نگران تقابل مردم با مردم باشیم: چند جمله برای ماجرای درمانگاه قمبعد از ماجرای درمانگاه قم، نوشته های متعددی در فضای مجازی منتشر شد. برخی ها با الفاظ تند و توهین آمیزی، خانم مکشفه را مورد خطاب قرار دادند و برخی دیگر مقصر را روحانی حاضر در صحنه دانستند. برخی از تعابیر به کار رفته آن قدر زننده است که انسان متحیر می ماند که این همه نفرت برای چیست؟ این گونه مواجهه با افرادی که کشف حجاب کرده اند، به دو قطبی سازی جامعه و تقابل مردم با مردم منجر خواهد شد. بر این باورم که بخش قابل توجهی از افرادی که کشف حجاب می کنند، نه مسئله امنیتی دارند و نه حتی اعتراض سیاسی. اما قرار دادن آنها در جبهه مقابل، زمینه ساز تکه تکه شدن جامعه و تقویت جریان مخالف سازماندهی شده می شود. همه می دانند که راهکار عمده حجاب، باید در فرهنگ دنبال شود؛ در رسانه ملی، در مدرسه، در کتاب های درسی، در خانواده، در مدیریت مد و الگوهای پوشش و ... . سال 1384، شورای عالی انقلاب فرهنگی 26 دستگاه را مسئول اجرای آئین نامه ای با عنوان راهکارهای اجرایی گسترش فرهنگ عفاف و حجاب کرد. در میان این 26 دستگاه، نیروی انتظامی اصلی ترین دستگاهی بود که به وظیفه خود عمل کرد: گشت ارشاد! بقیه دستگاه ها عملاً سکوت کردند تا کم کم جمهوری اسلامی با بحرانی به اسم حجاب رو به رو شد. متاسفانه این موضوع تبدیل به یک سبک مدیریت ایرانی شده است: «صبر و نظاره تا زمان رسیدن بحران و آن موقع دست به کار شدن برای کنترل بحران».دولت که تقریباً دو دهه است که در نسبت به کاربست ابزار فرهنگی در حوزه حجاب، کامل عمل نکرده است، الان در استفاده از تیغ تیز برخورد سخت در کنترل بحران مردد است. تردیدها از طولانی شدن و کش دادن قانون جدید عفاف و حجاب در مجلس و سازوکار اجرایی آن، به خاطر شرایط اقتصادی و اجتماعی جامعه است. از یک طرف، کشف حجاب نه فقط به عنوان یک خلاف شرع و نه فقط به عنوان یک رفتاری که تبعات آن به خانواده سرایت خواهد کرد، بلکه به عنوان ناهنجاری و کج دهی به حاکمیت معنا شده است و از این حیث اولویت زیادی پیدا کرده است. اما طبیعی است که کاری که در دو دهه پیش باید انجام می شد و نشد، در مدت محدود نمی تواند انجام شود. طبق آن چه که اعلام شده است، قرار است از بهار سال آینده، مرتکبین کشف حجاب جریمه مالی شوند. آنچه در اینجا به عنوان هشداری برای اجرای این قانون بر آن تاکید می شود، جلوگیری از تقابل مردم با مردم است. قبلاً سازوکار تذکر لسانی به عنوان یک وظیفه شرعی و مردمی برای مواجهه با بدحجابی ارائه می شد. سازوکاری که امروز کارآمدی چندانی ندارد و بسیاری از مردم هم با وجود دغدغه و ناراحتی از کشف حجاب ها، ترجیح می دهند که خود را وارد یک فضای پرتنش و درگیری نکنند. اما باید مواظب بود که در اجرای قانون، نقش مردم برای ارائه عکس و گزارش از کشف حجاب، به حداقل برسد. جوری نشود که افراد مذهبی، با گوشی در خیابان و کوچه راه بیفتند و به دنبال تصویربرداری از زنان متخلف شوند. این به ضرر کشور تمام خواهد شد و بر عمق بحران خواهد افزود. جامعه امروز بیشتر از این تقلیل بدحجابی به تخلف را نمی تواند تحمل کند. هر چند این تقلیل شایسته حکومت اسلامی نیست، اما چاره ای جز این در شرایط امروز نیست. مواجهه با بدحجابی، مثل تخلف رانندگی باید باشد. کشف تخلفات با دوربین های دولتی است، نه ارائه گزارش های مردمی.
۶