ا
اعترافات | جوان عصر خمینی
#پرونده | دریای اراده ها (رهیافتی به تجمعات شبانهی مردم ایران و اندیشهی پشتیبانِ آن) شماره ۸ | "وطن" یعنی شَرَف؛ یعنی "شهادت"... بسم الله الرحمن الرحیم ️وطن دوست ترین عناصرِ تاریخِ معاصرِ ایران -یعنی "علمای شیعه" و "مردم مؤمن پیرو آنها"- از اسلام و تشیّع چه درسی آموخته بودند که علاج را در وطن میدیدند و برای این عقیده، حاضر بودند جانِ خویش را فدا کنند؟ ️شاید مهم ترین آموزهی اسلام، همان باشد که در آیهی ۲۵ سورهی انبیاء نیز منعکس شده است: • وَ مَا أَرْسَلْنَا مِنْ قَبْلِكَ مِنْ رَسُولٍ إِلَّا نُوحِي إِلَيْهِ أَنَّهُ لَا إِلَٰهَ إِلَّا أَنَا فَاعْبُدُونِ - و پیش از تو هیچ پیامبری نفرستادیم، مگر آنکه به او وحی کردیم که هیچ "اله"یی جز من نیست؛ پس تنها مرا بپرستید. ️یکی از معانیِ "اله"، عبارت است از "معشوق"؛ بنابراین، آنچه که به تمام پیامبران وحی شده است، آن است که هیچ معشوقی به جز خدا نیست؛ و به همین جهت، تنها باید او را بندگی کرد. ️باید دقت کرد که ادعای قرآن، آن نیست که "خداوند از هر معشوقی بهتر و یا محبوب تر است"، بلکه ادعا آن است که "اساسا هیچ معشوقی به جز خداوند وجود ندارد." اما با وجود معشوق های گوناگون -همچون همسر و فرزند و مال و جاه و...- چگونه میتوان این سخنِ قرآن را پذیرفت؟ ️شاید هر انسانی که عمری را سپری کرده است، چنین تجربهای داشته باشد که "چیزی را آرزو میکند" و در پیِ آن میدَوَد؛ و هنگامی که پس از تلاشِ بسیار، به آن آرزو دست مییابد، پس از مدتی دلزده میشود و در موردِ آن چیزی که مدتی آرزویش را داشت و برای به دست آوردنش میدَوید، میگوید: این هم "همان" نبود که میخواستم. و این تجربه، بار ها و بار ها و در مورد آرزو های مختلف، تکرار میشود... ️"این هم همان نبود.."؛ "همان" چیست؟ این "همان"، همان "تنها" معشوقی است که انسان مشتاق دیدارِ اوست و او را با آئینه هایی که نورِ او را به قدرِ ظرفِ کوچک خود بازتاب میدهند، دائما اشتباه میگیرد و عمر خود را در پیِ آن آئینه ها -همچون مال و جاه و...- میدَود؛ آئینه هایی "تمام شدنی"، که روزی عمرشان به سر میآید و عاقبت، باید آنها را ترک گفت. ️آری! مهم ترین آموزهی اسلام، عشق به خدای "تمام نشدنی" است؛ عشقی که "ترس از مرگ" را میمیراند و "شوقِ شهادت" را در قلب انسان، متولد میکند. ️شوقِ شهادت، همان چیزی است که "هزینه های ایستادگی در برابر سلطهگران" را به صِفر میرساند و "استقلالطلبی" را -با تمام هزینه هایش- ممکن میسازد و به قول آن خوانندهی قدیمی، باورِ "وطن یعنی شرف؛ یعنی شهادت."(۱) را متولد میکند. ️همانطور که "رئیسعلی دلواری"، در نامهاش به "آیت الله شیخ محمد حسین مجتهد" -که فتوای جهاد با اشغالگران انگلیسی را داده بود- مینویسد: • "قربانت گردم! درجهی بهشت پیدا کردن و شربتِ "شهادت" را داوطلبانه خواستن، باید همتی عالی و عزمی راسخ داشت... کسی که حکم سخت از علماء دیده باشد و حکم امام باشد و جنگ نکند، بهانهی آن چیست؟" ️حاصل آنکه: "عشق به خدا و شهادتطلبی"، تنها یکی از آموزه هایی است که "وطن دوست ترین" جریانِ تاریخِ معاصرِ ایران را تربیت کرده است. انشاءالله ادامه دارد... جوانِ عصر خمینی پینوشت_ ۱_ اشاره به آهنگ "وطن" از علیرضا عصّار اعترافات: @eterafat_ir
