در آن برهه بهعلت همهگیری کرونا و کاهش جدی مصرف سوخت، ایران با مازاد عرضه فراوردههای نفتی روبهرو و فرصتی مناسب برای افزایش صادرات آنها ایجاد شده بود؛ به نحوی که در سال ۲۰۲۰ ایران علاوه بر عنوان بزرگترین تولیدکننده بنزین اوپک، عنوان بزرگترین صادرکننده را نیز به خود اختصاص داد و درآمدی حدود ۲ میلیارد دلار از این طریق کسب کرد. حال اما با بازگشت به روند افزایش روزافزون مصرف بعد از اتمام بحران کرونا و تداوم آن در سالهای گذشته، وضعیت به شکلی است که علاوه بر قطع صادرات، در سال گذشته حدود ۴ میلیارد دلار برای واردات بنزین و گازوئیل هزینه شده است. ارمنستان امروز برای دیپلماسی انرژی ایران میتوانست مانند لبنان سال ۱۴۰۰ باشد. کشوری که مصرف بنزین و گازوئیل آن تنها ۲ تا ۳ میلیون لیتر در روز، معادل ۲ درصد تولید ایران*، بوده و با توجه به قرابت جغرافیایی و سیاسی امکان اشباع بازار فراوردههای نفتی آن توسط ایران کاملا وجود دارد. اما به علت دست کوتاه ایران در صادرات فراوردههای نفتی در سالهای اخیر، *ایروان اخیرا برای اولین بار با باکو نیز قرارداد واردات سوخت امضا کرده است*. اگرچه این قرارداد واردات بنزین که حجم آن حدود ۱.۵ میلیون لیتر است عدد بزرگی نبوده و معادل یک تا دو روز مصرف ارمنستان است، اما فتح بابی است برای گسترش همکاریهای باکو و ایروان و *در راستای تحکیم کریدور موسوم به مسیر ترامپ*. معمولا رسانهها و مسئولین فقط وقتی نسبت به مدیریت مصرف انرژی حساسیت پیدا میکنند که کشور در شرایط دشوار ارزی نیاز به واردات سوخت پیدا میکند، اما باید دانست *زیان اصلی در واقع از دست رفتن فرصتهایی است که میتوانست در صورت مصرف بهینه انرژی، دست کشور را به لحاظ اقتصادی و سیاسی در منطقه پر سازد. به قول رئیس سازمان بهینهسازی و مدیریت راهبردی انرژی، وضعیت فعلی انرژی کشور همانقدر که تهدید بزرگی است، فرصت بزرگی هم به شمار میرود که در صورت مدیریت درست میتواند کشور را دچار تحولات مثبت قابلتوجهی نماید.#لبنان #ارمنستان#نفت #فراورده
ایپلماسی | @eplomacy
۱۵:۲۴
تجارت انرژی در بودجه: (۱) صادرات نفت خام
در لایحه بودجه ۱۴۰۵، حجم صادرات نفت ۱.۷۷۲ میلیون بشکه در روز و قیمت آن ۵۴ دلار پیشبینی شده است. اگرچه دولت باید به دنبال افزایش فروش نفت و پایداری روشهای تسویه آن باشد، اما اعداد فوق برای سال آتی کمی خوشبینانه به نظر میرسد. طبق پیشبینیهای موسسات معتبر، قیمت نفت برنت برای سال ۲۰۲۶ به طور متوسط ۶۱ دلار بر بشکه خواهد بود که با احتساب تفاوت نوع نفت و هزینههای ناشی از تحریم (با رویکرد غیرخوشبینانه)، احتمالا نفت ایران حدود ۵۲ دلار بر بشکه برای کشور درآمد خواهد داشت. همچنین حجم صادرات ۱.۶۰۰ تا ۱.۷۰۰ میلیون بشکه در روز محتملتر است.با احتساب قیمت ۵۲ دلاری و حجم صادرات ۱.۶۵۰ میلیون بشکه در روز، درآمد سال آتی ایران از صادرات نفت خام حدود ۳۱.۳ میلیارد دلار خواهد بود که نسبت به رقم پیشبینیشده در لایحه تقریبا ۱۰ درصد کمتر است.
#نفت#بودجه
ایپلماسی | @eplomacy
تجارت انرژی در بودجه: (۱) صادرات نفت خام در لایحه بودجه ۱۴۰۵، حجم صادرات نفت ۱.۷۷۲ میلیون بشکه در روز و قیمت آن ۵۴ دلار پیشبینی شده است. اگرچه دولت باید به دنبال افزایش فروش نفت و پایداری روشهای تسویه آن باشد، اما اعداد فوق برای سال آتی کمی خوشبینانه به نظر میرسد. طبق پیشبینیهای موسسات معتبر، قیمت نفت برنت برای سال ۲۰۲۶ به طور متوسط ۶۱ دلار بر بشکه خواهد بود که با احتساب تفاوت نوع نفت و هزینههای ناشی از تحریم (با رویکرد غیرخوشبینانه)، احتمالا نفت ایران حدود ۵۲ دلار بر بشکه برای کشور درآمد خواهد داشت. همچنین حجم صادرات ۱.۶۰۰ تا ۱.۷۰۰ میلیون بشکه در روز محتملتر است.با احتساب قیمت ۵۲ دلاری و حجم صادرات ۱.۶۵۰ میلیون بشکه در روز، درآمد سال آتی ایران از صادرات نفت خام حدود ۳۱.۳ میلیارد دلار خواهد بود که نسبت به رقم پیشبینیشده در لایحه تقریبا ۱۰ درصد کمتر است.#نفت#بودجه
ایپلماسی | @eplomacy
۱۶:۴۳
ایپلماسی | EPLOMACY تجارت انرژی در بودجه: (۱) صادرات نفت خام در لایحه بودجه ۱۴۰۵، حجم صادرات نفت ۱.۷۷۲ میلیون بشکه در روز و قیمت آن ۵۴ دلار پیشبینی شده است. اگرچه دولت باید به دنبال افزایش فروش نفت و پایداری روشهای تسویه آن باشد، اما اعداد فوق برای سال آتی کمی خوشبینانه به نظر میرسد. طبق پیشبینیهای موسسات معتبر، قیمت نفت برنت برای سال ۲۰۲۶ به طور متوسط ۶۱ دلار بر بشکه خواهد بود که با احتساب تفاوت نوع نفت و هزینههای ناشی از تحریم (با رویکرد غیرخوشبینانه)، احتمالا نفت ایران حدود ۵۲ دلار بر بشکه برای کشور درآمد خواهد داشت. همچنین حجم صادرات ۱.۶۰۰ تا ۱.۷۰۰ میلیون بشکه در روز محتملتر است. با احتساب قیمت ۵۲ دلاری و حجم صادرات ۱.۶۵۰ میلیون بشکه در روز، درآمد سال آتی ایران از صادرات نفت خام حدود ۳۱.۳ میلیارد دلار خواهد بود که نسبت به رقم پیشبینیشده در لایحه تقریبا ۱۰ درصد کمتر است. #نفت #بودجه ایپلماسی | @eplomacy
