#دعا - توحید در حمد
مناجات ذاكرين
أَنْتَ الْمُسَبَّحُ فِي كُلِّ مَكَانٍ، وَ الْمَعْبُودُ فِي كُلِّ زَمَانٍ، وَ الْمَوْجُودُ فِي كُلِّ أَوَانٍ، وَ الْمَدْعُوُّ بِكُلِّ لِسَانٍ، وَ الْمُعَظَّمُ فِي كُلِّ جَنَانٍ.
در هر مكان، ستوده و تسبيح‌شده‌اى؛ معبودِ در هر زمانی؛ در هر آن و لحظه‌ای، حاضر و موجودى؛ و خوانده‌شده به هر زبان؛ و در هر قلب و جان، بزرگ و گرامى داشته مى‌شوى.
الْمُسَبَّحُ: کسی که تسبیح و تنزیه می‌شود.الْمَعْبُودُ: معبود، آن که شایستهٔ پرستش است.الْمَوْجُودُ: موجود و حاضر.بِكُلِّ لِسَانٍ: با هر زبان و هر گویش.الْمُعَظَّمُ: بزرگ داشته‌شده، گرامی‌داشته‌شده.جَنَان: جمعِ «جَنان» به معنای دل، قلب و باطن انسان (نه «جَنان» به معنای بهشت). «فِي كُلِّ جَنَانٍ» یعنی در هر دل و قلبی.
امام خمینی:
تمام مَحامدی که در عالم است، هر کمالی، هر حمدی، هر ستایشی که باشد، به او واقع می‌شود، برای اوست. غذایی را که می‌خورد تعریف می‌کند که چه غذای لذیذی بود، این حمد خداست؛ خود آدم نمی‌داند.
چه آدم خوبی است. چه فیلسوف و دانشمندی است. این حمد است، یه ثنا است. این ثنا برای خداست. خود آدم نمی‌داند این را. برای چه؟ برای اینکه آن فیلسوف و دانشمند از خودش هیچ ندارد، هر چه هست جلوه اوست. آنچه هم که ادراک کرده، با عقلی ادراک کرده که جلوه اوست. خود ادراک جلوه اوست. خود مُدرَک جلوه اوست. همه چیز از اوست.
آدم خیال می‌کند مثلًا از این فرش دارد تعریف می‌کند، از این آدم دارد تعریف می‌کند. هیچ حمدی برای غیر خدا واقع نمی‌شود. هیچ ستایشی برای غیر خدا واقع نمی‌شود. شما هر کسي را ستايش مي‌کنيد، براي چيزي است که در اوست. عدم را هيچ وقت ستايش نمي‌کنيد.
#کتاب تفسیر سوره حمد ص ۱۰۲
نکته:
- المَدعوُّ بکُلِ لِسان: اين جمله خيلي حرف دارد. زبان انسان، زبان ملائکه، زبان اجنه، زبان مسلمان، زبان مسيحي و يهودي، زبان زرتشتي و هندو، حتي زبان غير خداپرست و خداشناس.
- مثل اين مي‌ماند که در اداره‌اي، شما از کسي که برايت چايي آورده تشکر کني. اين تشکر در اصل برمي‌گردد به رئيس آنجا که پول قند و چايي و آب و گاز و برق و حقوقِ آبدارچي را مرتب مي‌دهد، تا چايي را دم کند و به دست شما بدهد؛ با اينکه شما اسمي از رئيس آنجا نياوردي و حتي نمي‌شناسي که کيست.
#حمد #توحید #خمینیسه‌شنبه ۱۶ تیر ۱۴۰۵
مناجات ذاكرين
أَنْتَ الْمُسَبَّحُ فِي كُلِّ مَكَانٍ، وَ الْمَعْبُودُ فِي كُلِّ زَمَانٍ، وَ الْمَوْجُودُ فِي كُلِّ أَوَانٍ، وَ الْمَدْعُوُّ بِكُلِّ لِسَانٍ، وَ الْمُعَظَّمُ فِي كُلِّ جَنَانٍ.
در هر مكان، ستوده و تسبيح‌شده‌اى؛ معبودِ در هر زمانی؛ در هر آن و لحظه‌ای، حاضر و موجودى؛ و خوانده‌شده به هر زبان؛ و در هر قلب و جان، بزرگ و گرامى داشته مى‌شوى.
الْمُسَبَّحُ: کسی که تسبیح و تنزیه می‌شود.الْمَعْبُودُ: معبود، آن که شایستهٔ پرستش است.الْمَوْجُودُ: موجود و حاضر.بِكُلِّ لِسَانٍ: با هر زبان و هر گویش.الْمُعَظَّمُ: بزرگ داشته‌شده، گرامی‌داشته‌شده.جَنَان: جمعِ «جَنان» به معنای دل، قلب و باطن انسان (نه «جَنان» به معنای بهشت). «فِي كُلِّ جَنَانٍ» یعنی در هر دل و قلبی.
امام خمینی:
تمام مَحامدی که در عالم است، هر کمالی، هر حمدی، هر ستایشی که باشد، به او واقع می‌شود، برای اوست. غذایی را که می‌خورد تعریف می‌کند که چه غذای لذیذی بود، این حمد خداست؛ خود آدم نمی‌داند.
چه آدم خوبی است. چه فیلسوف و دانشمندی است. این حمد است، یه ثنا است. این ثنا برای خداست. خود آدم نمی‌داند این را. برای چه؟ برای اینکه آن فیلسوف و دانشمند از خودش هیچ ندارد، هر چه هست جلوه اوست. آنچه هم که ادراک کرده، با عقلی ادراک کرده که جلوه اوست. خود ادراک جلوه اوست. خود مُدرَک جلوه اوست. همه چیز از اوست.
آدم خیال می‌کند مثلًا از این فرش دارد تعریف می‌کند، از این آدم دارد تعریف می‌کند. هیچ حمدی برای غیر خدا واقع نمی‌شود. هیچ ستایشی برای غیر خدا واقع نمی‌شود. شما هر کسي را ستايش مي‌کنيد، براي چيزي است که در اوست. عدم را هيچ وقت ستايش نمي‌کنيد.
#کتاب تفسیر سوره حمد ص ۱۰۲
نکته:
- المَدعوُّ بکُلِ لِسان: اين جمله خيلي حرف دارد. زبان انسان، زبان ملائکه، زبان اجنه، زبان مسلمان، زبان مسيحي و يهودي، زبان زرتشتي و هندو، حتي زبان غير خداپرست و خداشناس.
- مثل اين مي‌ماند که در اداره‌اي، شما از کسي که برايت چايي آورده تشکر کني. اين تشکر در اصل برمي‌گردد به رئيس آنجا که پول قند و چايي و آب و گاز و برق و حقوقِ آبدارچي را مرتب مي‌دهد، تا چايي را دم کند و به دست شما بدهد؛ با اينکه شما اسمي از رئيس آنجا نياوردي و حتي نمي‌شناسي که کيست.
#حمد #توحید #خمینیسه‌شنبه ۱۶ تیر ۱۴۰۵
۳۰
۹:۵۸