آمریکا دیگر سرمایه نمیدهد، سرمایه میگیردسفر محمد بن سلمان به کاخ سفید با اعلام یک تعهد بیسابقه به پایان رسید. عربستان سعودی طی دهه آینده یک تریلیون دلار در اقتصاد ایالات متحده سرمایهگذاری خواهد کرد. این رقم که از تعهد قبلی ۶۰۰ میلیارد دلاری اعلامشده در سفر دونالد ترامپ به ریاض در بهار امسال به طور چشمگیری فراتر میرود، بزرگترین بسته سرمایهگذاری مستقیم خارجی یک کشور در ایالات متحده محسوب میشود. نکته حائز اهمیت دراینبین، توجه به این مورد است که توافق مذکور نه فقط یک معامله مالی، بلکه نشانهای آشکار از یک دگرگونی بنیادین در سیاست خارجی آمریکاست. روند تغییرات جهانی بیانگر آن است که ایالات متحده نهتنها به دنبال سرمایهگذاری در کشورهای غرب آسیا یا هر نقطه دیگری از جهان نیست، بلکه به دنبال جذب سرمایه خارجی است تا به بازسازی زیرساختهای داخلی خود، کاهش کسری بودجه، تأمین مالی پروژههای راهبردی فناوری و انرژی و در نهایت احیای برتری اقتصادی و صنعتیاش در رقابت با سایرین بپردازد.این چرخش استراتژیک، پایان قطعی الگویی است که از پایان جنگ جهانی دوم تا اوایل قرن بیست و یکم بر سیاست خارجی آمریکا حاکم بود؛ الگویی که در آن ایالات متحده با برنامههایی نظیر طرح مارشال، کمکهای گسترده به کشورهای غرب آسیا و هزینههای چند صد میلیارد دلاری در کشورهای پیرامون، نقش تأمینکننده اصلی سرمایه و امنیت جهانی را ایفا میکرد. اکنون، آمریکا با بدهی ملی فراتر از ۳۶ تریلیون دلار و نیاز شدید به نوسازی شبکههای حملونقل، تولید برق، صنعت نیمهرسانا و هوش مصنوعی، اولویت خود را معطوف به داخل مرزهای خود گذاشته است.دراینبین، سفرهای متقابل سال ۲۰۲۵ میان دونالد ترامپ و محمد بن سلمان، این تغییر پارادایم را به بهترین شکل به نمایش گذاشته است. در بهار امسال، رئیسجمهور آمریکا با سفر به کشورهای عرب حوزه خلیجفارس موفق شد صدها میلیارد دلار سرمایهگذاری معکوس برای ایالات متحده جذب کند؛ دستاوردی که در ریاض با تعهد اولیه ۶۰۰ میلیارددلاری عربستان به اوج خود رسید. باگذشت تنها شش ماه و همزمان با سفر بن سلمان به واشنگتن، این رقم به یک تریلیون دلار افزایش یافت؛ سرمایهای که عمدتاً از صندوق سرمایهگذاری عمومی عربستان تأمین خواهد شد و مستقیماً به پروژههای اولویتدار ملی ایالات متحده، از زیرساخت و انرژی تا هوش مصنوعی و صنایع پیشرفته، تزریق میشود.این تغییر رویکرد آمریکا که ریشه در دگرگونی عمیق نظم جهانی دارد، بهوضوح نشان میدهد که ایالات متحده امروز دیگر آن ابرقدرت پساجنگ جهانی دوم نیست که با طرحها و پروژههای مختلف، به بازسازی و توسعه کشورهای دیگر بپردازد. آن الگوی سابق به طور کامل به پایان رسیده است و ازاینپس، حتی نزدیکترین متحدان آمریکا نیز برای برخورداری از چتر امنیتی آمریکا ناگزیرند بهجای دریافت کمک، خود به حامیان مالی اصلی پروژههای داخلی این کشور تبدیل شوند؛ همانگونه که عربستان سعودی از بزرگترین دریافتکننده تضمین امنیتی دیروز، به بزرگترین تأمینکننده مالی برنامههای زیرساختی و فناوری ایالات متحده در دنیای امروز بدل شده است.@gozargah_1404۱۰