در راستای شعارهای ورژن یزدی
#نه_سازش_نه_پوزش_ایران_بزن_تو_پوزش
پ. ن: پوز در لهجه یزدی به معنی اطراف دهان است.
#نه_سازش_نه_پوزش_ایران_بزن_تو_پوزش
پ. ن: پوز در لهجه یزدی به معنی اطراف دهان است.
۱۷:۲۳
در روز الست، بلی گفتی
در یک دیدگاه در مورد آیه «أَلَسْتُ بِرَبِّكُمْ ۖ قَالُوا بَلَىٰ» گفته شده: « حق همان عهد ازلی و تعهد ذاتی است که انسان به خدا داد. فطرت بشر با حقیقت بسته شده است. گاهی انسان در مصادیق حق اشتباه میکند، عناد دارد، نفسانیات دارد و چیز دیگری را به جای آن حق در نظر میگیرد اما وقتی با خود خلوت میکند آیا خود را دشمن حقیقت میداند؟ قطعا اینطور نیست!»۴۷سال پیش ۹۸%از مردم ایران در چنین روزی یکبار دیگر عهد تازه کردند و در جواب، بلی گفتند. حالا ما ۴۷سال بعد، در شب ۱۲ فروردین باز هم زیر بمب و موشکهای دشمن، از دل خیابان، بر بلندای تَل آوار خانههایمان، از کنار مزار رهبران و پدران و مادران و فرزندان شهیدمان ایستادیم و عهد بستیم. فریاد الله اکبر سر دادیم تا نشان دهیم ما هنوز هم بر همان عهدازلی که بستیم تا طرف حقیقت باشیم، محکم و استوار ایستادهایم.
پ.ن: وَإِذْ أَخَذَ رَبُّكَ مِنْ بَنِي آدَمَ مِنْ ظُهُورِهِمْ ذُرِّيَّتَهُمْ وَأَشْهَدَهُمْ عَلَىٰ أَنْفُسِهِمْ أَلَسْتُ بِرَبِّكُمْ ۖ قَالُوا بَلَىٰ ۛ شَهِدْنَا ۛ أَنْ تَقُولُوا يَوْمَ الْقِيَامَةِ إِنَّا كُنَّا عَنْ هَٰذَا غَافِلِينَ.«آیه۱۷۲اعراف»https://ble.ir/ghalamdosh
#روز_جمهوری_اسلامی_ایران#فطرت_حقیفت_جو#الله_اکبر#از_روز_ازل_گفتیم_بلی_انشاالله_تا_ابد_پای_عهدمان_میمانیم
در یک دیدگاه در مورد آیه «أَلَسْتُ بِرَبِّكُمْ ۖ قَالُوا بَلَىٰ» گفته شده: « حق همان عهد ازلی و تعهد ذاتی است که انسان به خدا داد. فطرت بشر با حقیقت بسته شده است. گاهی انسان در مصادیق حق اشتباه میکند، عناد دارد، نفسانیات دارد و چیز دیگری را به جای آن حق در نظر میگیرد اما وقتی با خود خلوت میکند آیا خود را دشمن حقیقت میداند؟ قطعا اینطور نیست!»۴۷سال پیش ۹۸%از مردم ایران در چنین روزی یکبار دیگر عهد تازه کردند و در جواب، بلی گفتند. حالا ما ۴۷سال بعد، در شب ۱۲ فروردین باز هم زیر بمب و موشکهای دشمن، از دل خیابان، بر بلندای تَل آوار خانههایمان، از کنار مزار رهبران و پدران و مادران و فرزندان شهیدمان ایستادیم و عهد بستیم. فریاد الله اکبر سر دادیم تا نشان دهیم ما هنوز هم بر همان عهدازلی که بستیم تا طرف حقیقت باشیم، محکم و استوار ایستادهایم.
