|
گرهگشای کارمان باش آقاجان
۱۹:۱۸
دل من گرفته زینجا، هوس سفر نداری؟
۱۹:۲۱
تو دل یه مزرعه یه کلاغی رو سیاههوایی شده بره پابوس امام رضا
اما هی فک میکنه اونجا جای کفتراسآخه من کجا برم یه کلاغ که روسیاس
من که توی سیاهیا از همه روسیاترممیون اون کبوترا با چه رویی بپرم
اما هی فک میکنه اونجا جای کفتراسآخه من کجا برم یه کلاغ که روسیاس
من که توی سیاهیا از همه روسیاترممیون اون کبوترا با چه رویی بپرم
۱۹:۳۶
و مثقال ذرةٍ
۱۹:۴۶
چوب، آتش، چای
از جمعه شب آمدهام موکب محل خودمان. جمعهشبها نماز استغاثه میخوانند. موکب خلوتی است. بعد از نماز ذکر توسل و مصیبت بود. فضای موکب و دعا دل آدم را به دست میگیرد. حاجآقا رو کرد به سوی جمع اندک و خلوت، گفت: «پیرمردی که همین جا کنار ما پرچم تکان میداد، از دنیا رفت. شادی روح آقای کشاورزی صلوات، امروز مراسم تشیعش بود.» من هم صلواتی فرستادم. شبی که یک کشاورزی برای همیشه از موکب و دنیا رفت، همان شب یک کشاورزی دیگر تصمیم گرفت این موکب را پاتوق هر شب خود انتخاب کند.
موکب شبیه همان موکبهای قبل و بعد مسجد سهله است، خلوت، با صفا، محلی. دلم برای تک تک آن موکبهای محلی تنگ میشود. موکب محل ما همان حس را به آدم منتقل میکند. همه چیز ساده و جمع و جور است. هدف برپایی علم است و روشن کردن چراغی. داخل کابینت کنار خیابان سطل آبی گذاشتهاند تا آب شستشوی استکان کنار خیابان جاری نشود. استکان کوچک چای بوی آتش باغمان را میدهد. ماشینی آمد، یک بغل چوب گذاشت زمین رفت. این حرکت را نشان کردم به مامان بگویم از روستا مقداری چوب بیاورد و نذر موکب کند. به کارشان میآید. چه چیزها که این روزها شرف پیدا نمیکند. کی به ذهنم میرسید چوب را هم میتوان نذر کرد؟ نوجوانهای فرز چپ و راست میروند و کار موکب را انجام میدهند. ما لرها در این مواقع میگوییم شبیه «پشپروک» میمانند. عین پروانهای که یک جا بند نیستند.
چند شب از جمعهشب گذشته است. اولین شبی که دو دل بودم به موکب محل سر بزنم یا همراه گروه دمامزنی خودمان باشم. حس غریبانهی شب اول دارد کمرنگتر میشود. شب اول چهرهای برای سلام و احوال پرسی نداشتم. حالا هر شب چهرههایی از اهالی محل هستند که از دور، لبخندمان کلی گپوگفت دارد که بزند. بعضی خانمها پچپچهای وسط کوچه و کنار ماشین سبزی فروشی را آوردند وسط تجمع شبانه. دو به دو، چند نفر چند نفر گرم صحبتاند. در این حد با آنها صمیمی نیستم. پرچم به دستام و یادداشتهای شبانهام را مینویسم. بعضیها هم شبیه مجلس زنانه ختم، به ردیف مینشینند روی جدول کنار پارک و صف پرچم به دستهای کنار خیابان را زیر نظر دارند. چند پیرمرد هم منظم وسط بلوار ایستادهاند. به گمانم همان پیرمردهای عصرهای پارکاند که جمع میشدند و از روزگار سپری شده برای هم تعریف میکردند. سیستم صوت طلب دعای فرج میکند. ساعت 23:00 شد. هنگام رفتن است... تا شبی دیگر و دعای فرجی دیگر...
