حاضر غایب از نظرحجتالاسلام مجید دهقان در کانال شخصی
#بازتاب_اندیشههاواکنشهای گوناگونی به حضور پرشور زنان در اجتماعات یک ماه اخیر برآمد. برخی آن را شگفتانه دیدند و به مدح آن برخاستند و گروهی هم در گفتگوهای غیر رسمی از همدیگر سوال میکردند که آیا واقعا لازم است زنان ترک خانه و خانواده کرده و بساط تجمعات را رونق دهند؟
شخصا خودم را در گروه سومی مییابم که گرچه همواره این حضور پرشور زنان در چشمم بزرگ میآید ولی از آن جا نخوردم. به نظرم میرسد زنان همیشه این طور بودهاند، حداقل در تاریخ معاصر که شواهد بیشتری بر آن داریم. آخرین مورد برجستهاش انقلاب اسلامی و دفاع مقدس هشت ساله است. پس چطور خیلی از ما شگفت زده شدیم؟
زنان پیش ازین هم در صحنههای اجتماعی حساس غایب نبودهاند، ذهنها التفات به این حضور نداشت. چارچوبهای مفهومی اندیشه دینی معاصر به گونهای شکل گرفته است که این حضور در آن جا نمی شود مگر عند الاضطرار. حداکثر بهایی که به ویژگی عاطفی زنان داده شده است یکی در ایفای نقش مادری و تربیت ابعاد روانی فرزند است و دیگری در تقرب بیشتر در وادی سلوک.
حالا ازین بگذریم که تفصیلی پرحوصله میطلبد. نکته مهمتر برایم این است که آیا این مدحهای گروه نخست به بازاندیشی در نگرش به زنان میرسد یا غوغای حضور که نشست، این موج نیز فرو مینشیند و همان چارچوبهای قبلی دوباره بر میخیزند؟
چارچوبهایی که از آن لایحه اخیر حجاب، طرح مهریه و نگرشها و اظهارات خاص درباره زنان بیرون میآمد. اگر بازاندیشی لازم است چه تقریری بدون مردانهسازی زنان میتواند ویژگیهای جنسیتی آنان را بر صدر نشاند نه شاهدی بر نقص آنان که گاهی منتهیالیه مفهوم "تفاوت" چیزی جز همین نقص نیست.فرصتی باشد بیشتر تحلیل میکنم.
فصلنامهٔ اقلیمامجلهٔ تخصصی زن، جنسیت و جامعهeqlimamag.ir
@Eqlima_Mag۱۷:۳۲