تجارت انرژی در بودجه: (۱) صادرات نفت خام در لایحه بودجه ۱۴۰۵، حجم صادرات نفت ۱.۷۷۲ میلیون بشکه در روز و قیمت آن ۵۴ دلار پیشبینی شده است. اگرچه دولت باید به دنبال افزایش فروش نفت و پایداری روشهای تسویه آن باشد، اما اعداد فوق برای سال آتی کمی خوشبینانه به نظر میرسد. طبق پیشبینیهای موسسات معتبر، قیمت نفت برنت برای سال ۲۰۲۶ به طور متوسط ۶۱ دلار بر بشکه خواهد بود که با احتساب تفاوت نوع نفت و هزینههای ناشی از تحریم (با رویکرد غیرخوشبینانه)، احتمالا نفت ایران حدود ۵۲ دلار بر بشکه برای کشور درآمد خواهد داشت. همچنین حجم صادرات ۱.۶۰۰ تا ۱.۷۰۰ میلیون بشکه در روز محتملتر است. با احتساب قیمت ۵۲ دلاری و حجم صادرات ۱.۶۵۰ میلیون بشکه در روز، درآمد سال آتی ایران از صادرات نفت خام حدود ۳۱.۳ میلیارد دلار خواهد بود که نسبت به رقم پیشبینیشده در لایحه تقریبا ۱۰ درصد کمتر است. #نفت #بودجه ایپلماسی | @eplomacy
تجارت انرژی در بودجه: (۲) صادرات گاز
طبق لایحه بودجه ۱۴٠۵، خالص صادرات گاز تقریبا ۱۶ میلیارد مترمکعب و متوسط قیمت ۳٠ سنت بر مترمکعب در نظر گرفته شده است، که در صورت تحقق، درآمد ۴.۸ میلیارد دلار به همراه خواهد داشت. با توجه به احتمالِ زیادِ تمدید قرارداد با ترکیه، حجم قرارداد ایران با عراق و ترکیه مشابه سال جاری ۲۴ میلیارد مترمکعب خواهد بود. لذا حجم پیشبینی شده برای بودجه سال آتی حتی از قراردادهای فعلی کمتر بوده و تنها معادل ۶ درصد از گاز تولیدی است. با توجه به اهمیت سیاسی تجارت گاز ایران در منطقه و هدفگذاری خالص صادرات ۲٠ میلیارد مترمکعب تا پایان برنامه هفتم، لازم است دولت با توسعه صادراتمحور میادین و اجرای طرحهای بهینهسازی*، حجم صادرات گاز را حداقل در حد قراردادهای موجود افزایش دهد. در غیر این صورت، رسیدن به اهداف برنامه هفتم دور از دسترس خواهد بود و با توجه به تحولات گازی منطقه و فرامنطقه، ممکن است بازارهای گاز ایران در منطقه تهدید شود.
لازم به ذکر است در صورت تقسیم سالانه هدفگذاری صادرات گاز در برنامه هفتم، سال آتی صادرات ایران باید به ۱۸ میلیارد مترمکعب برسد. این در حالی است که برآوردها نشان میدهد صادرات سال جاری در ۹ ماهه اول نزدیک به ۱۳ میلیارد مترمکعب بوده و ممکن است حجم ۱۶ میلیارد مترمکعب پیشبینی شده در بودجه ۱۴۰۴ محقق نشود. همچنین در سال *۱۴۰۳ صادرات گاز ایران ۱۵.۵ میلیارد مترمکعب و درآمد حاصل از آن ۵.۱ میلیارد دلار بوده است (معادل ۳۳ سنت بر مترمکعب).
#بودجه#گاز
ایپلماسی | @eplomacy
تجارت انرژی در بودجه: (۲) صادرات گاز طبق لایحه بودجه ۱۴٠۵، خالص صادرات گاز تقریبا ۱۶ میلیارد مترمکعب و متوسط قیمت ۳٠ سنت بر مترمکعب در نظر گرفته شده است، که در صورت تحقق، درآمد ۴.۸ میلیارد دلار به همراه خواهد داشت. با توجه به احتمالِ زیادِ تمدید قرارداد با ترکیه، حجم قرارداد ایران با عراق و ترکیه مشابه سال جاری ۲۴ میلیارد مترمکعب خواهد بود. لذا حجم پیشبینی شده برای بودجه سال آتی حتی از قراردادهای فعلی کمتر بوده و تنها معادل ۶ درصد از گاز تولیدی است. با توجه به اهمیت سیاسی تجارت گاز ایران در منطقه و هدفگذاری خالص صادرات ۲٠ میلیارد مترمکعب تا پایان برنامه هفتم، لازم است دولت با توسعه صادراتمحور میادین و اجرای طرحهای بهینهسازی*، حجم صادرات گاز را حداقل در حد قراردادهای موجود افزایش دهد. در غیر این صورت، رسیدن به اهداف برنامه هفتم دور از دسترس خواهد بود و با توجه به تحولات گازی منطقه و فرامنطقه، ممکن است بازارهای گاز ایران در منطقه تهدید شود. لازم به ذکر است در صورت تقسیم سالانه هدفگذاری صادرات گاز در برنامه هفتم، سال آتی صادرات ایران باید به ۱۸ میلیارد مترمکعب برسد. این در حالی است که برآوردها نشان میدهد صادرات سال جاری در ۹ ماهه اول نزدیک به ۱۳ میلیارد مترمکعب بوده و ممکن است حجم ۱۶ میلیارد مترمکعب پیشبینی شده در بودجه ۱۴۰۴ محقق نشود. همچنین در سال *۱۴۰۳ صادرات گاز ایران ۱۵.۵ میلیارد مترمکعب و درآمد حاصل از آن ۵.۱ میلیارد دلار بوده است (معادل ۳۳ سنت بر مترمکعب).#بودجه#گاز
