بسم الله الرحمن الرحیم
آمادگی برای مرگ... ۱/۸
سلام. رفقا!این‌چیزها که می‌نویسم برای ریا و این‌جورچیزها نیست. از خدا می‌خواهم شیطان و نفسانیات را ازش حذف کند. آدم باید خیلی بی‌عقل باشد که سرِ چنین‌چیزهایی ریاکاری و ادا داشته باشد. محض خودنمایی هم نیست. خودم بهتر می‌دانم که وضعم چقدر بد است و از سگ‌اخلاقی‌ها و ضعف‌هایم تا حدی خبر دارم و می‌دانم که چه موجودی هستم.
اوضاعم اگر بدتر از شما نباشد، بهتر نیست. از لحاظ جسمی و روحی در وضعیتی نیستم که بخواهم دنبال چنین چیزهایی باشم. اینها را می‌نویسم محض این‌که هم شما را از چیزی که فکر می‌کنم ارزشمند است آگاه کنم و هم بخشی از حقی که به گردنم دارید را ادا کرده باشم. اینها را می‌نویسم که حرف خدا را گوش کرده باشم: «و امّا بنعمة ربِّک فحدّث».
اینها را می‌نویسم که از زندگی لذت ببرید. اینها را می‌نویسم که در فرصت کمِ عمر باقی‌مانده کیف کنید. بخوانید و به‌شان فکر کنید و اگر دیدید اهمیت دارد جدی‌شان بگیرید.
رفقا!واقعیت این است که داریم می‌میریم!کم‌کم باید آماده‌ی مرگ شویم.اگرچه که آدم‌ها نوعاً سرِ پیری می‌میرند، امّا مرگ و سن به هم ربط ندارند. مرگ هر لحظه ممکن است بیاید. حتا همین الآن. نسل ما هم دارد پیر می‌شود. کم‌کم داریم سرسپید می‌شویم. خیلی‌های‌مان نصفِ سن میانگینِ عمر آدمیزاد را رد کرده‌ایم یا روی مرز ایستاده‌ایم.در هر نَفس، یک قدم داریم بهش نزدیک می‌شویم. همین الآن توی کانتکت‌های گوشی‌ام چقدر دوستِ آن‌دنیایی دارم.
می‌خواهم ذکر یادتان بدهم. یک ذکر مجرّب و خوب. یک ذکرِ حال خوب کن! کارراه‌انداز: ذکرِ موت!
قصه از این قرار است که چند وقت پیش به حسب یک شرایط خاص، مرگ را پیش چشم خودم دیدم. از رگ گردن نزدیک‌تر و از دست و پایم حاضرتر. قلبم داشت می‌ایستاد. غریبه بود برایم. غریبه‌ای زشت، کریه و بی‌موضوع. یک چیزی که همیشه برای بقیه بود.
ولی می‌دانستم که شأن مرگ -این بخشِ حتمیِ زندگی- بالاتر از این حرف‌هاست. پروردگار، مواجهه با این اتفاق را جور دیگری می‌پسندد.بعدتر که پایم از چاله درآمد، تصمیم گرفتم با مرگ آشتی کنم. گفتم جزئی از زندگی است. چیزی است مثل کنکور و ازدواج و کار کردن. دور نیست. حتمی است. باید آن را پذیرفت. راجع بهش خواندم و فکر کردم.
عجبا! چه سرمایه‌ای که از بی‌توجهی مغفول مانده بود! کم‌کم باهاش دوست شدم. صمیمی شدم. و کم‌کم دیدم توجه به مرگ، چه قدر زندگی را لذیذ می‌کند!
توی کیپ، یک پروژه‌ی مفصل برای خودم نوشتم: پروژه‌ی مرگ.و شروع کردم به انجام‌دادن کارهایش. معرکه بود رفقا.
«توجه به مرگ»، میزان خوبی است. یک آچارکشی اساسی می‌کند زندگی را. یک‌جور رژیم پاک‌سازی. یک‌جور تنظیمات اساسی. معیار خوب و تمیزی است. اول نشستم و کارها و برنامه‌هایم را در معرض یک سؤال بی‌رحمانه قرار دادم:اگر این کار را قبل از مرگ انجام ندهم و بمیرم چه می‌شود؟باورتان نمی‌شود.جواب این سؤال در بیشتر موارد یک چیز بود: «هیچی نمیشه». پس خیلی‌های‌شان را از لیست کارهایم حذف کردم و خیلی‌های‌شان را هم فرستادم جزو کارهایی که شاید در آینده -اگر سرم خلوت بود- انجام بدهم. و بسیاری از سرشلوغی‌هایم رفع شد. استرس‌هایم کم‌شدند. وزنه‌های بی‌خودی از پایم باز شدند. بعدش رفتم سراغ این پرسش که قبل از مرگ، چه کارهایی باید انجام شود؟
آمادگی برای مرگ... ۱/۸سلام. رفقا!این‌چیزها که می‌نویسم برای ریا و این‌جورچیزها نیست. از خدا می‌خواهم شیطان و نفسانیات را ازش حذف کند. آدم باید خیلی بی‌عقل باشد که سرِ چنین‌چیزهایی ریاکاری و ادا داشته باشد. محض خودنمایی هم نیست. خودم بهتر می‌دانم که وضعم چقدر بد است و از سگ‌اخلاقی‌ها و ضعف‌هایم تا حدی خبر دارم و می‌دانم که چه موجودی هستم.
