ح
#تفسیر_و_تدبر_در_زیارت_عاشورا#قسمت_بیست_و_سوم
تقرب به خدا و ائمه علیهم السلام
در زیارت عاشورا می خوانیم:
یا اَباعَبْدِاللَّهِ اِنّی اَتَقَرَّبُ اِلی اللَّهِ وَ اِلی رَسُولِهِ وَ اِلی امیرِالْمُؤْمِنینَ وَ اِلی فاطِمَةَ وَ اِلَی الْحَسَنِ وَ اِلَیْکَ بِمُوالاتِکَ ترجمه: ای اباعبدالله من تقرب می جویم به درگاه خدا و پیشگاه رسولش و امیرالمؤمنین و فاطمه و حسن و به حضرت تو قرب می طلبم به واسطه محبت و دوستی تو
می دانیم تقرّب به پیشگاه ائمه علیهم السلام، همان تقرّب به خدا است؛ چرا که در طول تقرّب به خداوند است. پس چه لزومی دارد مستقل از تقرب به خداوند، تقرب به رسول اکرم (ص) و... ذکر شده است؛ آیا حکمت خاصی دارد؟ چون شیوه طرح آن، طوری است که احساس می شود تقرب به رسول و ائمه در عرض تقرب به خدا است؟
پاسخ: تقرّب؛ انواع مختلف دارد.
گاه از ناحیه "خداوند متعال" است، چنانچه خداوند در قرآن میفرماید:
وَ نَحْنُ أَقْرَبُ إِلَیْهِ مِنْ حَبْلِ الْوَریدِ - ۱۶ #قترجمه: و ما به او از رگ قلبش نزدیک تریم
و یا در آیه دیگر می فرماید:
وَ إِذا سَأَلَکَ عِبادی عَنِّی فَإِنِّی قَریبٌ - ۱۸۶ #بقرهترجمه: و هنگامى که بندگان من، از تو درباره من سؤال کنند، (بگو:) من نزدیکم
لذا این معنا از تقرب در زیارت عاشورا منظور نیست.
اما گاهی این تقرّب از "ناحیه بنده" نسبت به خداوند متعال و برگزیدگان او است که با انجام اموری خاص حاصل می شود که یکی از اینها عبارت است از:
محبت و دوستی نسبت به ائمه اطهار علیهم السلام و دشمنی با کسانی که با آنها مخالفت و دشمنی می کنند.
چنانکه زائر، طبق این فراز نیز همین موضوع را اعلام می دارد:
یَا أَبا عَبْدِ الله إِنِّی أَتَقَرَّبُ إِلَى اللَّهِ وَ إِلَى رَسُولِهِ وَ إِلَى أَمِیرِ الْمُؤْمِنِینَ وَ إِلَى فَاطِمَةَ وَ إِلَى الْحَسَنِ وَ إِلَیْکَ بِمُوَالاتِکَ وَ بِالْبَرَاءَةِ مِمَّنْ أَسَّسَ أَسَاسَ ذَلِکَ وَ بَنَى عَلَیْهِ بُنْیَانَهُ وَ جَرَى فِی ظُلَمِهِ وَ جَوْرِهِ عَلَیْکُمْ وَ عَلَى أَشْیَاعِکُمْ
و اما برای رسیدن به مقام قرب به خدا و رسول خدا و اهل بیت علیهم السلام دو چیز لازم است:
یکی محبت و دوستی نسبت به آنها
و دیگری بیزاری از آن اشخاصی که به جنگ و مخالفت با آن بزرگواران برخاستند.
در مورد پرسشی هم که گفته شد چرا قُرب به پیامبر اکرم (ص) و امامان علیهم السلام در زیارت عاشورا، به گونهای قرار گرفته که گویا آن حضرات در ردیف خدا می باشند، باید گفت که ایرادی به این موضوع وارد نبوده و توهم شرک از آن نمی رود، زیرا شبیه این مطلب در قرآن نیز دیده می شود. به عنوان نمونه؛ در قرآن دیده می شود که گاهی با یک فعل امر گفته می شود که:
أَطِیعُوا اللهَ وَ الرَّسُولَ - ۳۲ #آل_عمران✨
که نشانگر آن است که اطاعت خدا و پیامبر اکرم(ص) از هم جدا نیستند.
اما گاهی تعبیر قرآن با دو امر مستقل و در کنار هم بوده و این گونه است:
یا أَیُّهَا الَّذینَ آمَنُوا أَطیعُوا اللهَ وَ أَطیعُوا الرَّسُولَ وَ أُولِی الْأَمْرِ مِنْکُم - ۵۹ #نساء
که نخست به مردم با ایمان دستور میدهد از خداوند اطاعت کنند و بعد از رسول اکرم و اولی الامر..