دوشنبه شب، ۷ اردیبهشت ۱۴۰۵، موکب بلوار دولت غربی، فاطمه کشاورزی
#جنگ_رمضان@ghalamro_fk
از جمعه شب آمدهام موکب محل خودمان. جمعهشبها نماز استغاثه میخوانند. موکب خلوتی است. بعد از نماز ذکر توسل و مصیبت بود. فضای موکب و دعا دل آدم را به دست میگیرد. حاجآقا رو کرد به سوی جمع اندک و خلوت، گفت: «پیرمردی که همین جا کنار ما پرچم تکان میداد، از دنیا رفت. شادی روح آقای کشاورزی صلوات، امروز مراسم تشیعش بود.» من هم صلواتی فرستادم. شبی که یک کشاورزی برای همیشه از موکب و دنیا رفت، همان شب یک کشاورزی دیگر تصمیم گرفت این موکب را پاتوق هر شب خود انتخاب کند.
موکب شبیه همان موکبهای قبل و بعد مسجد سهله است، خلوت، با صفا، محلی. دلم برای تک تک آن موکبهای محلی تنگ میشود. موکب محل ما همان حس را به آدم منتقل میکند. همه چیز ساده و جمع و جور است. هدف برپایی علم است و روشن کردن چراغی. داخل کابینت کنار خیابان سطل آبی گذاشتهاند تا آب شستشوی استکان کنار خیابان جاری نشود. استکان کوچک چای بوی آتش باغمان را میدهد. ماشینی آمد، یک بغل چوب گذاشت زمین رفت. این حرکت را نشان کردم به مامان بگویم از روستا مقداری چوب بیاورد و نذر موکب کند. به کارشان میآید. چه چیزها که این روزها شرف پیدا نمیکند. کی به ذهنم میرسید چوب را هم میتوان نذر کرد؟ نوجوانهای فرز چپ و راست میروند و کار موکب را انجام میدهند. ما لرها در این مواقع میگوییم شبیه «پشپروک» میمانند. عین پروانهای که یک جا بند نیستند.
چند شب از جمعهشب گذشته است. اولین شبی که دو دل بودم به موکب محل سر بزنم یا همراه گروه دمامزنی خودمان باشم. حس غریبانهی شب اول دارد کمرنگتر میشود. شب اول چهرهای برای سلام و احوال پرسی نداشتم. حالا هر شب چهرههایی از اهالی محل هستند که از دور، لبخندمان کلی گپوگفت دارد که بزند. بعضی خانمها پچپچهای وسط کوچه و کنار ماشین سبزی فروشی را آوردند وسط تجمع شبانه. دو به دو، چند نفر چند نفر گرم صحبتاند. در این حد با آنها صمیمی نیستم. پرچم به دستام و یادداشتهای شبانهام را مینویسم. بعضیها هم شبیه مجلس زنانه ختم، به ردیف مینشینند روی جدول کنار پارک و صف پرچم به دستهای کنار خیابان را زیر نظر دارند. چند پیرمرد هم منظم وسط بلوار ایستادهاند. به گمانم همان پیرمردهای عصرهای پارکاند که جمع میشدند و از روزگار سپری شده برای هم تعریف میکردند. سیستم صوت طلب دعای فرج میکند. ساعت 23:00 شد. هنگام رفتن است... تا شبی دیگر و دعای فرجی دیگر...
دوشنبه شب، ۷ اردیبهشت ۱۴۰۵، موکب بلوار دولت غربی، فاطمه کشاورزی
#جنگ_رمضان@ghalamro_fk
۱۹:۱۶
این هم نشانه!
یک طوری رعد و برق میفرستد که هم چشمانم میبیند، هم گوشم میشنود، احتمالا به چند قسمت مساوی که تقسیم بشوم، گوشتم هم لمس خواهد کرد. گفتم نشانهای بفرست که بفهمم هنوز دوستم داری؛ اینقدر خشونت هم لازم نبود :)))
یک طوری رعد و برق میفرستد که هم چشمانم میبیند، هم گوشم میشنود، احتمالا به چند قسمت مساوی که تقسیم بشوم، گوشتم هم لمس خواهد کرد. گفتم نشانهای بفرست که بفهمم هنوز دوستم داری؛ اینقدر خشونت هم لازم نبود :)))
۱۸:۵۵
بازارسال شده از
بوی انقلاب میدهد
من اگر عکاس بودم، اگر دوربین عکاسی داشتم، سوژهی تمام عمرم را پیرمردها و پیرزنها انتخاب میکردم. در کوچه و خیابان، پشت ویترین مغازهها، با کیسههای خرید وسط کوچه، به وقت انتظار در ایستگاه اتوبوس، کنار کتری و آتش موکبها، موقع آشپزی برای هیئت، موقع بازی با نوه و نتیجه و... به نظرم میآید آدمها در این سن و سال به فرشته تبدیل میشوند. آدمها فرشته به دنیا میآیند، مثل آدم زندگی میکنند دوباره فرشته از دنیا میروند.