ایپلماسی | @eplomacy
۱۰:۴۶
کاهش ۲۵ درصدی صادرات گاز به عراق در سال ۲۰۲۵
چند هفته پیش وزارت برق عراق از قطع کامل جریان گاز از ایران خبر داد که باعث کاهش ۴.۵ گیگاواتی تولید برق این کشور شد. حال بررسی آمار سال گذشته میلادی نشان میدهد صادرات گاز ایران به عراق نسبت به سال ۲۰۲۴ حدود ۲.۴ میلیارد مترمکعب (معادل ۶۷۰ میلیون دلار) کاهش یافته است. خبرها حاکی است طبق توافق صورت گرفته بین دولت و مجلس، بناست در زمستان امسال گاز خانگی و نیروگاهی به طور حداکثری تامین و کسری عرضه گاز به دیگر بخشها، از جمله صادرات و صنعت، تحمیل شود که آمار فوق نیز از نتایج این تصمیم است. این در حالی است که امسال در تابستان نیز صادرات گاز به عراق با کاهشهای جدی مواجه بود. دولت علیرغم اقدامات اخیر در خصوص قراردادهای بهینهسازی مصرف انرژی، همچنان در حال فشار بر پرسودترین کاربرد گاز ایران یعنی صادرات که قطع گاز آن در کوتاهمدت کمهزینه و در بلندمدت فاجعهآفرین است. این اقدام برای مدیران فعلی آسان بوده ولی در بلندمدت آسیبهای اقتصادی و سیاسی برای کشور به همراه خواهد داشت. بهعلاوه، مردم نیز با اصلاح برخی رفتارهای نادرست در زمینه مصرف گاز در اوج مصرف، در حفظ این اهرم قدرت کشور نقش مهمی میتوانند ایفا کنند. از حدود ۱۲ میلیارد دلار صادرات ایران به عراق، تنها ۳ میلیارد دلار آن مربوط به صادرات گاز است که تسویه آن هم چندان آسان نیست؛ اما به علت اهمیت سیاسی تجارت انرژی، آمریکا تمرکز خود را بر حذف این بخش از تجارت بین دو کشور قرار داده است و نه سایر بخشها. با توجه به اتمام قرارداد صادرات گاز به عراق در سال ۲۰۲۸، تمدید یا عدم تمدید آن در گرو عملکرد ایران در صادرات پایدار گاز در سالهای آتی است. عدم تمدید یا کاهش حجم قرارداد گازی با عراق نه صرفا یک آسیب اقتصادی، بلکه تضعیفکننده روابط ایران با یکی از اعضای کلیدی محور مقاومت خواهد بود. این در حالی است که با روی کار آمدن احتمالی نوری المالکی به لحاظ سیاسی فرصت ویژهای برای تقویت روابط انرژی بین دو کشور وجود دارد. بیشتر: آخرین اقدام آمریکا در کاهش وابستگی عراق به گاز ایران
#عراق#گاز
ایپلماسی | @eplomacy
کاهش ۲۵ درصدی صادرات گاز به عراق در سال ۲۰۲۵ چند هفته پیش وزارت برق عراق از قطع کامل جریان گاز از ایران خبر داد که باعث کاهش ۴.۵ گیگاواتی تولید برق این کشور شد. حال بررسی آمار سال گذشته میلادی نشان میدهد صادرات گاز ایران به عراق نسبت به سال ۲۰۲۴ حدود ۲.۴ میلیارد مترمکعب (معادل ۶۷۰ میلیون دلار) کاهش یافته است. خبرها حاکی است طبق توافق صورت گرفته بین دولت و مجلس، بناست در زمستان امسال گاز خانگی و نیروگاهی به طور حداکثری تامین و کسری عرضه گاز به دیگر بخشها، از جمله صادرات و صنعت، تحمیل شود که آمار فوق نیز از نتایج این تصمیم است. این در حالی است که امسال در تابستان نیز صادرات گاز به عراق با کاهشهای جدی مواجه بود. دولت علیرغم اقدامات اخیر در خصوص قراردادهای بهینهسازی مصرف انرژی، همچنان در حال فشار بر پرسودترین کاربرد گاز ایران یعنی صادرات که قطع گاز آن در کوتاهمدت کمهزینه و در بلندمدت فاجعهآفرین است. این اقدام برای مدیران فعلی آسان بوده ولی در بلندمدت آسیبهای اقتصادی و سیاسی برای کشور به همراه خواهد داشت. بهعلاوه، مردم نیز با اصلاح برخی رفتارهای نادرست در زمینه مصرف گاز در اوج مصرف، در حفظ این اهرم قدرت کشور نقش مهمی میتوانند ایفا کنند. از حدود ۱۲ میلیارد دلار صادرات ایران به عراق، تنها ۳ میلیارد دلار آن مربوط به صادرات گاز است که تسویه آن هم چندان آسان نیست؛ اما به علت اهمیت سیاسی تجارت انرژی، آمریکا تمرکز خود را بر حذف این بخش از تجارت بین دو کشور قرار داده است و نه سایر بخشها. با توجه به اتمام قرارداد صادرات گاز به عراق در سال ۲۰۲۸، تمدید یا عدم تمدید آن در گرو عملکرد ایران در صادرات پایدار گاز در سالهای آتی است. عدم تمدید یا کاهش حجم قرارداد گازی با عراق نه صرفا یک آسیب اقتصادی، بلکه تضعیفکننده روابط ایران با یکی از اعضای کلیدی محور مقاومت خواهد بود. این در حالی است که با روی کار آمدن احتمالی نوری المالکی به لحاظ سیاسی فرصت ویژهای برای تقویت روابط انرژی بین دو کشور وجود دارد. بیشتر: آخرین اقدام آمریکا در کاهش وابستگی عراق به گاز ایران#عراق#گاز
ایپلماسی | @eplomacy
۱۵:۲۹
افزایش ۱۰ درصدی صادرات گاز به ترکیه