بدیهى است براى یک فرد با ایمان همه اطاعت ها باید به اطاعت پروردگار منتهى شود، و هرگونه رهبرى باید از ذات پاک او سرچشمه گیرد، و طبق فرمان او باشد؛ زیرا حاکم و مالک تکوینى جهان هستى او است، و هر گونه حاکمیت و مالکیت باید به فرمان او باشد. در مرحله بعد، فرمان به پیروى از پیامبر (ص) میدهد، پیامبرى که معصوم است و هرگز از روى هوى و هوس، سخن نمیگوید، پیامبرى که نماینده خدا در میان مردم است و سخن او سخن خدا است، و این منصب و موقعیت را خداوند به او داده است، بنابراین، اطاعت از خداوند، مقتضاى خالقیت و حاکمیت ذات او است، ولى اطاعت از پیامبر (ص) مولود فرمان پروردگار است و به تعبیر دیگر خداوند واجب الاطاعة بالذات است، و پیامبر (ص) واجب الاطاعه بالغیر و شاید تکرار «اطیعوا» در آیه اشاره به همین موضوع؛ یعنى تفاوت دو اطاعت دارد.
در مورد کلمه «اَتَقَرَّبُ» نیز این گونه است؛ گاهی بصورت بالا می آید و گاهی به صورتوَ اَتَقَرَّبُ اِلَى اللهِ ثُمَّ اِلَیْکُمْ بِمُوالاتِکُمْ وَ مُوالاةِ وَلِیِّکُمْ به کار میرود.
در مجموع باید گفت که تقرب به پیامبر اکرم (ص) و ائمه اطهار در طول تقرب به خدا و وسیله ای برای زودتر رسیدن به مقصد است، نه در عرض تقرب به خداوند.
لطفا جهت انتشار مطالب، لینک کانال حافظان وحے حفظ شود
التماس دعای شهادت 🥹 #دکتر_کرباسی
#عاشقان_حسینی_زمینه_سازان_ظهورند
همراه باشید با #حافظان_وحے
https://ble.ir/hafezanevahy
#تفسیر_و_تدبر_در_زیارت_عاشورا#قسمت_بیست_و_سوم تقرب به خدا و ائمه علیهم السلامدر زیارت عاشورا می خوانیم: یا اَباعَبْدِاللَّهِ اِنّی اَتَقَرَّبُ اِلی اللَّهِ وَ اِلی رَسُولِهِ وَ اِلی امیرِالْمُؤْمِنینَ وَ اِلی فاطِمَةَ وَ اِلَی الْحَسَنِ وَ اِلَیْکَ بِمُوالاتِکَ ترجمه: ای اباعبدالله من تقرب می جویم به درگاه خدا و پیشگاه رسولش و امیرالمؤمنین و فاطمه و حسن و به حضرت تو قرب می طلبم به واسطه محبت و دوستی تومی دانیم تقرّب به پیشگاه ائمه علیهم السلام، همان تقرّب به خدا است؛ چرا که در طول تقرّب به خداوند است. پس چه لزومی دارد مستقل از تقرب به خداوند، تقرب به رسول اکرم (ص) و... ذکر شده است؛ آیا حکمت خاصی دارد؟ چون شیوه طرح آن، طوری است که احساس می شود تقرب به رسول و ائمه در عرض تقرب به خدا است؟
پاسخ: تقرّب؛ انواع مختلف دارد.
گاه از ناحیه "خداوند متعال" است، چنانچه خداوند در قرآن میفرماید:
وَ نَحْنُ أَقْرَبُ إِلَیْهِ مِنْ حَبْلِ الْوَریدِ - ۱۶ #قترجمه: و ما به او از رگ قلبش نزدیک تریمو یا در آیه دیگر می فرماید:
وَ إِذا سَأَلَکَ عِبادی عَنِّی فَإِنِّی قَریبٌ - ۱۸۶ #بقرهترجمه: و هنگامى که بندگان من، از تو درباره من سؤال کنند، (بگو:) من نزدیکملذا این معنا از تقرب در زیارت عاشورا منظور نیست.