وقتی چشمم به این پدربزرگ افتاد، اولین چیزی که به ذهنم آمد این بود که «چقدر بوی انقلاب میدهد. چقدر خود انقلاب است». انقلاب ما هر چه جلوتر میرود موهایش به رنگ برف میشود، قامتش خمیده، اما دلش همچنان جوان. چیزی شبیه گردو؛ پوست چروکیده میشود اما مغز رسیدهتر و دلنشینتر. دلم برای انقلاب تنگ میشود؛ برای پیراهن سفید راه راه، لبخند دلنشین و نگاه پرمحبتش.
بلوار پاسداران، روبروی خیابان آقایی، مسجد امام سجاد علیه السلام، یکشنبه ۱۳ اردیبهشت ۱۴۰۵
|| موکب جُوْنِ بْنِ حُوَی، شیراز ||https://ble.ir/jun_ibn_huway
من اگر عکاس بودم، اگر دوربین عکاسی داشتم، سوژهی تمام عمرم را پیرمردها و پیرزنها انتخاب میکردم. در کوچه و خیابان، پشت ویترین مغازهها، با کیسههای خرید وسط کوچه، به وقت انتظار در ایستگاه اتوبوس، کنار کتری و آتش موکبها، موقع آشپزی برای هیئت، موقع بازی با نوه و نتیجه و... به نظرم میآید آدمها در این سن و سال به فرشته تبدیل میشوند. آدمها فرشته به دنیا میآیند، مثل آدم زندگی میکنند دوباره فرشته از دنیا میروند.
وقتی چشمم به این پدربزرگ افتاد، اولین چیزی که به ذهنم آمد این بود که «چقدر بوی انقلاب میدهد. چقدر خود انقلاب است». انقلاب ما هر چه جلوتر میرود موهایش به رنگ برف میشود، قامتش خمیده، اما دلش همچنان جوان. چیزی شبیه گردو؛ پوست چروکیده میشود اما مغز رسیدهتر و دلنشینتر. دلم برای انقلاب تنگ میشود؛ برای پیراهن سفید راه راه، لبخند دلنشین و نگاه پرمحبتش.
بلوار پاسداران، روبروی خیابان آقایی، مسجد امام سجاد علیه السلام، یکشنبه ۱۳ اردیبهشت ۱۴۰۵
|| موکب جُوْنِ بْنِ حُوَی، شیراز ||https://ble.ir/jun_ibn_huway
۸:۰۹
میدونم به جای واژهی چاق، باید تو پُر، یا تپل به کار ببرم تا بار منفی کمتری داشته باشه. یا به جای قد کوتاه واژهی دیگری به کار ببرم.
اما چون در تماس اینترنت بده، صدا ضعیف میره، صدا بد میاد، ما هم سریع باید خواستهی اصلی رو ثبت و ضبط کنیم؛ لذا همون واژهها رو انتخاب میکنم تا نیازی به تکرار جمله نباشه؛ بنابر تجربه. بعضا هم که فارسی بلد نیستند صحبت کنند.
از بعضیها میپرسم پسرتون قد بلنده یا متوسط؟ میگن پسرم یه خرده درازه
اما چون در تماس اینترنت بده، صدا ضعیف میره، صدا بد میاد، ما هم سریع باید خواستهی اصلی رو ثبت و ضبط کنیم؛ لذا همون واژهها رو انتخاب میکنم تا نیازی به تکرار جمله نباشه؛ بنابر تجربه. بعضا هم که فارسی بلد نیستند صحبت کنند.
از بعضیها میپرسم پسرتون قد بلنده یا متوسط؟ میگن پسرم یه خرده درازه
۱۹:۲۵