بررسی ایپلماسی نشان میدهد صادرات گاز ایران به ترکیه در سال گذشته میلادی ۷.۹ میلیارد مترمکعب بوده که با وجود اختلاف نسبت به سقف قرارداد (۹.۶ میلیارد مترمکعب)، نسبت به سال ۲۰۲۴ حدود ۱۰ درصد افزایش را نشان میدهد. درآمد این صادرات برای کشور نزدیک به ۲.۵ میلیارد دلار بوده است (۳۱ سنت بر مترمکعب). افزایش صادرات به ترکیه اقدام مثبتی است که میتواند در ترغیب طرف ترک به تمدید قرارداد در تابستان ۱۴۰۵ موثر باشد. علاوه بر نزدیکی موعد تمدید قرارداد، شدیدتر بودن بند جریمه قرارداد با ترکیه و نیز بالاتر بودن قیمت گاز صادراتی در مقایسه با عراق باعث شده است ایجاد محدودیت در صادرات گاز به این کشور معمولا در مقایسه با عراق اولویت کمتری داشته باشد. بهعلاوه، به علت تعادل ارزش کل تجارت بین دو کشور، تسویه با ترکیه با سهولت بیشتری صورت میگیرد. با توجه به تمدید یکساله قرارداد ترکیه با روسیه در ماههای اخیر، به نظر میرسد این کشور به تمدید قرارداد با ایران نیز تمایل داشته و در این خصوص لازم است نکاتی مد نظر قرار گیرد. بیشتر: ملاحظات تمدید قرارداد گاز با ترکیه
#ترکیه#گاز
ایپلماسی | @eplomacy
افزایش ۱۰ درصدی صادرات گاز به ترکیه بررسی ایپلماسی نشان میدهد صادرات گاز ایران به ترکیه در سال گذشته میلادی ۷.۹ میلیارد مترمکعب بوده که با وجود اختلاف نسبت به سقف قرارداد (۹.۶ میلیارد مترمکعب)، نسبت به سال ۲۰۲۴ حدود ۱۰ درصد افزایش را نشان میدهد. درآمد این صادرات برای کشور نزدیک به ۲.۵ میلیارد دلار بوده است (۳۱ سنت بر مترمکعب). افزایش صادرات به ترکیه اقدام مثبتی است که میتواند در ترغیب طرف ترک به تمدید قرارداد در تابستان ۱۴۰۵ موثر باشد. علاوه بر نزدیکی موعد تمدید قرارداد، شدیدتر بودن بند جریمه قرارداد با ترکیه و نیز بالاتر بودن قیمت گاز صادراتی در مقایسه با عراق باعث شده است ایجاد محدودیت در صادرات گاز به این کشور معمولا در مقایسه با عراق اولویت کمتری داشته باشد. بهعلاوه، به علت تعادل ارزش کل تجارت بین دو کشور، تسویه با ترکیه با سهولت بیشتری صورت میگیرد. با توجه به تمدید یکساله قرارداد ترکیه با روسیه در ماههای اخیر، به نظر میرسد این کشور به تمدید قرارداد با ایران نیز تمایل داشته و در این خصوص لازم است نکاتی مد نظر قرار گیرد. بیشتر: ملاحظات تمدید قرارداد گاز با ترکیه#ترکیه#گاز
ایپلماسی | @eplomacy
۱۲:۰۱
ایپلماسی | EPLOMACY به سوی جنوب؛ آیا آمریکا به دنبال نفت ونزوئلاست؟ در هفتههای اخیر ایالات متحده حضور نظامی خود را در پیرامون ونزوئلا افزایش داده و دولت این کشور را به سرنگونی تهدید میکند. اگرچه بهانه آمریکا مبارزه با تجارت مواد مخدر است، اما به نظر میرسد یکی از اهداف این اقدامات در اختیار گرفتن نفت این کشور آمریکای جنوبی است. اما ونزوئلا چه ظرفیتی در نفت دارد؟ این کشور که در اوج تولید خود در یک دهه اخیر حدود ۳ میلیون بشکه در روز نفت خام تولید میکرد، نفت خام بسیار سنگینی دارد که برای استخراج و صادرات نیازمند ترقیق است. امری که با قطع صادرات نفت بسیار سبک از آمریکا با مشکل مواجه شده بود اما با جایگزینی آن با میعانات گازی ایران تا حدی این مشکل برطرف شد. در ادامه با مشاهده کاهش اثر تحریمها و افزایش تعاملات ایران با ونزوئلا، دولت بایدن تصمیم گرفت با اعطای مجوزهای محدود، دوباره نفت فوق سبک آمریکا را به این کشور عرضه کند و شرکت شورون نیز فعالیتهای خود را ادامه دهد. اگرچه تولید ۱.۲ و صادرات ۰.۹ میلیون بشکه در روز نفت خام ونزوئلا حجم بالایی محسوب نمیشود و رسیدن به ارقام تاریخی نیز نیازمند زمانی حداقل یک ساله است، با این حال به نظر میرسد هدف میانمدت آمریکا از حمله به ونزوئلا تصاحب عرضه نفت این کشور به نفع خود باشد. این اقدام چند آورده برای این کشور خواهد داشت: ۱. تامین نفت خام سنگین مورد نیاز پالایشگاههای حاشیه خلیج مکزیک ۲. کاهش نفت خام ارزانقیمت وارداتی چین (حدود ۸۰% نفت صادراتی ونزوئلا به مقصد چین است) ۳. ارائه جایگزین به کشورهایی مانند هند برای کنار گذاشتن نفت خام روسیه ۴. قطع واردات نفت کوبا به عنوان یکی از کشورهای متخاصم با آمریکا ۵. ایجاد فرصتهای جدید برای فعالیت شرکتهای نفتی آمریکا به نظر میرسد فارغ از سایر اهداف آمریکا در سرنگونی دولت مادورو، موارد فوق به قدر کافی برای دولت ترامپ و بهویژه وزیر خارجه آن، مارکو روبیو، جذابیت دارد که این دولت مستقر در آمریکای لاتین را، که در نتیجه تحریمهای آمریکا طی یک دهه تضعیف شده است، تهدید به سرنگونی کند. با توجه به منافع سه کشور چین، روسیه و ایران در حفظ دولت قانونی ونزوئلا، باید دید این سه بازیگر چطور با این تهدید مواجه خواهند شد. #نفت #ونزوئلا ایپلماسی | @eplomacy
