گ
#وارده
خداقوت به عزیزان، از تشکیل این محفل گفت و گو بسیار خوشحال شدم، چرا که مقدمه حل مشکلات کانون همین گفتوگو و هم زبانیه...
اول میخواستم پیام ناشناس بذارم، بعد دیدم چرا وقتی بیادبی در حرفمون نیست و مطالبهای داریم باید ناشناس حرف بزنیم، خصوصا در رابطه با کانون عزیزمون که هم مسیر زندگی ما رو تغییر داد و هم چند سال از عمر و جوانیمون رو بحمدلله خرجش کردیم و میکنیم انشالله.
اما بعد، در جلسه گذشته مجمع عمومی، تقریبا تمامی مشکلات و مسائل کانون درست و جامع مطرح شد، اما پاسخهای عزیزان به قدری غیر مربوط بود که در گعدههای بعد جلسه همه متعجب بودیم.
یه گزاره اصلی در جلسه مطرح شد، که در این گروه هم بهش اشاره شد، این تعمد در باقی ماندن مسئولیتهای کلان کانون موجب پسرفت و در بهترین حالت درجا زدن کانون شده، و تبعات منفیش از پیامدهای مثبتش پیشی گرفته، پاسخ آقا رسول این بود که مجموعههای تربیتی بر خلاف سایر تشکلها نیاز به ثبات دارند و تربیت از دل این ثبات برمیاید.
در واقع ریشه بسیاری از مشکلات همین پاسخ آقا رسول بزرگواره چرا که به نظر بنده (طی برخوردهایی که با عزیزان داشتم) تمامی امنا عمیقا به این گزاره باور دارند و تا سر این گزاره به جمع بندی نرسیم اتفاقی در کانون نمیفته.
پاسخ بنده به این گزاره اینه: ثبات در مجموعه لزوما از دل ثبات در افراد نمیگذره، از دل ثبات در رویکردها و راهبردهای کلان میگذره، ظرفیت و پیچیدگی مسولیتهای کلان کانون نظیر مسولیت شعبه، مسولیت شورای مرکزی و هیات و جهادی و ... به نحوی نیست که دانشجویان جوان تر کانون از پس آن برنیایند و فقط دو سه نفر در کانون پتانسیل آن را داشته باشند، تجربه قبل از ثبات بخشی به مسولیتها (قبل از سال۹۷-۹۶) موید این گزاره است. ثبات نسبی در شوراهای ناظر و تصمیم گیر نظیر شورای تربیتی، علمی و هیات شاید قابل قبول برسد، اما در مسئولیتهای ذکر شده، صرفا توقف را به همراه دارد. عمده مسئولین در این جایگاه بزرگواران سی و چند ساله مجموعه با چند بچه و مشکلات کاری و تحصیلی، چه توانی (شاید انگیزه) برای تغییر کانون میتوانند صرف کنند چه برسد به تحول کانون.
پاسخهای حاج آقای عزیز ما هم بیشتر درد و دل بود (خیلی از صحبتهاشون هم تکرار حرفهای مجمع قبلی بود)، حاج آقا تلاش داشتند بگند که اینطوریم که ما میگیم هیچ اتفاقی تو کانون نمیفته نیست و اوضاع خوبه، کلی کار اتفاق افتاده کلی خطر در کمین کانون بوده که بحمدلله رفع شده،وارد بحثهای کارشناسی مطرح شده نشدند.
مدل برگزاری جلسه یه طوریه که ما میاییم کلی انتقاد میکنیم بعد حاج آقا شروع میکنن به جواب دادن تا انتهای جلسه و ما نه میتونیم مکالمهای داشته باشیم و نه میتونیم حرفی رو رد یا تایید کنیم و اینطوری میشه که حاج آقا و مسولین برگزاری جلسه فکر میکنند به تمامی شبهات پاسخ درخور دادند و ما جلسه بعد دوباره همون مسايل رو که مطرح میکنیم تعجب میکنن، چون فکر میکنند که جواب این سوالات داده شده و ما قانع شدیم...
پیشنهاد بنده برای اینکه بحثهای این جمع به نتیجه برسه اینه که مکتوبهای از موارد مطروحه عزیزان آماده بشه، ناظر به وضع حال کانون و وضع مطلوب کانون، موارد مرتبط با اساسنامه و پیشنهادهای عملیاتی و... قبل از جلسه بعدی مجمع منتشر بشه و در جلسه گفت و گو حول این مسائل مشخص شکل بگیره.
