فسانه |Fesaaneh
آغاز کتاب: به نام خداوند جان و خرد/کزین برتر اندیشه برنگذرد 
*اشاره داره به اهورا مزدا، خیلی مفصله در ادامه توضیح میدم توانا بود هرکه دانا بود /ز دانش دل پیر برنا بود ستایش خرد: کسی کو خرد را ندارد ز پیش/دلش گردد از کرده خویش ریش هشیوار دیوانه خواند ورا/همان خویش بیگانه دارد ورا نخست آفرینش خود را شناس/نگهبان جانست و آن سه پاس سه پاس تو چشم است و گوش و زبان/ کزین سه رسد نیک و بد بی گمان @fesaaneh #فسانه #روایت #شاهنامه #به_روایتی_نو
*اشاره داره به اهورا مزدا، خیلی مفصله در ادامه توضیح میدم توانا بود هرکه دانا بود /ز دانش دل پیر برنا بود ستایش خرد: کسی کو خرد را ندارد ز پیش/دلش گردد از کرده خویش ریش هشیوار دیوانه خواند ورا/همان خویش بیگانه دارد ورا نخست آفرینش خود را شناس/نگهبان جانست و آن سه پاس سه پاس تو چشم است و گوش و زبان/ کزین سه رسد نیک و بد بی گمان @fesaaneh #فسانه #روایت #شاهنامه #به_روایتی_نوگفتار اندر افرینش عالم:که یزدان ز ناچیز چیز آفرید/ بدان تا توانایی ارد پدید (بیگ بنگ؟)یکی آتشیبر شده تابناک/ میان آبو باداز بر تیره خاک🪨ابر ده و دو هفت شد کدخدا/ گرفتند هر یک سزاوار جای-انگار داره رپ میکنه
گفتار اندر افرینش مردم:سرش راست بر شد چو سرو بلند! /بگفتار خوب و خرد کاربند -خیلی این بیت رو دوستپذیرندهٔ هوش و رای و خرد/ مر او را دد و دام فرمان برد
اینجا که فردوسی در مورد رنج انسان حرف میزنه خیلی قشنگه:
نگه کن سرانجام خود را ببین/چو کاری بیابی ازین به گزینبرَنج اندرآری تنت را رواست/که خود رنج بردن بدانش سزاست*-ینی سزاوار استچو خواهی که یابی ز هر بد رها! /سر اندرنیاری بدام بلا نگه کن بدین گنبد تیزگرد/که درمان ازویست و زویست درد-گنبد تیزگرد = آسمان نه گشت زمانه بفرسایدش / نه آن رنج و تیمار بگزایدشنه از جنبش آرام گیرد همی/ نه چون ما تباهی پذیرد همیازو دان فزونی ازو هم شمار /بد و نیک نزدیک او آشکار
@fesaaneh#فسانه#روایت#شاهنامه #به_روایتی_نو
بر شده تابناک/ میان آبو باداز بر تیره خاک🪨ابر ده و دو هفت شد کدخدا/ گرفتند هر یک سزاوار جای-انگار داره رپ میکنهگفتار اندر افرینش مردم:سرش راست بر شد چو سرو
بلند! /بگفتار خوب و خرد کاربند -خیلی این بیت رو دوستپذیرندهٔ هوش و رای و خرد/ مر او را دد و دام فرمان برد اینجا که فردوسی در مورد رنج انسان حرف میزنه خیلی قشنگه:نگه کن سرانجام خود را ببین/چو کاری بیابی ازین به گزینبرَنج اندرآری تنت را رواست/که خود رنج بردن بدانش سزاست*
-ینی سزاوار استچو خواهی که یابی ز هر بد رها! /سر اندرنیاری بدام بلا نگه کن بدین گنبد تیزگرد/که درمان ازویست و زویست درد-گنبد تیزگرد = آسمان نه گشت زمانه بفرسایدش / نه آن رنج و تیمار بگزایدشنه از جنبش آرام گیرد همی/ نه چون ما تباهی پذیرد همیازو دان فزونی ازو هم شمار /بد و نیک نزدیک او آشکار @fesaaneh#فسانه#روایت#شاهنامه #به_روایتی_نو
۳۲