در فیزیک ذرات، گاهی کوچکترین پرسشها به بزرگترین راهحلها نیاز دارند در اعماق زمین، جایی در مرز فرانسه و سوئیس، بزرگترین آزمایش فیزیکی جهان در حال بررسی کوچکترین اجزای عالم است: برخورددهندهی هادرونی بزرگ (LHC). این شتابدهنده در سال ۲۰۱۲ موفق به کشف بوزون هیگز شد؛ کشفی که برای درک منشأ جرم و اثبات نظریهای ۵۰ ساله حیاتی بود.اما اکنون، فیزیکدانها در اندیشه گامی بزرگترند—با ساخت شتابدهندههای نسل آینده برای بررسی ذراتی فراتر از مدل استاندارد، مانند ذرات ماده تاریک و حتی تعاملهای غیرمعمول هیگز با خودش.شتابدهندههای جدید نهتنها دقت اندازهگیری بسیار بیشتری دارند، بلکه میتوانند بیش از ۱۰۰٬۰۰۰ برابر دادههای شتابدهندههای پیشین تولید کنند. برخی از آنها برای آینده، قابلیت ارتقاء به برخورددهندهی پروتون–پروتون با انرژی ۱۰۰٬۰۰۰ GeV را نیز دارند—تقریباً ۱۰ برابر LHC. چه چیز در راه است..چهار پروژهی پیشنهادی در سطح جهانی در دست بررسی هستند: شتابدهنده خطی بینالمللی (ILC) در ژاپن برخورددهنده مدور الکترون–پوزیترون چین (CEPC) برخورددهنده آیندهی سرن (FCC-ee) برخورددهندهی نوآورانهی میونها (Muon Collider)*برخوردهای آینده: الکترون، پوزیترون و حتی میون*برخلاف LHC که با هادرونها (ذراتی شامل کوارکها و گلئونها) برخورد ایجاد میکند، برخی شتابدهندههای آینده با الکترونها و پوزیترونها کار میکنند—ذراتی سبکتر، دقیقتر و بدون اجزای داخلی.یک گزینهی رادیکالتر، استفاده از میونها است؛ ذراتی سنگینتر از الکترون که تاکنون هرگز در شتابدهندهها برخورد داده نشدهاند. این پروژه میتواند در آمریکا و با محوریت آزمایشگاه فرمی (Fermilab) اجرا شود.🔸چالشهای ساخت: از ژئولوژی تا سیاست جهانی
🧲 آیندهی آهنرباهای فوقرسانا در دستان فیزیکدانان
«این پروژهها ذاتاً بینالمللیاند؛ درهای ما به روی جهان باز است.»@Futurists پردیس هوش مصنوعی و نوآوری دیجیتال ایران۱۶:۲۷