Leadership is Communication.zip
۲۹۰.۶۱ کیلوبایت
چرا گفتوگوهای سازمانی اغلب شکست میخورند؟احتمالا این موضوع رو تجربه کردیم که جلسهی همفکری و هماندیشی در شرکت برگزار میشه، مدیرای سازمان با ژست انتقادپذیر و دعوتکننده به گفتوگو وارد مکالمه و بحث با افراد میشن، افراد صحبت میکنن، غر میزنن، گلایههای شخصی خودشون رو مطرح میکنن. مدیرا هم نکاتی رو مطرح میکنن و پاسخی میدن یا نمیدن. در نهایت هیچ نتیجهای از گفتوگو به دست نمیاد، عدهای ناراحت شدن، عدهای پاسخی دریافت نکردن، عدهای چون پاسخی نشنیدن، احساس حق به جانبی دارن. گفتوگو هیچ اقدامی در پی نداره. کسی بعدها متوجه نشده که این بحث برای چی شکل گرفته و اصولا هدف اون چی بوده.
شرایطی که من فرض کردم، شرایطی جمعی بود اما میشه این موضوع رو برای گفتوگوهای یک به یک هم در نظر گرفت. چرا این اتفاق میفته؟
با الهام گرفتن از مقالهی Leadership is Conversation که آقایان Boris Groysberg و Michael Slind در Harvard Business Review در سال ۲۰۱۲ منتشر کردن، به نظرم این موضوع دو دلیل عمده داره:
از گفتوگو هیچ هدفی دنبال نمیشه و مدیرا نمیدونن که این گفتوگوها در راستای کدوم استراتژیها هست و میخوان چه اقدامی انجام بدن. برای چی گفتوگو میکنیم؟ در بافتار سازمانی گفتوگو خود یک هدف فینفسه نیست.افراد نسبت به صحبتهاشون احساس مسئولیت نمیکنن و به قول نسیم طالب پوستشون در بازی نیست. آیا حرفی رو که میزنم واقعا قبول دارم؟ آیا قبلا به اون فکر کردم؟ آیا حاضرم بعد از گفتوگو تبعاتش رو بپذیرم و در راستای اون اقدامی انجام بدم؟فایل بالا، خلاصهای از مقالهی مرجع رو در اختیار گذاشتم. امیدوارم مفید باشه.@HumanInOrg
۴