ح
#تفسیر_و_تدبر_در_زیارت_عاشورا#قسمت_بیست_و_هشتم
همراهی با ائمه علیهم السلام 🥹
در زیارت عاشورا می خوانیم:
اَنْ یَجْعَلَنی مَعَکُمْ فِی الدُّنْیا وَالاْخِرَةِ
ترجمه: که قرار دهد مرا با شما در دنیا و آخرت
این معیّت و همراهی با ولی الله الأعظم چگونه تحقق می یابد؟
شرایط معیّت چگونه در روایات اهل بیت علیهم السلام ذکر شده؟
تفاوت این معیّت با معیتّهای دیگر در چیست؟
پاسخ: معیّت با امام علیه السلام از لحاظ وجودی چند گونه متصور است:
معیّت مکانی یا معیّت دنیوی: یعنی دیدن و ملاقات جسم ظاهری امام و در کنار امام بودن. می دانیم که بسیاری از منافقان هم به صورت ظاهری در کنار ائمه علیهم السلام بودند، ولی این معیت سودی به حال آنان نداشت ولی اگر فردی اهل ایمان و معرفت و اطاعت از امام باشد، ملاقات ظاهری امام آغاز مراتب بالاتری از معیت خواهد بود و بسیار با ارزش است. از همین رو توصیه فراوانی بر ملاقات امام و حضور در محضر او شده است و این قاعده شامل زیارت قبور ائمه علیهم السلام نیز میباشد؛ چرا که زیارت امامان گذشته نیز می تواند بستر ترقی و ارتباط با امام حی و زنده، یا معیت اخروی با ائمه باشد.
پس معیّت دنیوی شرط لازم است، اما شرط کافی نیست و اگر معیّت صرفاً دنیوی باشد، چنین فردی جدای از ائمه محشور خواهد شد. معیّت ولایی و حبی و حشری: این است که فرد محبت امام را در دل داشته باشد و صدق در این محبت داشته باشد و از آنجا که هر فردی با محبوب خود محشور است، چنین فردی هم با باطن امام محشور بوده و یاد و نام و ذکر امام در دل او به طور مدام حضور دارد و به تبع آن امام نیز همنشین او خواهد بود، به شرطی که در حریم دل، غیر را راه ندهد. و چون یاد امام پرتو ذکر خدا است و در حدیث قدسی می خوانیم:خدا همنشین کسی است که او را یاد می کند، پس امام نیز همنشین کسی است که یاد او را در دل دارد. معیّت نوری و شعاعی یا معیّت اخروی: معیّتی است برتر که بعد از فنای در محبت رخ می دهد؛ در این معیّت فرد در امام فنا شده و وجودش آینه وجود امام و ملحق به او می شود و نور امام همه هستی او را تسخیر می کند. از این نوع معیّت به شعاع نور نیز تعبیر شده است و از همین رو است که طینت شیعه راستین ملحق به طینت امام می شود و نور وجودی او هم شعاع نور امام می گردد. (در غیر این صورت ایمان و ولایت در فردِ مدعی عاریه ای بوده و ذاتی او نخواهد بود). با توضیحاتی که گذشت، معیّتی که در زیارت عاشورا ذکر شده، اشاره به اجتماع هر سه مرتبه از معیت دارد؛ یعنی هم معیّت دنیوی و هم قلبی و هم روحی و نوری و اخروی. معیّت دنیوی با اهل بیت فیض ملاقات امام حی است (و زیارت قبور ائمه هم تابع همین حکمت است) و معیّت حبّی و قلبی و ولایی شرط و نشانه اش اطاعت کامل از ائمه و امام زمان (عج) و امتحان شدن در این محبت است. و معیّت اخروی کمال این دو معیّت و ادای حقوق این دو معیّت است که باعث وحدت نوری و وجودی بین امام و مأموم خواهد شد. خداوندا...