پ.ن: وَإِذْ أَخَذَ رَبُّكَ مِنْ بَنِي آدَمَ مِنْ ظُهُورِهِمْ ذُرِّيَّتَهُمْ وَأَشْهَدَهُمْ عَلَىٰ أَنْفُسِهِمْ أَلَسْتُ بِرَبِّكُمْ ۖ قَالُوا بَلَىٰ ۛ شَهِدْنَا ۛ أَنْ تَقُولُوا يَوْمَ الْقِيَامَةِ إِنَّا كُنَّا عَنْ هَٰذَا غَافِلِينَ.«آیه۱۷۲اعراف»https://ble.ir/ghalamdosh
#روز_جمهوری_اسلامی_ایران#فطرت_حقیفت_جو#الله_اکبر#از_روز_ازل_گفتیم_بلی_انشاالله_تا_ابد_پای_عهدمان_میمانیم
۱۰:۰۱
#روز نوشت سی و سوم جنگ
توی بغل گرفتم و سفت فشارش دادم. لبهایم را گذاشتم روی لپهای سفید و لطیفش و غرق بوسه کردم. فکر کردم هنوز آنقدر بزرگ نشدم که تاب از دست دادن عزیزانم را داشته باشم. سعی کردم تمام افکار منفی را پس بزنم. «اگه بار آخر باشه که میبینمش چی؟ نکنه یکی از این بمبهای لعنتی ازم بگیردش؟ نکنه مثل تیارا صادقی دختر بچه یزدی، قلب کوچیکش طاقت صداهای وحشتناک موشک و جنگنده رو نیاره و از حرکت وایسه؟» داشت نگاهم میکرد. زود پرده اشکی که روی چشمهایم افتاده بود را کنار زدم. دستهای کوچکش رو توی دست گرفتم و گفتم: «دوباره زود بیا عمهجون. دلم برات تنگ میشه.» توپ رنگی رنگیاش را محکمتر به سینه فشرد و با همان شیرینی و صداقت کودکانهاش جواب داد._دیر میام دوباره، آخه یزد از تهران خیلی دوره.لبخندی پهن شد روی صورتم. نشست توی ماشین. سرش را از شیشه بیرون داد و تمام مسیر تا سر کوچه را بلند بلند خداحافظی کرد و با دست برایمان بوس فرستاد. آیت الکرسی خواندم و بدرقه راهشان کردم. به صورت پدر و مادرم نگاه کردم. نگرانی و غم دوری توی چشمهای آنها هم خیمه زده بود. وقتی برگشتم توی خانه، سکوت هجوم آورد سمتم. یک آن چشمم به مدادرنگیها و خرده بیسکویتهای روی فرش و کوسنهای مبل که دور اتاق پخش شده بود افتاد. دلم گرفت. یاد تمام خانوادههایی افتادم که توی این جنگ رمضان و دوازده روزه کودکی از دست داده بودند. آنها که یکباره خانهشان به جای صدای خنده و بازی بچهها پر شد از سکوت سنگین مرگ.تا شب مثل مرغ سرکنده توی خانه چرخیدم. ریخت و پاشها را جمع کردم و فکرها مثل سربازان پیاده نظام توی سرم رژه رفتند. همیشه در تمام جنگها، بچهها بیگناهترین و بیطرفترین و مظلومترین افراد بودند. مگر نوزاد سه روزه و کودک سه ساله و دختر و پسر بچه دبستانی چه درکی از بمب و جنگ و موشک و شهادت دارد؟ مداد رنگیها را توی جعبه جا دادم. این رنگهای سرخ و سیاه و خاکستری و کدر کجای جهان رنگی رنگی کودکان جا داشت؟ بچه را چه به غبار باروت، چه به پر شدن گوشش با صدای مهیب بمب، چه به تاریکی و تنهایی و زخم و خون. سعی کردم جای خالی سر و صداهای پسر سه ساله برادرم را با صدای قیژ قیژ جاروبرقی و تلویزیون پر کنم. موقع گذاشتن بالشتش توی کمد، بوی شامپو خرسی موهایش را عمیق نفس کشیدم. عروسک صورتی و توپ رنگی و کوله پشتی گُلگلی باید توی بغل و زیر پا و روی دوش بچهها باشد نه اینکه از زیر خروارها آجر و سنگ و سیمان، خاکی و پاره و خون آلود بیرون کشیده شود. کودکخوارها که ادعای کمک به مردم را داشتند و آن مردمی که برای کمک این خونریزها صدا بلند کردند، چه دنیای زییایی برای این معصومهای بیگناه ساختند! دنیایی که کودکی کردن را از آنها گرفت. روان آرامشان را طوفانی کرد. امنیتی که توی پارک و خانه و مدرسه داشتند را مثل گرگی گرسنه چنگ انداخت و درید.خانه که مرتب شد، دیدم کاری جز دعا و نگه داشتن سنگر خیابان ازم برنمیآید. لباس پوشیدم و رفتم تجمع میدان امام حسن. اینبار نه فقط برای اینکه خیابان و کشور به من نیاز داشت؛ بلکه حالا من بودم که به این مردم نیاز داشتم. باید کنارشان قد میکشیدم و بزرگ میشدم. کنار همین مردمی که شاید هرکدام داغ عزیزی به دل داشتند اما باز استوار و امیدوار پای وطن ایستاده بودند. از چهرههای شاداب و قلبهای مهربانشان آرامش و انرژی گرفتم. مرگ بر آمریکا و اسرائیل و منافق را به یاد همهٔ کودکان شهید رساتر فریاد زدم و پرچمم را به نیت صبر و آرامش برای خانوادههایشان تکان دادم.
