در پست قبل توضیح دادیم که توجه ابر قدرت مغز ماست اما سوال اینه که پس چرا انقدر حفظش برامون سخته؟
جواب اینه که هر ابرقدرتی یک نقطه ضعف داره (یا به قول پروفسور جا کریپتونایت)، یه چیزی که سریع از پا درش میاره. کریپتونایتهای توجه ما سهتان: استرس، خلقوخوی منفی، و احساس تهدید. که هر سه معمولا دستبهدست هم میدن تا سیستم توجهمون رو از کار بندازن. اما چطوری؟
از استرس شروعی میکنیم.استرس مستقیما باعث تشدید سفر ذهنی ما در زمان میشه. یعنی ذهن یا توی گذشته گیر میکنه (*نشخوار فکری* دربارهی گذشتهی غیرقابل تغییر) یا پرتاب میشه به آینده (نگرانی درباره چیزایی که شاید هیچوقت اتفاق نیفتن). در هر صورت نتیجهش اینه که توجهمون از لحظهی حال کنده میشه و فشار روی ذهن زیاد میشه.
جالب اینجاست که استرس خودش رو همیشه به شکل استرس نشون نمیده! لازم نیست به شکل وحشت یا اضطراب آشکار باشه. هر چیزی که پسِ ذهنت باشه و باعث بشه فشارِ روی ذهنت از ظرفیتت بیشتر بشه، نوعی از استرسه، حتی اگه احساسش نکنی.
علاوه بر این تحقیقات مختلفی نشون میده که عدمقطعیت هم بهتنهایی میتونه توجه رو خراب کنه. توی پژوهشی که فایلش هم در ادامه قرار داده میشه، کسایی که بهشون گفته شده بود "شاید" بعد از این آزمایش مجبور بشن سخنرانی کنن، نسبت به کسایی که بهشون گفته شده بود "قطعا" باید سخنرانی کنن عملکرد ضعیفتری داشتن! یعنی بلاتکلیفی خودش یه بار شناختی اضافه ایجاد میکنه که توجه رو بیشتر از یک استرس واقعی تخلیه میکنه و میشه نتیجه گرفت که:
تحمل یک واقعیت تلخ یا سخت، برای مغز بسیار راحتتر از معلق ماندن در فضای مبهم شایدها و اگرها است!
بنابراین استرس اولین قاتل توجه توئه و باید بدونی بدن ما برای استرسهای مقطعی ساخته شده، برای* گذر* از استرس و نه موندن درون استرس!حتی اگر از اون آدمهایی هستیم که استرس برامون محرک و انگیزهبخشه از یه جایی به بعد از اون نقطهی بهینه رد میشیم و شیب سراشیبی شروع میشه. اینجاست که استرس دیگه کمککننده نیست، بلکه فرسایندهست؛ چراغقوهی توجهمون قفل میکنه روی افکار منفی، نورافکن حالت هشدار میگیره و همه چیز مثل یک تهدید جلوه میکنه و در نهایت شعبدهباز مغزمون توپها رو میندازه زمین!
در پستهای بعد توضیح میدیم که خلق و خوی منفی و احساس تهدید چطور باعث کم شدن توجه ما میشه. ممنون که همراهمون هستید
بخش پنجم: عوامل نابود کنندهی توجه (۱)#Peak_Mind#Amishi_Jha
@firstread_fa
جواب اینه که هر ابرقدرتی یک نقطه ضعف داره (یا به قول پروفسور جا کریپتونایت)، یه چیزی که سریع از پا درش میاره. کریپتونایتهای توجه ما سهتان: استرس، خلقوخوی منفی، و احساس تهدید. که هر سه معمولا دستبهدست هم میدن تا سیستم توجهمون رو از کار بندازن. اما چطوری؟
از استرس شروعی میکنیم.استرس مستقیما باعث تشدید سفر ذهنی ما در زمان میشه. یعنی ذهن یا توی گذشته گیر میکنه (*نشخوار فکری* دربارهی گذشتهی غیرقابل تغییر) یا پرتاب میشه به آینده (نگرانی درباره چیزایی که شاید هیچوقت اتفاق نیفتن). در هر صورت نتیجهش اینه که توجهمون از لحظهی حال کنده میشه و فشار روی ذهن زیاد میشه.
جالب اینجاست که استرس خودش رو همیشه به شکل استرس نشون نمیده! لازم نیست به شکل وحشت یا اضطراب آشکار باشه. هر چیزی که پسِ ذهنت باشه و باعث بشه فشارِ روی ذهنت از ظرفیتت بیشتر بشه، نوعی از استرسه، حتی اگه احساسش نکنی.
علاوه بر این تحقیقات مختلفی نشون میده که عدمقطعیت هم بهتنهایی میتونه توجه رو خراب کنه. توی پژوهشی که فایلش هم در ادامه قرار داده میشه، کسایی که بهشون گفته شده بود "شاید" بعد از این آزمایش مجبور بشن سخنرانی کنن، نسبت به کسایی که بهشون گفته شده بود "قطعا" باید سخنرانی کنن عملکرد ضعیفتری داشتن! یعنی بلاتکلیفی خودش یه بار شناختی اضافه ایجاد میکنه که توجه رو بیشتر از یک استرس واقعی تخلیه میکنه و میشه نتیجه گرفت که:
تحمل یک واقعیت تلخ یا سخت، برای مغز بسیار راحتتر از معلق ماندن در فضای مبهم شایدها و اگرها است!بنابراین استرس اولین قاتل توجه توئه و باید بدونی بدن ما برای استرسهای مقطعی ساخته شده، برای* گذر* از استرس و نه موندن درون استرس!حتی اگر از اون آدمهایی هستیم که استرس برامون محرک و انگیزهبخشه از یه جایی به بعد از اون نقطهی بهینه رد میشیم و شیب سراشیبی شروع میشه. اینجاست که استرس دیگه کمککننده نیست، بلکه فرسایندهست؛ چراغقوهی توجهمون قفل میکنه روی افکار منفی، نورافکن حالت هشدار میگیره و همه چیز مثل یک تهدید جلوه میکنه و در نهایت شعبدهباز مغزمون توپها رو میندازه زمین!
در پستهای بعد توضیح میدیم که خلق و خوی منفی و احساس تهدید چطور باعث کم شدن توجه ما میشه. ممنون که همراهمون هستید
بخش پنجم: عوامل نابود کنندهی توجه (۱)#Peak_Mind#Amishi_Jha
@firstread_fa