نظریه‌ی یاکوبسن، روانکاو روابط موضوعی، در باب تبیین افسردگیفرد افسرده توی کودکی سعی کرده که افسردگی‌ش رو از طریق گوشه‌گیری خودستایانه علاج کنه؛ یعنی نیاز عشق رو توی خودش بکشه و تلاش کنه مستقل باشه. با این حال، روی‌گردونی نارسیستیک (خودستایانه) اون از موضوع‌های عشق (والدینِ) از نظر افتاده‌ای که بهشون وابسته بود، خودانگاره‌ی رشدنایافته‌ش رو در معرض فروپاشی قرار می‌داد.
بچه مجبوره انگاره‌ی قدرتمند والدین رو دوباره جان ببخشه و در درون خودش برپا کنه. سعی می‌کنه تمام عشقش رو نثار خودش کنه و خودش رو در خیال‌پردازی‌های آرزومندانه‌ی عدم وابستگی غرق کنه، ولی خردسال‌تر از اونه که این دوسوگرایی شدیدش رو برطرف کنه.
تلاش چنین بچه‌ای برای عدم وابستگی اثر معکوس داره و در نتیجه اون به شکلی واپس‌روانه به موضوع عشقش وابسته می‌شه و ناگزیر دوباره دست نیاز به سوی مادر دراز می‌کنه.
روابط عاشقانه‌ی چنین فردی در بزرگسالی هم، ویژگی‌های روابط موضوعی اولیه (رابطه با والدین) رو حفظ می‌کنه. این فرد افراد مورد علاقه‌ش در رابطه‌ی عاشقانه رو به شکلی افراطی ارزش‌گذاری و آرمانی می‌کنه و در نتیجه انتظاراتش از خودش و از افراد مورد علاقه‌ش هرگز برآورده نمی‌شه.
این فرد به هرکسی دل ببنده شدیداً دل می‌بنده و خواسته‌های عشقی‌ش رو بروز می‌ده، به شدت فرمان‌برداری می‌کنه، طوری که بتونه احساسات دوسوگرایانه‌ی خصمانه‌ش رو پنهان کنه. معیارهای سخت و بلندی رو به دوستانش و به روابطش فرافکنی می‌کنه که این معیارها ملاکی برای ارزش‌های خود اونه.
به این شکل عزت‌نفس این فرد بر ارزش والای موضوع‌های عشقش مبتنی‌ست و از اونجایی که هیچ‌کس تا این حد آرمانی نیست، منجر به سرخوردگی اون و ارزش‌زدایی از افراد مورد علاقه می‌شه و در نهایت آسیب به چنین فردی.
اون دوباره در جستجوی عشق برمی‌خیزه و سعی می‌کنه صدماتش رو با فرد دیگری ترمیم کنه و چیزی که نصیبش می‌شه، شکست دیگری‌ست.
به عبارت دیگه، اون در تلاشه با این کارها عشق و ستایش رو دوباره از والدین خدای‌گونه و تنبیه‌گر یا جانشین‌هاشون به دست بیاره، ولی این نوع تلاش‌های جبرانی محکوم به شکستن و خصومت وحشتناکی که خود شخص رو هدف می‌گیره ممکنه تمایل به خودکشی رو در اون برانگیزه.
اندیشه‌هایم:گمانم می‌ره شاید در سطح خفیف و دوز تقلیل‌یافته، زمانی که در رابطه با خواهران و برادران خودمون هستیم و بارها احساس رنجش می‌کنیم، فارغ از محتوایی که منجر به رنجش شده، شاید به همین شکل، تصویر موضوع عشق برای ما مطرود می‌شه. و چون در ابتدا به خاطر پیچیدگی‌های هم‌زیستی در کنار هم و درهم تنیدن عشق و نفرت در رابطه‌های خانوادگی، فرد مقابل رو ناخودآگاه در روابط عاشقانه‌مون ارزش‌گذاری کرده‌ایم و حالا با رنجش ایجاد شده، اون رو مطرود کرده‌ایم.اینجا هم خشم به خود در ما ایجاد می‌شه و احتمالاً همین باعث اون حالِ غریبی‌ست که ما رو بی‌قرار می‌کنه؛ انگار چیزی در درون ما سر جای خودش نیست.
شاید این‌طور باشه…
---
سالومه داداشیارشد روانشناسی بالینیکانال فرزندپروری با سالومهhttp://ble.ir/farzandparvaribasaloome