https://ble.ir/ghalamdosh
#روز_سی_و_سوم_جنگ_رمضان#کودکان_بی_گناه#به_یاد_بچههای_شهید_مدرسه_میناب#به_یاد_همهٔ_نوزادان_و_نونهالان_شهید
توی بغل گرفتم و سفت فشارش دادم. لبهایم را گذاشتم روی لپهای سفید و لطیفش و غرق بوسه کردم. فکر کردم هنوز آنقدر بزرگ نشدم که تاب از دست دادن عزیزانم را داشته باشم. سعی کردم تمام افکار منفی را پس بزنم. «اگه بار آخر باشه که میبینمش چی؟ نکنه یکی از این بمبهای لعنتی ازم بگیردش؟ نکنه مثل تیارا صادقی دختر بچه یزدی، قلب کوچیکش طاقت صداهای وحشتناک موشک و جنگنده رو نیاره و از حرکت وایسه؟» داشت نگاهم میکرد. زود پرده اشکی که روی چشمهایم افتاده بود را کنار زدم. دستهای کوچکش رو توی دست گرفتم و گفتم: «دوباره زود بیا عمهجون. دلم برات تنگ میشه.» توپ رنگی رنگیاش را محکمتر به سینه فشرد و با همان شیرینی و صداقت کودکانهاش جواب داد._دیر میام دوباره، آخه یزد از تهران خیلی دوره.لبخندی پهن شد روی صورتم. نشست توی ماشین. سرش را از شیشه بیرون داد و تمام مسیر تا سر کوچه را بلند بلند خداحافظی کرد و با دست برایمان بوس فرستاد. آیت الکرسی خواندم و بدرقه راهشان کردم. به صورت پدر و مادرم نگاه کردم. نگرانی و غم دوری توی چشمهای آنها هم خیمه زده بود. وقتی برگشتم توی خانه، سکوت هجوم آورد سمتم. یک آن چشمم به مدادرنگیها و خرده بیسکویتهای روی فرش و کوسنهای مبل که دور اتاق پخش شده بود افتاد. دلم گرفت. یاد تمام خانوادههایی افتادم که توی این جنگ رمضان و دوازده روزه کودکی از دست داده بودند. آنها که یکباره خانهشان به جای صدای خنده و بازی بچهها پر شد از سکوت سنگین مرگ.تا شب مثل مرغ سرکنده توی خانه چرخیدم. ریخت و پاشها را جمع کردم و فکرها مثل سربازان پیاده نظام توی سرم رژه رفتند. همیشه در تمام جنگها، بچهها بیگناهترین و بیطرفترین و مظلومترین افراد بودند. مگر نوزاد سه روزه و کودک سه ساله و دختر و پسر بچه دبستانی چه درکی از بمب و جنگ و موشک و شهادت دارد؟ مداد رنگیها را توی جعبه جا دادم. این رنگهای سرخ و سیاه و خاکستری و کدر کجای جهان رنگی رنگی کودکان جا داشت؟ بچه را چه به غبار باروت، چه به پر شدن گوشش با صدای مهیب بمب، چه به تاریکی و تنهایی و زخم و خون. سعی کردم جای خالی سر و صداهای پسر سه ساله برادرم را با صدای قیژ قیژ جاروبرقی و تلویزیون پر کنم. موقع گذاشتن بالشتش توی کمد، بوی شامپو خرسی موهایش را عمیق نفس کشیدم. عروسک صورتی و توپ رنگی و کوله پشتی گُلگلی باید توی بغل و زیر پا و روی دوش بچهها باشد نه اینکه از زیر خروارها آجر و سنگ و سیمان، خاکی و پاره و خون آلود بیرون کشیده شود. کودکخوارها که ادعای کمک به مردم را داشتند و آن مردمی که برای کمک این خونریزها صدا بلند کردند، چه دنیای زییایی برای این معصومهای بیگناه ساختند! دنیایی که کودکی کردن را از آنها گرفت. روان آرامشان را طوفانی کرد. امنیتی که توی پارک و خانه و مدرسه داشتند را مثل گرگی گرسنه چنگ انداخت و درید.