در آن نیامده ایام
صبح بیخورشیدی بود صبح دیروز که در استوریها خبر درگذشت استاد #سیدقاسم_موسوی_قهار را دیدم. دیروز یکی از مهمترین و ماندگارترین حنجرههای این هنر آیینی، چونان دعاهای خویش زمین را وداع گفت و راهی آسمان شد. چنانچه سزاوار قدرشناسی دیرین ما ایرانیان در پاسداشت گنجینههای اصیلمان است، او نیز مانند همتایان خویش و برخلاف سلبیریتیهایی که جا بر سروچشم ما یافتهاند در غربت و مظلومیت بار سفر بست؛ همین هفته پیش خبری که خواندیم «هنوز بیمه نبودن موسوی قهار در سن هفتاد و یک سالگی» بود. البته که حتما مسئولان فرهنگی در روزهای آتی ضمن حضور در مراسم خاکسپاری مرحوم موسویقهار، با جدیت مشکلات و موانع مربوط به بیمهنشدن این هنرمند بینظیر آیینی را بررسی و رفع میکنند! هنر مناجات خوانی هنر پیشرفته و دیرین و در عین حال غریب و مظلومی است در ایران. هنری که هنر اتصال موسیقایی بین زمین و آسمان است. تبحر و توفیق در این هنر لوازم متعددی دارد. فرق یک مناجاتخوان معمولی مثلا با یک مداح یا خواننده معمولی این است که اولی اگر در سه موضوع «قدرت نغمهپردازی و آهنگسازی»، «دانش متنی مطالعاتی و تبحر در فهم متن» و «بیآلایشی و صفای دل» کم داشته باشد، در همان ابتدای کار زمین میخورد. در اینباب قبلا مفصلا نوشتهام و دیگر سرتان را درد نمیآورم. مهم این است که بدانیم این هنر در ایران و مخصوصا در تهران پیشینه و پسینه فراوان و ارزشمندی دارد که اگر در بلاد فرنگ به عنوان نوعی از موسیقی_بومی حضور داشت قدر و قیمت بیشتری میدید. اعتراف میکنم سحرهای ماه #رمضان اگر میخواستم به آن دعای سحر معروف (اللهم انی اسئلک من بهائک...) گوش بدهم انتخاب اولم آوای مرحوم #حاج_عباس_صالحی بود و بعد مرحوم موسوی_قهار. اما در همان سحرها یک دعای سحر کوچک دیگر را مرحوم موسویقهار با تبحر و نغمهپردازی و سوز دل فراوانی میخواند که بدون آنها روزههای نوجوانی من شروع نمیشد. دعایی که با این عبارات شروع میشد: «اللهم طهر قلبی من النفاق و عملی من الریا و لسانی من الکذب...» دعایی که از همان نوجوانی فکرمیکردم اگر در جامعه ما شنیده و فهمیده و خوانده شود هیچ سیاهی و پلشتی در این سرزمین باقی نمیماند. و باید توجه کنیم این متنهای عزیز از امتیازات بینظیر دین اسلام و میراث شیعه است. #دعا #مناجات #هنر_مناجات_خوانی @FihMaFih
صبح بیخورشیدی بود صبح دیروز که در استوریها خبر درگذشت استاد #سیدقاسم_موسوی_قهار را دیدم. دیروز یکی از مهمترین و ماندگارترین حنجرههای این هنر آیینی، چونان دعاهای خویش زمین را وداع گفت و راهی آسمان شد. چنانچه سزاوار قدرشناسی دیرین ما ایرانیان در پاسداشت گنجینههای اصیلمان است، او نیز مانند همتایان خویش و برخلاف سلبیریتیهایی که جا بر سروچشم ما یافتهاند در غربت و مظلومیت بار سفر بست؛ همین هفته پیش خبری که خواندیم «هنوز بیمه نبودن موسوی قهار در سن هفتاد و یک سالگی» بود. البته که حتما مسئولان فرهنگی در روزهای آتی ضمن حضور در مراسم خاکسپاری مرحوم موسویقهار، با جدیت مشکلات و موانع مربوط به بیمهنشدن این هنرمند بینظیر آیینی را بررسی و رفع میکنند! هنر مناجات خوانی هنر پیشرفته و دیرین و در عین حال غریب و مظلومی است در ایران. هنری که هنر اتصال موسیقایی بین زمین و آسمان است. تبحر و توفیق در این هنر لوازم متعددی دارد. فرق یک مناجاتخوان معمولی مثلا با یک مداح یا خواننده معمولی این است که اولی اگر در سه موضوع «قدرت نغمهپردازی و آهنگسازی»، «دانش متنی مطالعاتی و تبحر در فهم متن» و «بیآلایشی و صفای دل» کم داشته باشد، در همان ابتدای کار زمین میخورد. در اینباب قبلا مفصلا نوشتهام و دیگر سرتان را درد نمیآورم. مهم این است که بدانیم این هنر در ایران و مخصوصا در تهران پیشینه و پسینه فراوان و ارزشمندی دارد که اگر در بلاد فرنگ به عنوان نوعی از موسیقی_بومی حضور داشت قدر و قیمت بیشتری میدید. اعتراف میکنم سحرهای ماه #رمضان اگر میخواستم به آن دعای سحر معروف (اللهم انی اسئلک من بهائک...) گوش بدهم انتخاب اولم آوای مرحوم #حاج_عباس_صالحی بود و بعد مرحوم موسوی_قهار. اما در همان سحرها یک دعای سحر کوچک دیگر را مرحوم موسویقهار با تبحر و نغمهپردازی و سوز دل فراوانی میخواند که بدون آنها روزههای نوجوانی من شروع نمیشد. دعایی که با این عبارات شروع میشد: «اللهم طهر قلبی من النفاق و عملی من الریا و لسانی من الکذب...» دعایی که از همان نوجوانی فکرمیکردم اگر در جامعه ما شنیده و فهمیده و خوانده شود هیچ سیاهی و پلشتی در این سرزمین باقی نمیماند. و باید توجه کنیم این متنهای عزیز از امتیازات بینظیر دین اسلام و میراث شیعه است. #دعا #مناجات #هنر_مناجات_خوانی @FihMaFihMusavi Ghahhar _ Rajab.mp3
۳.۰۹ مگابایت
«دعای ماه رجب»یا من ارجوه لکل خیر...با صدای #سیدقاسم_موسوی_قهار ویژه ماه #رجب#دعا #مناجات #هنر_مناجات_خوانی @FihMaFih
۱۰:۲۴