به سوی جنوب؛ آیا آمریکا به دنبال نفت ونزوئلاست؟ در هفتههای اخیر ایالات متحده حضور نظامی خود را در پیرامون ونزوئلا افزایش داده و دولت این کشور را به سرنگونی تهدید میکند. اگرچه بهانه آمریکا مبارزه با تجارت مواد مخدر است، اما به نظر میرسد یکی از اهداف این اقدامات در اختیار گرفتن نفت این کشور آمریکای جنوبی است. اما ونزوئلا چه ظرفیتی در نفت دارد؟ این کشور که در اوج تولید خود در یک دهه اخیر حدود ۳ میلیون بشکه در روز نفت خام تولید میکرد، نفت خام بسیار سنگینی دارد که برای استخراج و صادرات نیازمند ترقیق است. امری که با قطع صادرات نفت بسیار سبک از آمریکا با مشکل مواجه شده بود اما با جایگزینی آن با میعانات گازی ایران تا حدی این مشکل برطرف شد. در ادامه با مشاهده کاهش اثر تحریمها و افزایش تعاملات ایران با ونزوئلا، دولت بایدن تصمیم گرفت با اعطای مجوزهای محدود، دوباره نفت فوق سبک آمریکا را به این کشور عرضه کند و شرکت شورون نیز فعالیتهای خود را ادامه دهد. اگرچه تولید ۱.۲ و صادرات ۰.۹ میلیون بشکه در روز نفت خام ونزوئلا حجم بالایی محسوب نمیشود و رسیدن به ارقام تاریخی نیز نیازمند زمانی حداقل یک ساله است، با این حال به نظر میرسد هدف میانمدت آمریکا از حمله به ونزوئلا تصاحب عرضه نفت این کشور به نفع خود باشد. این اقدام چند آورده برای این کشور خواهد داشت: ۱. تامین نفت خام سنگین مورد نیاز پالایشگاههای حاشیه خلیج مکزیک ۲. کاهش نفت خام ارزانقیمت وارداتی چین (حدود ۸۰% نفت صادراتی ونزوئلا به مقصد چین است) ۳. ارائه جایگزین به کشورهایی مانند هند برای کنار گذاشتن نفت خام روسیه ۴. قطع واردات نفت کوبا به عنوان یکی از کشورهای متخاصم با آمریکا ۵. ایجاد فرصتهای جدید برای فعالیت شرکتهای نفتی آمریکا به نظر میرسد فارغ از سایر اهداف آمریکا در سرنگونی دولت مادورو، موارد فوق به قدر کافی برای دولت ترامپ و بهویژه وزیر خارجه آن، مارکو روبیو، جذابیت دارد که این دولت مستقر در آمریکای لاتین را، که در نتیجه تحریمهای آمریکا طی یک دهه تضعیف شده است، تهدید به سرنگونی کند. با توجه به منافع سه کشور چین، روسیه و ایران در حفظ دولت قانونی ونزوئلا، باید دید این سه بازیگر چطور با این تهدید مواجه خواهند شد. #نفت #ونزوئلا ایپلماسی | @eplomacy
همان طور که پیشبینی میشد، یکی از اهداف آمریکا از کنترل نفت ونزوئلا، ارائه جایگزین نفت روسیه به هند است. به گزارش رویترز، هند که ماه ژانویه اخیر ۱.۲ میلیون بشکه در روز نفت خام از روسیه وارد کرده است، در سه ماه آتی این رقم را به ۱، ۰.۸ و نهایتا ۰.۵ میلیون بشکه در روز کاهش خواهد داد. با این شرایط کاهش واردات نفت از روسیه دیگر مشکل فنی خاصی برای هند نداشته اما باید دید دولت هند حاضر است روابطش با یکی از متحدان راهبردی را کاهش داده و بیش از پیش به جبهه آمریکا بپیوندد یا خیر.۱۲:۰۳
ایپلماسی | EPLOMACY افزایش ۱۰ درصدی صادرات گاز به ترکیه بررسی ایپلماسی نشان میدهد صادرات گاز ایران به ترکیه در سال گذشته میلادی ۷.۹ میلیارد مترمکعب بوده که با وجود اختلاف نسبت به سقف قرارداد (۹.۶ میلیارد مترمکعب)، نسبت به سال ۲۰۲۴ حدود ۱۰ درصد افزایش را نشان میدهد. درآمد این صادرات برای کشور نزدیک به ۲.۵ میلیارد دلار بوده است (۳۱ سنت بر مترمکعب). افزایش صادرات به ترکیه اقدام مثبتی است که میتواند در ترغیب طرف ترک به تمدید قرارداد در تابستان ۱۴۰۵ موثر باشد. علاوه بر نزدیکی موعد تمدید قرارداد، شدیدتر بودن بند جریمه قرارداد با ترکیه و نیز بالاتر بودن قیمت گاز صادراتی در مقایسه با عراق باعث شده است ایجاد محدودیت در صادرات گاز به این کشور معمولا در مقایسه با عراق اولویت کمتری داشته باشد. بهعلاوه، به علت تعادل ارزش کل تجارت بین دو کشور، تسویه با ترکیه با سهولت بیشتری صورت میگیرد. با توجه به تمدید یکساله قرارداد ترکیه با روسیه در ماههای اخیر، به نظر میرسد این کشور به تمدید قرارداد با ایران نیز تمایل داشته و در این خصوص لازم است نکاتی مد نظر قرار گیرد. بیشتر: ملاحظات تمدید قرارداد گاز با ترکیه #ترکیه #گاز ایپلماسی | @eplomacy