خانه که مرتب شد، دیدم کاری جز دعا و نگه داشتن سنگر خیابان ازم برنمیآید. لباس پوشیدم و رفتم تجمع میدان امام حسن. اینبار نه فقط برای اینکه خیابان و کشور به من نیاز داشت؛ بلکه حالا من بودم که به این مردم نیاز داشتم. باید کنارشان قد میکشیدم و بزرگ میشدم. کنار همین مردمی که شاید هرکدام داغ عزیزی به دل داشتند اما باز استوار و امیدوار پای وطن ایستاده بودند. از چهرههای شاداب و قلبهای مهربانشان آرامش و انرژی گرفتم. مرگ بر آمریکا و اسرائیل و منافق را به یاد همهٔ کودکان شهید رساتر فریاد زدم و پرچمم را به نیت صبر و آرامش برای خانوادههایشان تکان دادم.
https://ble.ir/ghalamdosh
#روز_سی_و_سوم_جنگ_رمضان#کودکان_بی_گناه#به_یاد_بچههای_شهید_مدرسه_میناب#به_یاد_همهٔ_نوزادان_و_نونهالان_شهید
۲۱:۳۸
شعارهای خلاقانه مردم نوشت.
#یا_حضرت_عزاراییل_هر_شب_برو_اسرائیل#شاه_فقط_شاهرگمون_خونش_فدای_رهبرمون
#یا_حضرت_عزاراییل_هر_شب_برو_اسرائیل#شاه_فقط_شاهرگمون_خونش_فدای_رهبرمون
۱۹:۰۹
آقاجان ببخشید درستش این بود که توی مراسم چهلم شما به سر و سینه میکوبیدیم. این گلوله سربی که چهل روز بیخ گلویمان جا خوش کرده را با گرمای اشکهایمان ذوب میکردیم. باید به جای فریادهای مرگ بر آمریکا و مرگ بر اسرائیل، ذکر یا حسین میگرفتیم. اما آقا خودتان که میدانید شرایط عادی نیست. هنوز وسط جنگیم.ما هنوز حسرت یک عزاداری درست و حسابی برای شما را به دل داریم. میدانم که شما هم این مراسم متفاوت را دوست داشتید. شمایی که در شب عاشورا خواستید برایتان از ایران بخوانند، حتما امشب هم راضی بودید. خرسند از اینکه در چهلمتان بهجای پرچمهای سیاه عزا پرچمهای سه رنگ ایران بلند شد و بهجای فاتحه و فریاد یاحسین، لعن و نفرین بر سر قاتلین مظلومان دنیا کوبیده شد.
#چهلم_شهدای_جنگ_رمضان
#چهلم_شهدای_جنگ_رمضان
۲۱:۴۶
مقاومت حزبا... برادریه که در حقمان برادری را تمام کرد.
خواهر و برادر لبنانیام، تسلیت. شمایی که این روزها هم داره بمب و موشکهای اسرائیل رو سرت آوار میشه، هم به خاطر حمایت از ما، احیانا زخم زبونهای یه سری هموطنت دلت رو به درد میاره. به زودی انشاا... با رمز یاعلی انتقام همهٔ این خونها رو از صهیونیسم جنایتکار میگیریم.
#دلاوران_حزبا...#لبنانیهای_بامعرفت#شهید_سید_حسن_نصرا...
خواهر و برادر لبنانیام، تسلیت. شمایی که این روزها هم داره بمب و موشکهای اسرائیل رو سرت آوار میشه، هم به خاطر حمایت از ما، احیانا زخم زبونهای یه سری هموطنت دلت رو به درد میاره. به زودی انشاا... با رمز یاعلی انتقام همهٔ این خونها رو از صهیونیسم جنایتکار میگیریم.
#دلاوران_حزبا...#لبنانیهای_بامعرفت#شهید_سید_حسن_نصرا...