اوضاعم اگر بدتر از شما نباشد، بهتر نیست. از لحاظ جسمی و روحی در وضعیتی نیستم که بخواهم دنبال چنین چیزهایی باشم. اینها را می‌نویسم محض این‌که هم شما را از چیزی که فکر می‌کنم ارزشمند است آگاه کنم و هم بخشی از حقی که به گردنم دارید را ادا کرده باشم. اینها را می‌نویسم که حرف خدا را گوش کرده باشم: «و امّا بنعمة ربِّک فحدّث».
اینها را می‌نویسم که از زندگی لذت ببرید. اینها را می‌نویسم که در فرصت کمِ عمر باقی‌مانده کیف کنید. بخوانید و به‌شان فکر کنید و اگر دیدید اهمیت دارد جدی‌شان بگیرید.
رفقا!واقعیت این است که داریم می‌میریم!کم‌کم باید آماده‌ی مرگ شویم.اگرچه که آدم‌ها نوعاً سرِ پیری می‌میرند، امّا مرگ و سن به هم ربط ندارند. مرگ هر لحظه ممکن است بیاید. حتا همین الآن. نسل ما هم دارد پیر می‌شود. کم‌کم داریم سرسپید می‌شویم. خیلی‌های‌مان نصفِ سن میانگینِ عمر آدمیزاد را رد کرده‌ایم یا روی مرز ایستاده‌ایم.در هر نَفس، یک قدم داریم بهش نزدیک می‌شویم. همین الآن توی کانتکت‌های گوشی‌ام چقدر دوستِ آن‌دنیایی دارم.
می‌خواهم ذکر یادتان بدهم. یک ذکر مجرّب و خوب. یک ذکرِ حال خوب کن! کارراه‌انداز: ذکرِ موت!
قصه از این قرار است که چند وقت پیش به حسب یک شرایط خاص، مرگ را پیش چشم خودم دیدم. از رگ گردن نزدیک‌تر و از دست و پایم حاضرتر. قلبم داشت می‌ایستاد. غریبه بود برایم. غریبه‌ای زشت، کریه و بی‌موضوع. یک چیزی که همیشه برای بقیه بود.
ولی می‌دانستم که شأن مرگ -این بخشِ حتمیِ زندگی- بالاتر از این حرف‌هاست. پروردگار، مواجهه با این اتفاق را جور دیگری می‌پسندد.بعدتر که پایم از چاله درآمد، تصمیم گرفتم با مرگ آشتی کنم. گفتم جزئی از زندگی است. چیزی است مثل کنکور و ازدواج و کار کردن. دور نیست. حتمی است. باید آن را پذیرفت. راجع بهش خواندم و فکر کردم.
عجبا! چه سرمایه‌ای که از بی‌توجهی مغفول مانده بود! کم‌کم باهاش دوست شدم. صمیمی شدم. و کم‌کم دیدم توجه به مرگ، چه قدر زندگی را لذیذ می‌کند!
توی کیپ، یک پروژه‌ی مفصل برای خودم نوشتم: پروژه‌ی مرگ.و شروع کردم به انجام‌دادن کارهایش. معرکه بود رفقا.
«توجه به مرگ»، میزان خوبی است. یک آچارکشی اساسی می‌کند زندگی را. یک‌جور رژیم پاک‌سازی. یک‌جور تنظیمات اساسی. معیار خوب و تمیزی است. اول نشستم و کارها و برنامه‌هایم را در معرض یک سؤال بی‌رحمانه قرار دادم:اگر این کار را قبل از مرگ انجام ندهم و بمیرم چه می‌شود؟باورتان نمی‌شود.جواب این سؤال در بیشتر موارد یک چیز بود: «هیچی نمیشه». پس خیلی‌های‌شان را از لیست کارهایم حذف کردم و خیلی‌های‌شان را هم فرستادم جزو کارهایی که شاید در آینده -اگر سرم خلوت بود- انجام بدهم. و بسیاری از سرشلوغی‌هایم رفع شد. استرس‌هایم کم‌شدند. وزنه‌های بی‌خودی از پایم باز شدند. بعدش رفتم سراغ این پرسش که قبل از مرگ، چه کارهایی باید انجام شود؟