#پرونده | دریای اراده ها (رهیافتی به تجمعات شبانهی مردم ایران و اندیشهی پشتیبانِ آن) شماره ۸ | "وطن" یعنی شَرَف؛ یعنی "شهادت"... بسم الله الرحمن الرحیم ️وطن دوست ترین عناصرِ تاریخِ معاصرِ ایران -یعنی "علمای شیعه" و "مردم مؤمن پیرو آنها"- از اسلام و تشیّع چه درسی آموخته بودند که علاج را در وطن میدیدند و برای این عقیده، حاضر بودند جانِ خویش را فدا کنند؟ ️شاید مهم ترین آموزهی اسلام، همان باشد که در آیهی ۲۵ سورهی انبیاء نیز منعکس شده است: • وَ مَا أَرْسَلْنَا مِنْ قَبْلِكَ مِنْ رَسُولٍ إِلَّا نُوحِي إِلَيْهِ أَنَّهُ لَا إِلَٰهَ إِلَّا أَنَا فَاعْبُدُونِ - و پیش از تو هیچ پیامبری نفرستادیم، مگر آنکه به او وحی کردیم که هیچ "اله"یی جز من نیست؛ پس تنها مرا بپرستید. ️یکی از معانیِ "اله"، عبارت است از "معشوق"؛ بنابراین، آنچه که به تمام پیامبران وحی شده است، آن است که هیچ معشوقی به جز خدا نیست؛ و به همین جهت، تنها باید او را بندگی کرد. ️باید دقت کرد که ادعای قرآن، آن نیست که "خداوند از هر معشوقی بهتر و یا محبوب تر است"، بلکه ادعا آن است که "اساسا هیچ معشوقی به جز خداوند وجود ندارد." اما با وجود معشوق های گوناگون -همچون همسر و فرزند و مال و جاه و...- چگونه میتوان این سخنِ قرآن را پذیرفت؟ ️شاید هر انسانی که عمری را سپری کرده است، چنین تجربهای داشته باشد که "چیزی را آرزو میکند" و در پیِ آن میدَوَد؛ و هنگامی که پس از تلاشِ بسیار، به آن آرزو دست مییابد، پس از مدتی دلزده میشود و در موردِ آن چیزی که مدتی آرزویش را داشت و برای به دست آوردنش میدَوید، میگوید: این هم "همان" نبود که میخواستم. و این تجربه، بار ها و بار ها و در مورد آرزو های مختلف، تکرار میشود... ️"این هم همان نبود.."؛ "همان" چیست؟ این "همان"، همان "تنها" معشوقی است که انسان مشتاق دیدارِ اوست و او را با آئینه هایی که نورِ او را به قدرِ ظرفِ کوچک خود بازتاب میدهند، دائما اشتباه میگیرد و عمر خود را در پیِ آن آئینه ها -همچون مال و جاه و...- میدَود؛ آئینه هایی "تمام شدنی"، که روزی عمرشان به سر میآید و عاقبت، باید آنها را ترک گفت. ️آری! مهم ترین آموزهی اسلام، عشق به خدای "تمام نشدنی" است؛ عشقی که "ترس از مرگ" را میمیراند و "شوقِ شهادت" را در قلب انسان، متولد میکند. ️شوقِ شهادت، همان چیزی است که "هزینه های ایستادگی در برابر سلطهگران" را به صِفر میرساند و "استقلالطلبی" را -با تمام هزینه هایش- ممکن میسازد و به قول آن خوانندهی قدیمی، باورِ "وطن یعنی شرف؛ یعنی شهادت."(۱) را متولد میکند. ️همانطور که "رئیسعلی دلواری"، در نامهاش به "آیت الله شیخ محمد حسین مجتهد" -که فتوای جهاد با اشغالگران انگلیسی را داده بود- مینویسد: • "قربانت گردم! درجهی بهشت پیدا کردن و شربتِ "شهادت" را داوطلبانه خواستن، باید همتی عالی و عزمی راسخ داشت... کسی که حکم سخت از علماء دیده باشد و حکم امام باشد و جنگ نکند، بهانهی آن چیست؟" ️حاصل آنکه: "عشق به خدا و شهادتطلبی"، تنها یکی از آموزه هایی است که "وطن دوست ترین" جریانِ تاریخِ معاصرِ ایران را تربیت کرده است. انشاءالله ادامه دارد... جوانِ عصر خمینی پینوشت_ ۱_ اشاره به آهنگ "وطن" از علیرضا عصّار اعترافات: @eterafat_ir #پرونده | دریای اراده ها(رهیافتی به تجمعات شبانهی مردم ایران و اندیشهی پشتیبانِ آن) شماره ۹ | توحید و هویتِ ملّی ایرانیانبسم الله الرحمن الرحیم