افزایش ۱۰ درصدی صادرات گاز به ترکیه بررسی ایپلماسی نشان میدهد صادرات گاز ایران به ترکیه در سال گذشته میلادی ۷.۹ میلیارد مترمکعب بوده که با وجود اختلاف نسبت به سقف قرارداد (۹.۶ میلیارد مترمکعب)، نسبت به سال ۲۰۲۴ حدود ۱۰ درصد افزایش را نشان میدهد. درآمد این صادرات برای کشور نزدیک به ۲.۵ میلیارد دلار بوده است (۳۱ سنت بر مترمکعب). افزایش صادرات به ترکیه اقدام مثبتی است که میتواند در ترغیب طرف ترک به تمدید قرارداد در تابستان ۱۴۰۵ موثر باشد. علاوه بر نزدیکی موعد تمدید قرارداد، شدیدتر بودن بند جریمه قرارداد با ترکیه و نیز بالاتر بودن قیمت گاز صادراتی در مقایسه با عراق باعث شده است ایجاد محدودیت در صادرات گاز به این کشور معمولا در مقایسه با عراق اولویت کمتری داشته باشد. بهعلاوه، به علت تعادل ارزش کل تجارت بین دو کشور، تسویه با ترکیه با سهولت بیشتری صورت میگیرد. با توجه به تمدید یکساله قرارداد ترکیه با روسیه در ماههای اخیر، به نظر میرسد این کشور به تمدید قرارداد با ایران نیز تمایل داشته و در این خصوص لازم است نکاتی مد نظر قرار گیرد. بیشتر: ملاحظات تمدید قرارداد گاز با ترکیه #ترکیه #گاز ایپلماسی | @eplomacy بررسیهای ایپلماسی نشان میدهد متاسفانه طی هفتههای اخیر با تداوم هوای سرد در کشور، صادرات به ترکیه نیز کاهش جدی پیدا کرده و به زیر ۵ میلیون مترمکعب در روز رسیده است که میتواند بر تمدید قرارداد در سال آتی اثر منفی داشته باشد. این در حالی است که در حداقلیترین حالت با برداشت از گاز تخصیصی به خوراک و سوخت پتروشیمیهای متانولی*، که آورده اقتصادی و سیاسی آنها کمتر از صادرات گاز است، میشد حجم صادرات را به *۱۲ مترمکعب در روز نیز افزایش داد (تولید متانول در دیماه گذشته ۱۸۰ هزار تن بوده که با احتساب خوراک و سوخت، مصرف گاز این بخش معادل ۷ میلیون مترمکعب در روز بوده است).۸:۱۹
ابهامزدایی از زنجیره ارزش گاز (۱)چرا برخلاف تصورات رایج، گاز طبیعی از منظر ارزش افزوده پتروشیمی اهمیت چندانی ندارد
تبدیل گاز طبیعی به مواد با ارزش افزوده بالا در پتروشیمیها تصویری است که در اذهان برخی کارشناسان و مسئولین نقش بسته و متعاقبا لزوم تخصیص حداکثری گاز به این بخش و توسعه آن پیگیری میشود. اما باید توجه کرد در ساختار فعلی صنعت انرژی و پتروشیمی جهان، نفت خام سهم بزرگتری (۱۰ درصد) از گاز طبیعی (۵ درصد) را بهعنوان خوراک صنایع پتروشیمی به خود اختصاص داده است. عمده این تفاوت ناشی از تفاوت ماهیت شیمیایی این دو ماده و منطق اقتصادی فرایندهای شیمیایی آنها است. به بیان ساده، پتروشیمی بیش از آنکه به «انرژی» نیاز داشته باشد، به «مولکول» نیازمند است؛ و نفت خام بهطور طبیعی حامل مجموعهای متنوع از مولکولهای هیدروکربنی است، در حالی که گاز طبیعی عمدتاً از متان تشکیل شده است. نفت خام ترکیبی از هیدروکربنهای میانزنجیر و سنگین (C۵ تا C۴۰) است که بسیاری از آنها مستقیماً یا با حداقل فرآورش، خوراک تولید محصولات پتروشیمی مانند اولفینها، آروماتیکها، حلالها و پلیمرها میشوند. به همین دلیل، مسیر تبدیل نفت به محصولات پتروشیمی اغلب مبتنی بر «تفکیک و شکستن» مولکولهاست. در مقابل، گاز طبیعی بهدلیل غالب بودن متان، از نظر شیمیایی بسیار ساده است و برای ورود به زنجیره پتروشیمی باید ابتدا بازسازی شود؛ یعنی از طریق فرآیندهایی مانند ریفرمینگ، به گاز سنتز (هیدروژن و منوکسیدکربن) تبدیل و سپس دوباره به مولکولهای پیچیدهتر بازساخته شود. این فرآیندها سرمایهبر، انرژیبر و از نظر انعطافپذیری محصول محدودتر هستند. از منظر اقتصادی نیز، گاز طبیعی در بسیاری از کشورها ارزش بیشتری در مصرف سوختی دارد تا مصرف خوراک پتروشیمی. راندمان بالا، آلایندگی کمتر و نقش کلیدی در امنیت انرژی باعث شده است که سوزاندن گاز برای تولید برق و حرارت یا صادرات گاز، در اغلب موارد سودآورتر از تبدیل آن به محصولات پتروشیمی باشد. در مقابل، نفت خام بهتدریج با فشارهای زیستمحیطی و رقابت انرژیهای تجدیدپذیر از بازار سوخت رانده میشود و همین امر، انگیزه تبدیل آن به محصولات با ارزش افزوده بالاتر در پتروشیمی را تقویت کرده است. لذا اگرچه گاز طبیعی در برخی شاخههای خاص پتروشیمی نقش جدی دارد و تولید آمونیاک، کودهای شیمیایی، متانول و هیدروژن تقریباً بهطور کامل بر پایه گاز طبیعی استوار است؛ اما این بخشها در مقایسه با زنجیرههای عظیم پلاستیکها و آروماتیکها، سهم محدودتری از کل تقاضای پتروشیمی را تشکیل میدهند و *عمده محصولات آن (به خصوص متانول) با قیمتهای فعلی ارزش افزودهای ندارند*. در ادامه به علل توسعه سریع و نامتوازن پتروشیمیهای خوراک گازی در ایران و لزوم تغییر در روند گذشته خواهیم پرداخت.
