«
قلمت رو بردار، سیمرغ منتظر پروازته!«کانون شعر و ادب هیوا» برگزار میکند: روایتِ جان؛ پرواز سیمرغ ایران«بزرگترین فراخوان شعر و داستاننویسی دانشگاهی» برای ایران بنویس: از حماسه، عشق و فداکاری یا هر دغدغهای که روی دلت سنگینی میکنه (موضوع آزاد)- بخشهای مسابقه: شعر (کلاسیک، نو، ترانه، طنز) نثر (داستان کوتاه، خاطره، نثر ادبی، طنز) جایزه: معرفی برگزیدهها به جشنواره بینالمللی سیمرغ + جوایز نفیس + لوح تقدیر فقط تا ۱ خرداد وقت داری! ارسال آثار: @iums_kadminکانون شعروادب هیوا | @hiva_kaiums
۶:۵۶
بنام خداوند جانوخرد
کزین برتر اندیشه برنگذرد
خداوند نام و خداوند جای
خداوند روزیده رهنمای
هر ملتی- به فرض آنکه زبان و آوا داشته باشد- باز هم بیش از یک صدای بلند کلّ جوهر وجودی او را بازگو نمیکند.ما به همراه سه چهار ملت دیگر، این موهبت را یافتهایم که چند صدای رسا، در دورههای مختلف تاریخ سخنگوی ما قرار گیرند؛ ولی از میان آنان، و همهی برجستگان فرهنگی خود، اگر بخواهیم یک تن را برگزینیم که نماینده تامّ و تمام آزادگی انسانی، جوهر وجودی، اصالت ایرانی باشد،آن "ابوالقاسم فردوسی" است.او یک جنبه ندارد، بلکه سیاسی- فرهنگی- انسانی ، هرسه هست.سیاسیاست برای آنکه با نیروی ضدایرانی و ضدانسانی زمانِ خود درافتاد، و ماجرای اختلاف او با محمود غزنوی در واقع یک جریان عمقی و عقیدتی بود. فرهنگی، برای آنکه بزرگترین کتاب زبان فارسی را پدید آورد، بدانگونه که بعد از آن هیچ اثر مهمی از نظم و نثر، در این زبان نوشته نشد مگرآنکه تاثیری از شاهنامه در خود داشته باشد؛ و پس از کتاب او اندیشهی ایرانی چه در عزت و چه در ذلت، هرگز شرف تاریخی خود را از یاد نبرد؛و اما انسانی، برای آنکه "منشور خرد و داد" را رقم زد، که از این حیث کمکتابیاست که با آن برابری میکند؛ آنهم با بیانی که به قول نظامی عروضی "سخن را به آسمان علّیین برد."
[برگرفته از یادداشتهای "مرزهای ناپیدا"- دکتر محمداسلامیندوشن]
■به بهانهی ۲۵ اردیبهشت؛ روز پاسداشت زبان فارسی و بزرگداشت حکیم ابوالقاسم فردوسی
کانون شعروادب هیوا| @hiva_kaiums
کزین برتر اندیشه برنگذرد
خداوند نام و خداوند جای
خداوند روزیده رهنمای
هر ملتی- به فرض آنکه زبان و آوا داشته باشد- باز هم بیش از یک صدای بلند کلّ جوهر وجودی او را بازگو نمیکند.ما به همراه سه چهار ملت دیگر، این موهبت را یافتهایم که چند صدای رسا، در دورههای مختلف تاریخ سخنگوی ما قرار گیرند؛ ولی از میان آنان، و همهی برجستگان فرهنگی خود، اگر بخواهیم یک تن را برگزینیم که نماینده تامّ و تمام آزادگی انسانی، جوهر وجودی، اصالت ایرانی باشد،آن "ابوالقاسم فردوسی" است.او یک جنبه ندارد، بلکه سیاسی- فرهنگی- انسانی ، هرسه هست.سیاسیاست برای آنکه با نیروی ضدایرانی و ضدانسانی زمانِ خود درافتاد، و ماجرای اختلاف او با محمود غزنوی در واقع یک جریان عمقی و عقیدتی بود. فرهنگی، برای آنکه بزرگترین کتاب زبان فارسی را پدید آورد، بدانگونه که بعد از آن هیچ اثر مهمی از نظم و نثر، در این زبان نوشته نشد مگرآنکه تاثیری از شاهنامه در خود داشته باشد؛ و پس از کتاب او اندیشهی ایرانی چه در عزت و چه در ذلت، هرگز شرف تاریخی خود را از یاد نبرد؛و اما انسانی، برای آنکه "منشور خرد و داد" را رقم زد، که از این حیث کمکتابیاست که با آن برابری میکند؛ آنهم با بیانی که به قول نظامی عروضی "سخن را به آسمان علّیین برد."
[برگرفته از یادداشتهای "مرزهای ناپیدا"- دکتر محمداسلامیندوشن]
■به بهانهی ۲۵ اردیبهشت؛ روز پاسداشت زبان فارسی و بزرگداشت حکیم ابوالقاسم فردوسی
کانون شعروادب هیوا| @hiva_kaiums۱۸:۱۴