️اساسی ترین آموزهی اسلام، "توحید" است؛ همان آموزهای که مانند خون، در تمام آموزه های اسلام، جاری است. این آموزهی اساسی:• "هدفی" نو برای زندگی انسان ترسیم میکند: ملاقاتِ خدای بینهایت(ر.ک: یادداشت قبلی)• و "شاهراه" رسیدنِ به آن هدف را نیز، معرفی مینماید: عبودیت️اما "عبودیت" چیست؟ آنطور که قرآن ترسیم میکند، عبودیت یک سکهی دو روست که یک روی آن "نه" و روی دیگر آن "آری" است:• "نه" به اطاعت و بندگیِ غیر خدا• و "آری" به اطاعت و بندگیِ خدا️این سکهی دو رو، همان حقیقتی است که مسلمانان، دست کم ۱۰ بار در روز، در پیشگاه خداوند اعتراف میکنند:• إِيَّاكَ نَعْبُدُ وَ إِيَّاكَ نَسْتَعِينُ (آیهی ۵ حمد) - "فقط" تو را میپرستیم؛ و "فقط" از تو یاری میجوییم.️توحید -با چنین محتوایی- یک بازتابِ مشخص و نامآشنا در حیاتِ اجتماعی دارد: "استقلال". توضیح آنکه: نخستین لازمهی پایبندیِ یک جامعه به توحید، آن است که "سلطهی" هیچ قدرتِ غیر خدایی را -که همان اطاعت و بندگیِ آن قدرت است- نپذیرد. این بدان معناست که باور به توحید، با "سلطهپذیری" جمع نمیشود.️رازِ حسّاسیتِ عالمان شیعه و مردمان مؤمنِ پیرو آنها بر روی "قرارداد های استعماری" و یا "اشغال کشور توسط بیگانگان" را، باید در همین آموزهی بنیادین اسلام جستجو کرد.(ر.ک: یادداشتِ "مردم! علاج در وطن است.")️اما اگر جامعهای اراده کرده باشد که مستقل بماند و زیر بار سلطهگران نرود، باور به توحید و یا عدمِ باور به آن، چه تفاوتی در آن جامعه ایجاد خواهد کرد؟ قسمتِ جالبِ ماجرا همین جاست!️باور به توحید، "هویتی" برای جامعه میسازد، که در آن: "استقلال" یک حقیقتِ "مقدّس" است؛ آن قدر مقدّس، که ارزشِ "جان دادن" دارد. و اینجاست که "شهادت"، با آرمانی همچون "استقلال و عزّتِ وطن"، هم آغوش میشود؛ و شاید ایستادگیِ بیمهابا در مقابل اشغالگرانِ وطن، آن طور که در زندگانیِ "رئیسعلی دلواری ها" نمایان است، نمونهای از این هم آغوشی باشد.(ر.ک: یادداشت قبلی) تفاوت های گوناگونِ قومی و دینی، در ذیل "آرمان های مقدسِ ملّی"، قابل جمع هستند؛ چرا که اساسی ترین لوازمِ عملی توحید -همچون استقلال، آزادی و...- از قضا جزء فطری ترین و انسانی ترین خواسته های هر انسان، صرف نظر از قوم و نژاد و مذهب او میباشند؛ و در همین نقطه است که "هویت ملّی" مسلمانان، با "هویتِ دینی" آنها به یگانگی میرسد.️این گونه است که اسلام، "هویت ملّی" ایرانیان را آبیاری کرده و درختی تنومند از آن ساخته است. همچنین، اسلام آموزه های دیگری نیز دارد که مرزِ میانِ "وطندوستی و استقلالطلبی" را با "ملّی گراییِ افراطی" مشخص میکنند... انشاءالله ادامه دارد... جوانِ عصر خمینی اعترافات:@eterafat_ir۱۹:۵۷