#گاز#پتروشیمی
ایپلماسی | @eplomacy
ابهامزدایی از زنجیره ارزش گاز (۱)چرا برخلاف تصورات رایج، گاز طبیعی از منظر ارزش افزوده پتروشیمی اهمیت چندانی ندارد تبدیل گاز طبیعی به مواد با ارزش افزوده بالا در پتروشیمیها تصویری است که در اذهان برخی کارشناسان و مسئولین نقش بسته و متعاقبا لزوم تخصیص حداکثری گاز به این بخش و توسعه آن پیگیری میشود. اما باید توجه کرد در ساختار فعلی صنعت انرژی و پتروشیمی جهان، نفت خام سهم بزرگتری (۱۰ درصد) از گاز طبیعی (۵ درصد) را بهعنوان خوراک صنایع پتروشیمی به خود اختصاص داده است. عمده این تفاوت ناشی از تفاوت ماهیت شیمیایی این دو ماده و منطق اقتصادی فرایندهای شیمیایی آنها است. به بیان ساده، پتروشیمی بیش از آنکه به «انرژی» نیاز داشته باشد، به «مولکول» نیازمند است؛ و نفت خام بهطور طبیعی حامل مجموعهای متنوع از مولکولهای هیدروکربنی است، در حالی که گاز طبیعی عمدتاً از متان تشکیل شده است. نفت خام ترکیبی از هیدروکربنهای میانزنجیر و سنگین (C۵ تا C۴۰) است که بسیاری از آنها مستقیماً یا با حداقل فرآورش، خوراک تولید محصولات پتروشیمی مانند اولفینها، آروماتیکها، حلالها و پلیمرها میشوند. به همین دلیل، مسیر تبدیل نفت به محصولات پتروشیمی اغلب مبتنی بر «تفکیک و شکستن» مولکولهاست. در مقابل، گاز طبیعی بهدلیل غالب بودن متان، از نظر شیمیایی بسیار ساده است و برای ورود به زنجیره پتروشیمی باید ابتدا بازسازی شود؛ یعنی از طریق فرآیندهایی مانند ریفرمینگ، به گاز سنتز (هیدروژن و منوکسیدکربن) تبدیل و سپس دوباره به مولکولهای پیچیدهتر بازساخته شود. این فرآیندها سرمایهبر، انرژیبر و از نظر انعطافپذیری محصول محدودتر هستند. از منظر اقتصادی نیز، گاز طبیعی در بسیاری از کشورها ارزش بیشتری در مصرف سوختی دارد تا مصرف خوراک پتروشیمی. راندمان بالا، آلایندگی کمتر و نقش کلیدی در امنیت انرژی باعث شده است که سوزاندن گاز برای تولید برق و حرارت یا صادرات گاز، در اغلب موارد سودآورتر از تبدیل آن به محصولات پتروشیمی باشد. در مقابل، نفت خام بهتدریج با فشارهای زیستمحیطی و رقابت انرژیهای تجدیدپذیر از بازار سوخت رانده میشود و همین امر، انگیزه تبدیل آن به محصولات با ارزش افزوده بالاتر در پتروشیمی را تقویت کرده است. لذا اگرچه گاز طبیعی در برخی شاخههای خاص پتروشیمی نقش جدی دارد و تولید آمونیاک، کودهای شیمیایی، متانول و هیدروژن تقریباً بهطور کامل بر پایه گاز طبیعی استوار است؛ اما این بخشها در مقایسه با زنجیرههای عظیم پلاستیکها و آروماتیکها، سهم محدودتری از کل تقاضای پتروشیمی را تشکیل میدهند و *عمده محصولات آن (به خصوص متانول) با قیمتهای فعلی ارزش افزودهای ندارند*. در ادامه به علل توسعه سریع و نامتوازن پتروشیمیهای خوراک گازی در ایران و لزوم تغییر در روند گذشته خواهیم پرداخت.#گاز#پتروشیمی
ایپلماسی | @eplomacy
۸:۳۱
جایگاه ایران در بین صادرکنندگان گاز
نمودارهای فوق نشان میدهد در سال ۲۰۲۴ علیرغم رتبه سوم ایران در تولید گاز طبیعی در بین کشورهای جهان، در بین صادرکنندگان° گاز رتبه ۱۴ را به خود اختصاص داده و به لحاظ سهم صادرات از تولید در بین بیست صادرکننده بزرگ، رتبه ۲۰ را کسب کرده است. البته با در نظر گرفتن جمعیت (شاخص ترکیبی ابداعی ایپلماسی)، رتبه ایران قدری بهبود مییابد.
°خالص مجموع صادرات خطلوله و الانجی
#گاز
ایپلماسی | @eplomacy
جایگاه ایران در بین صادرکنندگان گاز نمودارهای فوق نشان میدهد در سال ۲۰۲۴ علیرغم رتبه سوم ایران در تولید گاز طبیعی در بین کشورهای جهان، در بین صادرکنندگان° گاز رتبه ۱۴ را به خود اختصاص داده و به لحاظ سهم صادرات از تولید در بین بیست صادرکننده بزرگ، رتبه ۲۰ را کسب کرده است. البته با در نظر گرفتن جمعیت (شاخص ترکیبی ابداعی ایپلماسی)، رتبه ایران قدری بهبود مییابد.°خالص مجموع صادرات خطلوله و الانجی
#گاز
ایپلماسی | @eplomacy
۸:۰۷
۸:۰۷
۸:۰۷
کریدور ترامپ با تجارت انرژی محقق میشود به بهانه سفر ونس به قفقاز جنوبی
علی پیکارکارشناس انرژی بینالملل
از اواسط سال ۲۰۲۵ میلادی و با امضای توافق موسوم به «مسیر ترامپ» که با میانجیگری واشینگتن حاصل شد، نظم جدیدی در منطقه قفقاز درحال شکلگیری است. آمریکا با هدف پایان دادن به منازعات دیرینه و جذب متحدان جدید در منطقه، بازتعریف ژئوپلیتیک انرژی در قفقاز جنوبی را کلید زد تا از این طریق علاوه بر پیگیری منافع خود، نفوذ راهبردی روسیه و ایران را در این منطقه کاهش دهد. شواهد نشان میدهد یکی از ابعاد و شاید مهمترین بعد کریدور یا مسیر ترامپ (که سابقا بیشتر با نام کریدور زنگزور شناخته میشد) انتقال انرژی است. منافع جمهوری آذربایجان در این موضوع مشخص است؛ انتقال آسانتر منابع انرژی، بهویژه گاز، به ترکیه و اروپا. اما آمریکا برای ذینفع کردن ارمنستان نیز برنامههایی در سر دارد. در همین راستا، سفر اخیر ونس، معاون رئیسجمهور آمریکا، منجر به انعقاد یک قرارداد ۵ میلیارد دلاری (به همراه ۴ میلیارد دلار پشتیبانی خدمات فنی) برای جایگزینی نیروگاه متسامور با راکتورهای هستهای کوچکمقیاس (SMR) شد. نیروگاه متسامور، تنها نیروگاه اتمی قفقاز جنوبی که در ۳۶ کیلومتری غرب ایروان واقع شده، هماکنون با تک واحد فعال خود با ظرفیت ۴۰۰ مگاوات حدود ۳۰ تا ۴۰ درصد از برق ارمنستان را تأمین میکند و پیشبینی میشود تا سال ۲۰۳۶ به فعالیت خود ادامه دهد. این نیروگاه که توسط روسها ساخته شده و مدیریت میشود، در کنار مالکیت گازپروم بر شبکه گاز این کشور، یکی از ابزارهای نفوذ روسیه بر ارمنستان محسوب میشود. در صورت ساخت نیروگاه هستهای جدید توسط آمریکاییها، معادلات انرژی در ارمنستان تغییر خواهد کرد. ارمنستان نه تنها از وابستگی به سوخت هستهای روسیه رها میشود، بلکه در صورت توسعه ظرفیت این نیروگاه، نیاز به واردات گاز از روسیه و ایران برای نیروگاههای حرارتی، که حدود ۴۰ درصد سبد انرژی کشور را تشکیل میدهند، نیز کاهش مییابد. این در حالی است که در حال حاضر ایران در ازای صادرات روزانه حدود یک مترمکعب گاز، ۳.۲ کیلوواتساعت برق از ارمنستان دریافت میکند. اما مأموریت ونس به ارمنستان محدود نبوده و در راستای تحقق کامل توافق کریدور فوق، آذربایجان مقصد بعدی او بود. در مجموع با کنار هم گذاشتن این تحولات با اخبار دیگری همچون طرح صادرات گاز آذربایجان به ارمنستان در ازای واردات برق مشخص میشود تبادلات انرژی پیشران کریدور ترامپ خواهد بود.