اما گاهی این تقرّب از "ناحیه بنده" نسبت به خداوند متعال و برگزیدگان او است که با انجام اموری خاص حاصل می شود که یکی از اینها عبارت است از:
محبت و دوستی نسبت به ائمه اطهار علیهم السلام و دشمنی با کسانی که با آنها مخالفت و دشمنی می کنند.چنانکه زائر، طبق این فراز نیز همین موضوع را اعلام می دارد:
یَا أَبا عَبْدِ الله إِنِّی أَتَقَرَّبُ إِلَى اللَّهِ وَ إِلَى رَسُولِهِ وَ إِلَى أَمِیرِ الْمُؤْمِنِینَ وَ إِلَى فَاطِمَةَ وَ إِلَى الْحَسَنِ وَ إِلَیْکَ بِمُوَالاتِکَ وَ بِالْبَرَاءَةِ مِمَّنْ أَسَّسَ أَسَاسَ ذَلِکَ وَ بَنَى عَلَیْهِ بُنْیَانَهُ وَ جَرَى فِی ظُلَمِهِ وَ جَوْرِهِ عَلَیْکُمْ وَ عَلَى أَشْیَاعِکُمْو اما برای رسیدن به مقام قرب به خدا و رسول خدا و اهل بیت علیهم السلام دو چیز لازم است:
یکی محبت و دوستی نسبت به آنها و دیگری بیزاری از آن اشخاصی که به جنگ و مخالفت با آن بزرگواران برخاستند. در مورد پرسشی هم که گفته شد چرا قُرب به پیامبر اکرم (ص) و امامان علیهم السلام در زیارت عاشورا، به گونهای قرار گرفته که گویا آن حضرات در ردیف خدا می باشند، باید گفت که ایرادی به این موضوع وارد نبوده و توهم شرک از آن نمی رود، زیرا شبیه این مطلب در قرآن نیز دیده می شود. به عنوان نمونه؛ در قرآن دیده می شود که گاهی با یک فعل امر گفته می شود که:أَطِیعُوا اللهَ وَ الرَّسُولَ - ۳۲ #آل_عمران✨که نشانگر آن است که اطاعت خدا و پیامبر اکرم(ص) از هم جدا نیستند.
اما گاهی تعبیر قرآن با دو امر مستقل و در کنار هم بوده و این گونه است:
یا أَیُّهَا الَّذینَ آمَنُوا أَطیعُوا اللهَ وَ أَطیعُوا الرَّسُولَ وَ أُولِی الْأَمْرِ مِنْکُم - ۵۹ #نساء که نخست به مردم با ایمان دستور میدهد از خداوند اطاعت کنند و بعد از رسول اکرم و اولی الامر..
بدیهى است براى یک فرد با ایمان همه اطاعت ها باید به اطاعت پروردگار منتهى شود، و هرگونه رهبرى باید از ذات پاک او سرچشمه گیرد، و طبق فرمان او باشد؛ زیرا حاکم و مالک تکوینى جهان هستى او است، و هر گونه حاکمیت و مالکیت باید به فرمان او باشد. در مرحله بعد، فرمان به پیروى از پیامبر (ص) میدهد، پیامبرى که معصوم است و هرگز از روى هوى و هوس، سخن نمیگوید، پیامبرى که نماینده خدا در میان مردم است و سخن او سخن خدا است، و این منصب و موقعیت را خداوند به او داده است، بنابراین، اطاعت از خداوند، مقتضاى خالقیت و حاکمیت ذات او است، ولى اطاعت از پیامبر (ص) مولود فرمان پروردگار است و به تعبیر دیگر خداوند واجب الاطاعة بالذات است، و پیامبر (ص) واجب الاطاعه بالغیر و شاید تکرار «اطیعوا» در آیه اشاره به همین موضوع؛ یعنى تفاوت دو اطاعت دارد.در مورد کلمه «اَتَقَرَّبُ» نیز این گونه است؛ گاهی بصورت بالا می آید و گاهی به صورت
وَ اَتَقَرَّبُ اِلَى اللهِ ثُمَّ اِلَیْکُمْ بِمُوالاتِکُمْ وَ مُوالاةِ وَلِیِّکُمْ به کار میرود. در مجموع باید گفت که تقرب به پیامبر اکرم (ص) و ائمه اطهار در طول تقرب به خدا و وسیله ای برای زودتر رسیدن به مقصد است، نه در عرض تقرب به خداوند. لطفا جهت انتشار مطالب، لینک کانال حافظان وحے حفظ شود التماس دعای شهادت 🥹 #دکتر_کرباسی#عاشقان_حسینی_زمینه_سازان_ظهورند
همراه باشید با #حافظان_وحے https://ble.ir/hafezanevahy
۵