التماس دعا از همه عزیزاننیما غفاری دوره ۱۷
خداقوت به عزیزان، از تشکیل این محفل گفت و گو بسیار خوشحال شدم، چرا که مقدمه حل مشکلات کانون همین گفتوگو و هم زبانیه...اول میخواستم پیام ناشناس بذارم، بعد دیدم چرا وقتی بیادبی در حرفمون نیست و مطالبهای داریم باید ناشناس حرف بزنیم، خصوصا در رابطه با کانون عزیزمون که هم مسیر زندگی ما رو تغییر داد و هم چند سال از عمر و جوانیمون رو بحمدلله خرجش کردیم و میکنیم انشالله.
اما بعد، در جلسه گذشته مجمع عمومی، تقریبا تمامی مشکلات و مسائل کانون درست و جامع مطرح شد، اما پاسخهای عزیزان به قدری غیر مربوط بود که در گعدههای بعد جلسه همه متعجب بودیم.یه گزاره اصلی در جلسه مطرح شد، که در این گروه هم بهش اشاره شد، این تعمد در باقی ماندن مسئولیتهای کلان کانون موجب پسرفت و در بهترین حالت درجا زدن کانون شده، و تبعات منفیش از پیامدهای مثبتش پیشی گرفته، پاسخ آقا رسول این بود که مجموعههای تربیتی بر خلاف سایر تشکلها نیاز به ثبات دارند و تربیت از دل این ثبات برمیاید.در واقع ریشه بسیاری از مشکلات همین پاسخ آقا رسول بزرگواره چرا که به نظر بنده (طی برخوردهایی که با عزیزان داشتم) تمامی امنا عمیقا به این گزاره باور دارند و تا سر این گزاره به جمع بندی نرسیم اتفاقی در کانون نمیفته.پاسخ بنده به این گزاره اینه: ثبات در مجموعه لزوما از دل ثبات در افراد نمیگذره، از دل ثبات در رویکردها و راهبردهای کلان میگذره، ظرفیت و پیچیدگی مسولیتهای کلان کانون نظیر مسولیت شعبه، مسولیت شورای مرکزی و هیات و جهادی و ... به نحوی نیست که دانشجویان جوان تر کانون از پس آن برنیایند و فقط دو سه نفر در کانون پتانسیل آن را داشته باشند، تجربه قبل از ثبات بخشی به مسولیتها (قبل از سال۹۷-۹۶) موید این گزاره است. ثبات نسبی در شوراهای ناظر و تصمیم گیر نظیر شورای تربیتی، علمی و هیات شاید قابل قبول برسد، اما در مسئولیتهای ذکر شده، صرفا توقف را به همراه دارد. عمده مسئولین در این جایگاه بزرگواران سی و چند ساله مجموعه با چند بچه و مشکلات کاری و تحصیلی، چه توانی (شاید انگیزه) برای تغییر کانون میتوانند صرف کنند چه برسد به تحول کانون.پاسخهای حاج آقای عزیز ما هم بیشتر درد و دل بود (خیلی از صحبتهاشون هم تکرار حرفهای مجمع قبلی بود)، حاج آقا تلاش داشتند بگند که اینطوریم که ما میگیم هیچ اتفاقی تو کانون نمیفته نیست و اوضاع خوبه، کلی کار اتفاق افتاده کلی خطر در کمین کانون بوده که بحمدلله رفع شده،وارد بحثهای کارشناسی مطرح شده نشدند.مدل برگزاری جلسه یه طوریه که ما میاییم کلی انتقاد میکنیم بعد حاج آقا شروع میکنن به جواب دادن تا انتهای جلسه و ما نه میتونیم مکالمهای داشته باشیم و نه میتونیم حرفی رو رد یا تایید کنیم و اینطوری میشه که حاج آقا و مسولین برگزاری جلسه فکر میکنند به تمامی شبهات پاسخ درخور دادند و ما جلسه بعد دوباره همون مسايل رو که مطرح میکنیم تعجب میکنن، چون فکر میکنند که جواب این سوالات داده شده و ما قانع شدیم...پیشنهاد بنده برای اینکه بحثهای این جمع به نتیجه برسه اینه که مکتوبهای از موارد مطروحه عزیزان آماده بشه، ناظر به وضع حال کانون و وضع مطلوب کانون، موارد مرتبط با اساسنامه و پیشنهادهای عملیاتی و... قبل از جلسه بعدی مجمع منتشر بشه و در جلسه گفت و گو حول این مسائل مشخص شکل بگیره.
التماس دعا از همه عزیزاننیما غفاری دوره ۱۷
۱۱۹۱۰