ما را به اهل بیت علیهم السلام و اولیاے مقربت نزدیک بگردان..و توفیق معیّت و همراهی با آن بزرگواران را در دنیا و آخرت نصیبمان بگردان🥹
لطفا جهت انتشار مطالب، لینک کانال حافظان وحے حفظ شود
التماس دعای شهادت 🥹 #دکتر_کرباسی
#عاشقان_حسینی_زمینه_سازان_ظهورند
همراه باشید با #حافظان_وحے
https://ble.ir/hafezanevahy
#تفسیر_و_تدبر_در_زیارت_عاشورا#قسمت_بیست_و_هشتم همراهی با ائمه علیهم السلام 🥹در زیارت عاشورا می خوانیم: اَنْ یَجْعَلَنی مَعَکُمْ فِی الدُّنْیا وَالاْخِرَةِترجمه: که قرار دهد مرا با شما در دنیا و آخرت
این معیّت و همراهی با ولی الله الأعظم چگونه تحقق می یابد؟
شرایط معیّت چگونه در روایات اهل بیت علیهم السلام ذکر شده؟
تفاوت این معیّت با معیتّهای دیگر در چیست؟
پاسخ: معیّت با امام علیه السلام از لحاظ وجودی چند گونه متصور است: معیّت مکانی یا معیّت دنیوی: یعنی دیدن و ملاقات جسم ظاهری امام و در کنار امام بودن. می دانیم که بسیاری از منافقان هم به صورت ظاهری در کنار ائمه علیهم السلام بودند، ولی این معیت سودی به حال آنان نداشت ولی اگر فردی اهل ایمان و معرفت و اطاعت از امام باشد، ملاقات ظاهری امام آغاز مراتب بالاتری از معیت خواهد بود و بسیار با ارزش است. از همین رو توصیه فراوانی بر ملاقات امام و حضور در محضر او شده است و این قاعده شامل زیارت قبور ائمه علیهم السلام نیز میباشد؛ چرا که زیارت امامان گذشته نیز می تواند بستر ترقی و ارتباط با امام حی و زنده، یا معیت اخروی با ائمه باشد.پس معیّت دنیوی شرط لازم است، اما شرط کافی نیست و اگر معیّت صرفاً دنیوی باشد، چنین فردی جدای از ائمه محشور خواهد شد.
معیّت ولایی و حبی و حشری: این است که فرد محبت امام را در دل داشته باشد و صدق در این محبت داشته باشد و از آنجا که هر فردی با محبوب خود محشور است، چنین فردی هم با باطن امام محشور بوده و یاد و نام و ذکر امام در دل او به طور مدام حضور دارد و به تبع آن امام نیز همنشین او خواهد بود، به شرطی که در حریم دل، غیر را راه ندهد. و چون یاد امام پرتو ذکر خدا است و در حدیث قدسی می خوانیم:خدا همنشین کسی است که او را یاد می کند، پس امام نیز همنشین کسی است که یاد او را در دل دارد. معیّت نوری و شعاعی یا معیّت اخروی: معیّتی است برتر که بعد از فنای در محبت رخ می دهد؛ در این معیّت فرد در امام فنا شده و وجودش آینه وجود امام و ملحق به او می شود و نور امام همه هستی او را تسخیر می کند. از این نوع معیّت به شعاع نور نیز تعبیر شده است و از همین رو است که طینت شیعه راستین ملحق به طینت امام می شود و نور وجودی او هم شعاع نور امام می گردد. (در غیر این صورت ایمان و ولایت در فردِ مدعی عاریه ای بوده و ذاتی او نخواهد بود). با توضیحاتی که گذشت، معیّتی که در زیارت عاشورا ذکر شده، اشاره به اجتماع هر سه مرتبه از معیت دارد؛ یعنی هم معیّت دنیوی و هم قلبی و هم روحی و نوری و اخروی. معیّت دنیوی با اهل بیت فیض ملاقات امام حی است (و زیارت قبور ائمه هم تابع همین حکمت است) و معیّت حبّی و قلبی و ولایی شرط و نشانه اش اطاعت کامل از ائمه و امام زمان (عج) و امتحان شدن در این محبت است. و معیّت اخروی کمال این دو معیّت و ادای حقوق این دو معیّت است که باعث وحدت نوری و وجودی بین امام و مأموم خواهد شد. خداوندا...ما را به اهل بیت علیهم السلام و اولیاے مقربت نزدیک بگردان..و توفیق معیّت و همراهی با آن بزرگواران را در دنیا و آخرت نصیبمان بگردان
🥹 لطفا جهت انتشار مطالب، لینک کانال حافظان وحے حفظ شود التماس دعای شهادت 🥹 #دکتر_کرباسی#عاشقان_حسینی_زمینه_سازان_ظهورند
همراه باشید با #حافظان_وحے https://ble.ir/hafezanevahy
۵