۲۳:۰۱
هنرمند
خاص بود، خیلی خاص. اما شبیه هیچکدام از هنرمندهایی که دیده بودم، نبود. شبیه آنها که از چند فرسخی سالنهای تئاتر و دانشکدههای هنری میتوان تشخیصشان داد. آن پسرهایی که تسبیح دور گردن میاندازند یا لباسهای عجیب و غریب بلند و کوتاه میپوشند یا موهای دم اسبی دارند و یک عینک گرد کائوچویی روی چشم میگذارند. شبیه سلبریتیهای قد بلندِ چشم رنگی که عضلات بازویشان از زیر لباسهای شیک و مارکدار بیرون زده هم نبود.وارد میدان میرچقماق که شدم، عدهای دور چیزی حلقه زده بودند. پرچم را روی دوش جابهجا کردم و راه افتادم سمت جمعیت. توانخواهی داشت نمایش تک نفره اجرا میکرد. واژه «*توانخواه*»را از همانجا یاد گرفتم. تا قبل از آن، مثل باقی مردم به این جور آدمها میگفتم: «*معلول.*» بعد یک نگاه ترحم انگیز میانداختم سمتشان و توی دل برای شفایشان دعا میکردم. آخرهای نمایش بود. بازیگر پرچم ایران را پهن کرد روی زمین. روی کتاب و دفترهای ورق ورق و مدادهای پخش و پلا شده. رو به مردم یک سلام نظامی داد. زانو زد مقابل پرچم. بر الله وسط آن سجده کرد و لالههای سرخش را بوسید. نفهمیدم قصه چیست، اما از کیف و کتابهای پخش زمین شده و آجرهای شکسته و موشکهای کاغذی فهمیدم باید یک ربطی به مدرسه میناب داشته باشد. فکر کردم کارگردان از این بازیگر هم استفاده کرده تا شدت درام کار را بالا ببرد. همراه بقیه مردم برایش دست زدم و خودم را آرام از بین جمعیت بیرون کشیدم. نیمهٔ راه برگشت بودم که با حرفهای مجری درجا خشکم زد._ اثری که ملاحظه کردید. اسمش «کوله بهشتی» بود. به یاد بچههای شجره طیبه میناب. یه بار دیگه من داستان رو میگم برای اونایی که دیر رسیدن یا متوجه نشدن. ماجرای یه سرباز هوافضا بود که به خاطر بیتوجهی به تخصصش قصد مهاجرت به آمریکا رو داره. اما بعد از بمبارون بچههای مدرسه میناب نظرش عوض میشه. تصمیم میگیره همینجا بمونه. به مردمش ساخت موشک رو یاد بده و به کشورش خدمت کنه. از صفر تا صد کار هم خود آقای محمد زارع زاده انجام دادن. از نویسندگی اثر تا دکور و کارگردانی و بازیگری.مثل کوه یخی آب شدم. حس کردم قطرهای هستم که دارد در دل زمین خشک و تفتیده کویر فرو میرود. تمام معادلاتم از هنر و هنرمند در هم پیچید و شد چند مجهولی و پیش چشمم رژه رفت. اگر کارگردانها و بازیگرها و نویسندههایی که این روزها روزه سکوت گرفتند هنرمند بودند پس این آقا محمد که بود؟ و اگر او واقعی بود چرا مثل منی او را فقط به چشم یک معلول نگاه میکرد؟ کاش میتوانستم پشت سرش راه بیفتم و توی کوچه و خیابان به همهٔ آدمها معرفیاش کنم. با انگشت نشانش بدهم و بگویم نگاه کنید، این آدم یک سلبریتی واقعی است. چشمان سبز و قد بلند و هیکل ورزشکاری ندارد اما جای همهٔ اینها شرف دارد. آزاده است. هنرمندی که به گفته سیدالشهدای هنر، تکلیفش را درک کرده است.
