«
بهای هر پیشرفتی، تلاش و صبر است. حرفم را آنها که خودشان به جایی رسیدهاند، خوب میفهمند. برای اینکه کاری به ثمر برسد، هزار مانع ایجاد میشود و هر کدام را که حل کنی، دیگری میآید، چون مسیر پیشرفت، بیانتهاست و زمانبر. در این بین، کسانی هستند که هرگز حلاوت «نتیجهی خودساخته» را نمیچشند. چون ناشکیبایی، گلِّگی و نق زدن را به کمی بیشتر صبر کردن ترجیح میدهند. پای نقصهای کار خودشان نمیمانند و میروند نتیجهی صد سالهی کس دیگری را برمیدارند و لنگ روی لنگ انداخته فنجان بهم میکوبند! حاضر نیستند کمی با کم بسازند، اما به زیادی برسند که نتیجه زحمت خودشان است. عجولانه و کوتهفکرانه، میروند نتیجهی کار دیگری را برمیدارند و استفاده میکنند، دیگری که عرق ریخته و خودش را به جایی رسانده، همین ضعفها و همین نقصها را با صبوری برطرف کرده تا عیش با آوردهی خود کند، نه دیگران. حالا حکایت پیامرسان داخلی و خارجی هم همین است. تلگرام از اولش تلگرام بود، یا هی دم به دم آپدیت داد و شد این؟ چه اشکالی دارد اگر چند ساعت بازدیدهای کانالمان نیاید اما به تدریج به یک برنامهای برسیم که بهتر از نسخهی خارجیست، چه عیبی دارد ماجرا را یکی دو روز نبینیم و نگذاریم، اما شرافتمندانه صبوری کنیم پای تولیدی که مبداش خاک کشورمان است. موشک رسانهای، همین پیامرسانها هستند. مگر رهبر شهید نفرمود تولید ملی، تولید ملی که فقط کیف و کفش و عبا نیست. موشکها از اولش چه بودند؟ همه هایپر سونیک و چند کلاهکه؟ نه آقا، راکت به زور تولید میکردیم. انقدر ساختیم، انقدر آدم پا شدند و کار کردند و پای زحمتهای کار صبوری کردند، آخر شد اینی که میبینید. عزیزِ جانِ من، لذت نان از بازوی خویش خوردن، بارها بیشتر از هر روز سر سفرهی دیگری نشستن است، که هر چه بخواهد جلویت بگذارد، و هر موقع که (شاید) بخواهد!
- کمی حرف با پارههای جانم در ایران.
- کمی حرف با پارههای جانم در ایران.
۲۳:۵۶