لبخند می‌زنم به تنها آدمِ خسته‌ی آخرشبِ توی آینه. آدمی که دوام آورده، که انگار از جنگ با روم برگشته! آدمی که نخواسته شرافتِ نصفه و نیمه‌ش رو هم از دست بده، شق‌القمر اگر نکرده باشه، حتماً کوه کنده بی‌چاره! گاهی بهش لبخند می‌زنم و می‌بینم که از چشم‌هاش خون میاد. می‌بینم که با چشم‌هاش از آخرِ داستان می‌پرسه و من مرهمی جز ادامه‌دادن برای زخم‌های کاری‌ش ندارم. بهش نگاه می‌کنم و آروم تو گوشش می‌گم ما ابد در پیش داریم طفلی.. کم نیاری‌ها.
۱۵۸۲۵۱۲۲