پ.ن: شهید آوینی: «#آزادی_هنرمند_در_درک_تکلیف_اوست.»
https://ble.ir/ghalamdosh
#روز_چهل_و_سوم_جنگ_رمضان#هنرمند_واقعی#تجمع_مردم_هنرمندان_واقعی_این_روزها_در_میدان_میرچقماق#شب_تجمع_به_میزبانی_اصحاب_هنر
خاص بود، خیلی خاص. اما شبیه هیچکدام از هنرمندهایی که دیده بودم، نبود. شبیه آنها که از چند فرسخی سالنهای تئاتر و دانشکدههای هنری میتوان تشخیصشان داد. آن پسرهایی که تسبیح دور گردن میاندازند یا لباسهای عجیب و غریب بلند و کوتاه میپوشند یا موهای دم اسبی دارند و یک عینک گرد کائوچویی روی چشم میگذارند. شبیه سلبریتیهای قد بلندِ چشم رنگی که عضلات بازویشان از زیر لباسهای شیک و مارکدار بیرون زده هم نبود.وارد میدان میرچقماق که شدم، عدهای دور چیزی حلقه زده بودند. پرچم را روی دوش جابهجا کردم و راه افتادم سمت جمعیت. توانخواهی داشت نمایش تک نفره اجرا میکرد. واژه «*توانخواه*»را از همانجا یاد گرفتم. تا قبل از آن، مثل باقی مردم به این جور آدمها میگفتم: «*معلول.*» بعد یک نگاه ترحم انگیز میانداختم سمتشان و توی دل برای شفایشان دعا میکردم. آخرهای نمایش بود. بازیگر پرچم ایران را پهن کرد روی زمین. روی کتاب و دفترهای ورق ورق و مدادهای پخش و پلا شده. رو به مردم یک سلام نظامی داد. زانو زد مقابل پرچم. بر الله وسط آن سجده کرد و لالههای سرخش را بوسید. نفهمیدم قصه چیست، اما از کیف و کتابهای پخش زمین شده و آجرهای شکسته و موشکهای کاغذی فهمیدم باید یک ربطی به مدرسه میناب داشته باشد. فکر کردم کارگردان از این بازیگر هم استفاده کرده تا شدت درام کار را بالا ببرد. همراه بقیه مردم برایش دست زدم و خودم را آرام از بین جمعیت بیرون کشیدم. نیمهٔ راه برگشت بودم که با حرفهای مجری درجا خشکم زد._ اثری که ملاحظه کردید. اسمش «کوله بهشتی» بود. به یاد بچههای شجره طیبه میناب. یه بار دیگه من داستان رو میگم برای اونایی که دیر رسیدن یا متوجه نشدن. ماجرای یه سرباز هوافضا بود که به خاطر بیتوجهی به تخصصش قصد مهاجرت به آمریکا رو داره. اما بعد از بمبارون بچههای مدرسه میناب نظرش عوض میشه. تصمیم میگیره همینجا بمونه. به مردمش ساخت موشک رو یاد بده و به کشورش خدمت کنه. از صفر تا صد کار هم خود آقای محمد زارع زاده انجام دادن. از نویسندگی اثر تا دکور و کارگردانی و بازیگری.مثل کوه یخی آب شدم. حس کردم قطرهای هستم که دارد در دل زمین خشک و تفتیده کویر فرو میرود. تمام معادلاتم از هنر و هنرمند در هم پیچید و شد چند مجهولی و پیش چشمم رژه رفت. اگر کارگردانها و بازیگرها و نویسندههایی که این روزها روزه سکوت گرفتند هنرمند بودند پس این آقا محمد که بود؟ و اگر او واقعی بود چرا مثل منی او را فقط به چشم یک معلول نگاه میکرد؟ کاش میتوانستم پشت سرش راه بیفتم و توی کوچه و خیابان به همهٔ آدمها معرفیاش کنم. با انگشت نشانش بدهم و بگویم نگاه کنید، این آدم یک سلبریتی واقعی است. چشمان سبز و قد بلند و هیکل ورزشکاری ندارد اما جای همهٔ اینها شرف دارد. آزاده است. هنرمندی که به گفته سیدالشهدای هنر، تکلیفش را درک کرده است.
پ.ن: شهید آوینی: «#آزادی_هنرمند_در_درک_تکلیف_اوست.»
https://ble.ir/ghalamdosh
#روز_چهل_و_سوم_جنگ_رمضان#هنرمند_واقعی#تجمع_مردم_هنرمندان_واقعی_این_روزها_در_میدان_میرچقماق#شب_تجمع_به_میزبانی_اصحاب_هنر
۱۶:۱۳
موسیقی وعده صادق (اسپانیایی ـ مکزیکی)*
مکزیکیها در یکی دو روز اخیر یک موسیقی درباره جنگ ایران ساختهاند که به شدت در حال انتشار در کشورهای اسپانیاییزبان است.
