رشد نوزاد از نگاه وینیکات، روانکاو روابط موضوعیاز دید وینیکات، رشد روانی نوزاد در گروِ محیط مساعدی‌ست که مادرِ به اندازه کافی خوب فراهم می‌آره.
این محیط با هماهنگی حساس خودش، به نوزاد اجازه می‌ده تا توی ماه‌های نخست، توهم قدرت مطلق رو تجربه کنه. یعنی احساس کنه که هر نیازش خودبه‌خود توسط جهان بیرون برآورده می‌شه، انگار که خودش خالقِ پستان و شیره.
نوزاد توی این مرحله، تنها با موضوع‌های سوبژکتیو یعنی ساخته‌های ذهنی و خیالی خودش ارتباط برقرار می‌کنه و هنوز نمی‌تونه مادر رو موجودی جدا از خودش درک کنه. ولی کم‌کم و طی یه فرایند تحولی دشوار، نوزاد ناچار می‌شه دست از این توهم برداره و از طریق تکرار تجربه‌ی مقایسه‌ی تصویر ذهنیِ پستان با پستان واقعی و اصلاحِ دائمِ اون تصویر، کم‌کم تفاوت بین خیال و واقعیت عینی رو بپذیره.
این گذارِ پرچالش از موضوع ذهنی به موضوع عینی، یعنی پذیرش این حقیقت که مادر موجودی جدا و مستقل از اونه، نه تنها بنیانِ تواناییِ برقراری رابطه با جهان بیرون رو می‌ریزه، بلکه سنگ‌بنای سلامت روان، خلاقیت و تحمل ناامیدی رو توی تمام عمر شکل می‌ده.
---
سالومه داداشیارشد روانشناسی بالینیکانال فرزندپروری با سالومهhttp://ble.ir/farzandparvaribasaloome