#ارمنستان #آذربایجان #آمریکا#هستهای #گاز #برق
ایپلماسی | @eplomacy
کریدور ترامپ با تجارت انرژی محقق میشود به بهانه سفر ونس به قفقاز جنوبی علی پیکارکارشناس انرژی بینالملل از اواسط سال ۲۰۲۵ میلادی و با امضای توافق موسوم به «مسیر ترامپ» که با میانجیگری واشینگتن حاصل شد، نظم جدیدی در منطقه قفقاز درحال شکلگیری است. آمریکا با هدف پایان دادن به منازعات دیرینه و جذب متحدان جدید در منطقه، بازتعریف ژئوپلیتیک انرژی در قفقاز جنوبی را کلید زد تا از این طریق علاوه بر پیگیری منافع خود، نفوذ راهبردی روسیه و ایران را در این منطقه کاهش دهد. شواهد نشان میدهد یکی از ابعاد و شاید مهمترین بعد کریدور یا مسیر ترامپ (که سابقا بیشتر با نام کریدور زنگزور شناخته میشد) انتقال انرژی است. منافع جمهوری آذربایجان در این موضوع مشخص است؛ انتقال آسانتر منابع انرژی، بهویژه گاز، به ترکیه و اروپا. اما آمریکا برای ذینفع کردن ارمنستان نیز برنامههایی در سر دارد. در همین راستا، سفر اخیر ونس، معاون رئیسجمهور آمریکا، منجر به انعقاد یک قرارداد ۵ میلیارد دلاری (به همراه ۴ میلیارد دلار پشتیبانی خدمات فنی) برای جایگزینی نیروگاه متسامور با راکتورهای هستهای کوچکمقیاس (SMR) شد. نیروگاه متسامور، تنها نیروگاه اتمی قفقاز جنوبی که در ۳۶ کیلومتری غرب ایروان واقع شده، هماکنون با تک واحد فعال خود با ظرفیت ۴۰۰ مگاوات حدود ۳۰ تا ۴۰ درصد از برق ارمنستان را تأمین میکند و پیشبینی میشود تا سال ۲۰۳۶ به فعالیت خود ادامه دهد. این نیروگاه که توسط روسها ساخته شده و مدیریت میشود، در کنار مالکیت گازپروم بر شبکه گاز این کشور، یکی از ابزارهای نفوذ روسیه بر ارمنستان محسوب میشود. در صورت ساخت نیروگاه هستهای جدید توسط آمریکاییها، معادلات انرژی در ارمنستان تغییر خواهد کرد. ارمنستان نه تنها از وابستگی به سوخت هستهای روسیه رها میشود، بلکه در صورت توسعه ظرفیت این نیروگاه، نیاز به واردات گاز از روسیه و ایران برای نیروگاههای حرارتی، که حدود ۴۰ درصد سبد انرژی کشور را تشکیل میدهند، نیز کاهش مییابد. این در حالی است که در حال حاضر ایران در ازای صادرات روزانه حدود یک مترمکعب گاز، ۳.۲ کیلوواتساعت برق از ارمنستان دریافت میکند. اما مأموریت ونس به ارمنستان محدود نبوده و در راستای تحقق کامل توافق کریدور فوق، آذربایجان مقصد بعدی او بود. در مجموع با کنار هم گذاشتن این تحولات با اخبار دیگری همچون طرح صادرات گاز آذربایجان به ارمنستان در ازای واردات برق مشخص میشود تبادلات انرژی پیشران کریدور ترامپ خواهد بود.#ارمنستان #آذربایجان #آمریکا#هستهای #گاز #برق
ایپلماسی | @eplomacy
۱۱:۳۰
بازنشر به بهانه سفر وزیر انرژی روسیه به ایران: ملاحظات واردات گاز از روسیه
درک وضعیت روسیه برای ارائه پیشنهادی برد-برد تمرکز بیشتر بر خرید به جای سواپ؛ و اجتناب از ترانزیت صادرات حداکثری گاز وارداتی و عدم مصرف در داخل
#روسیه#گاز#هاب_انرژی_منطقه
ایپلماسی | @eplomacy
بازنشر به بهانه سفر وزیر انرژی روسیه به ایران: ملاحظات واردات گاز از روسیه درک وضعیت روسیه برای ارائه پیشنهادی برد-برد تمرکز بیشتر بر خرید به جای سواپ؛ و اجتناب از ترانزیت صادرات حداکثری گاز وارداتی و عدم مصرف در داخل#روسیه#گاز#هاب_انرژی_منطقه
ایپلماسی | @eplomacy
۱۷:۴۳