── ✦ حوزه هنری یزد ✦ ── تازهترین رویدادها و آثار هنری:
https://eitaa.com/joinchat/2105409800C2162be0894
مکزیکیها در یکی دو روز اخیر یک موسیقی درباره جنگ ایران ساختهاند که به شدت در حال انتشار در کشورهای اسپانیاییزبان است.
── ✦ حوزه هنری یزد ✦ ──
تازهترین رویدادها و آثار هنری: https://eitaa.com/joinchat/2105409800C2162be0894
۱۶:۳۶
اینجا ایرانهپدران به عشق دخترها، حسینیه را که هیچ حتی موشکها را هم صورتی میکنند.
#روز_دختر_مبارک#به_یاد_همهٔ_دختران_آسمانی_ایران#به_یاد_پدر_مهربان_دختران_ایران
#روز_دختر_مبارک#به_یاد_همهٔ_دختران_آسمانی_ایران#به_یاد_پدر_مهربان_دختران_ایران
۱۱:۴۴
سند تاریخی
دلم میخواهد بگذارمشان توی صندوق. درش را هم چهار قفله کنم. سند تاریخی است. باید بماند برای نسلهای بعد. برای نسلهای مطالبهگر و آگاهی که تا سند و مدرک نشان ندهی حقیقت حرفهایت را باور نمیکنند. میخواهم حقیقت را همانطور که بوده نشانشان بدهم نه آنطوری که ممکن است از چهارتا کتاب و تحلیلگر غیر متعهد بگیرند. حتما آنها هم روزی دورهام میکنند و میگویند: «مادرجون، واقعا سال۱۴۰۵ شبها به خاطر تجمع توی خیابون بهتون پول میدادن؟» یا زمانی که متن کتاب فلان نویسنده را جلویم باز میکنند و میگویند: « ببین توی خاطرات آقای فلانی هم نوشته، شبها پرچم رایگان و یک وعده غذا توی بهترین رستوران شهر به مردم میدادند تا خیابونها را شلوغ کنند.» آن وقت لنگ لنگان بروم سراغ صندوقچه خاک گرفتهام. غبار سالها را از رویش بتکانم. کِشموها را بیرون بکشم و بگویم: « اینا رو شب تولد حضرت معصومه(روز دختر) توی خیابون، از همین مردمی که میگید، هدیه گرفتم.» کش سبز را دختر جوان بیست و چندسالهای گرفت سمتم. دو دستم را حلقه کرده بودم دور چوب بلند پرچم تا موقع تابدادنش فشار کمتری روی بازوهایم باشد. یکی از پشت زد روی شانهام. سر که چرخاندم، کش را گرفت سمتم و روز دختر را تبریک گفت. بعد کوکهای نامرتب روی آن را به دخترم نشان بدهم و بگویم معلوم است خودش دوخته. از درز بین دو پارچه هم مشخص است که تکهپارچههایش را چسبانده تنگ هم تا نوار درازی شود. دست بکشم روی برجستگی نخهای جمع شدهٔ جای دوخت. اشک توی چشمهای تارم حلقه بزند که حتما موقع خیاطی چرخش هم کلی بازی درآورده و اعصابش را بهم ریخته. کش صورتی را دور موهای خرمایی نوهام بپیچم و بگویم این را هم زن رانندهای بهم هدیه داد. یک دستش به فرمان بود و همانطور که میدان را دور میزد با دست دیگر این کشهای شکلات پیچ را میگذاشت توی دست دختران. دخترهای نجیبی که آن سال مجبور بودند به جای اینکه جمع شوند توی کافه و رستورانها و روزشان را جشن بگیرند، سلاح پرچم دست بگیرند و بیایند تا از سنگر خیابان حفاظت کنند.آن شب پدرم هم جیبهایش را پر کرده بود از شکلات. لای ماشینهای عبوری و مردم توی میدان میچرخید و کامدخترها را شیرین میکرد. آن دخترجوان، زن راننده، پدر بازنشستهام، هیچ کدام اجیر شده دولت و وابسته به ارگانی نبودند. هرکدام با تتمه حسابشان، از جیب خودشان خرج کرده بودند تا سهمی در شادی و تشکر از دخترهای پاسدار این کشور داشته باشند.
https://ble.ir/ghalamdosh#دختر_ایران#مردم_مهربان#روایت_حقیقی_این_شبها
دلم میخواهد بگذارمشان توی صندوق. درش را هم چهار قفله کنم. سند تاریخی است. باید بماند برای نسلهای بعد. برای نسلهای مطالبهگر و آگاهی که تا سند و مدرک نشان ندهی حقیقت حرفهایت را باور نمیکنند. میخواهم حقیقت را همانطور که بوده نشانشان بدهم نه آنطوری که ممکن است از چهارتا کتاب و تحلیلگر غیر متعهد بگیرند. حتما آنها هم روزی دورهام میکنند و میگویند: «مادرجون، واقعا سال۱۴۰۵ شبها به خاطر تجمع توی خیابون بهتون پول میدادن؟» یا زمانی که متن کتاب فلان نویسنده را جلویم باز میکنند و میگویند: « ببین توی خاطرات آقای فلانی هم نوشته، شبها پرچم رایگان و یک وعده غذا توی بهترین رستوران شهر به مردم میدادند تا خیابونها را شلوغ کنند.» آن وقت لنگ لنگان بروم سراغ صندوقچه خاک گرفتهام. غبار سالها را از رویش بتکانم. کِشموها را بیرون بکشم و بگویم: « اینا رو شب تولد حضرت معصومه(روز دختر) توی خیابون، از همین مردمی که میگید، هدیه گرفتم.» کش سبز را دختر جوان بیست و چندسالهای گرفت سمتم. دو دستم را حلقه کرده بودم دور چوب بلند پرچم تا موقع تابدادنش فشار کمتری روی بازوهایم باشد. یکی از پشت زد روی شانهام. سر که چرخاندم، کش را گرفت سمتم و روز دختر را تبریک گفت. بعد کوکهای نامرتب روی آن را به دخترم نشان بدهم و بگویم معلوم است خودش دوخته. از درز بین دو پارچه هم مشخص است که تکهپارچههایش را چسبانده تنگ هم تا نوار درازی شود. دست بکشم روی برجستگی نخهای جمع شدهٔ جای دوخت. اشک توی چشمهای تارم حلقه بزند که حتما موقع خیاطی چرخش هم کلی بازی درآورده و اعصابش را بهم ریخته. کش صورتی را دور موهای خرمایی نوهام بپیچم و بگویم این را هم زن رانندهای بهم هدیه داد. یک دستش به فرمان بود و همانطور که میدان را دور میزد با دست دیگر این کشهای شکلات پیچ را میگذاشت توی دست دختران. دخترهای نجیبی که آن سال مجبور بودند به جای اینکه جمع شوند توی کافه و رستورانها و روزشان را جشن بگیرند، سلاح پرچم دست بگیرند و بیایند تا از سنگر خیابان حفاظت کنند.آن شب پدرم هم جیبهایش را پر کرده بود از شکلات. لای ماشینهای عبوری و مردم توی میدان میچرخید و کامدخترها را شیرین میکرد. آن دخترجوان، زن راننده، پدر بازنشستهام، هیچ کدام اجیر شده دولت و وابسته به ارگانی نبودند. هرکدام با تتمه حسابشان، از جیب خودشان خرج کرده بودند تا سهمی در شادی و تشکر از دخترهای پاسدار این کشور داشته باشند.
https://ble.ir/ghalamdosh#دختر_ایران#مردم_مهربان#روایت_حقیقی_این_شبها
۱۹:۴۸
شعار ورژن یزدی
#ترامپوک_شَل_و_شُل_تَخ_بیشورن_پَس_مُل😂😂
#ترامپوک_شَل_و_شُل_تَخ_بیشورن_پَس_مُل😂😂
۲۰:۰۲
غیر یزدیها میتونید ترجمه کنید یا پی نوشت بزنم براتون؟
۲۰:۰۶
قلمدوش
غیر یزدیها میتونید ترجمه کنید یا پی نوشت بزنم براتون؟
تَخ منظور تخت مرده شور خونه است. مُل در گویش یزدی به معنی گردن است.
دیگه فکر کنم ترجمه راحت شد. اون یه نفری که نتونست ترجمه کنه الان متوجه شد یا نه؟
منظور تخت مرده شور خونه است. مُل در گویش یزدی به معنی گردن است. دیگه فکر کنم ترجمه راحت شد. اون یه نفری که نتونست ترجمه کنه الان متوجه شد یا نه؟
۱۷:۲۵