ا
رصد| میان مذاکره و گزینه نظامی؛ آیا آتشبس به جنگ ایران پایان داده است؟ همزمان با پایان مهلت قانونی ۶۰روزه، دولت آمریکا از یکسو از «فرصتهای مذاکره» سخن میگوید و از سوی دیگر گزینه نظامی را روی میز نگه داشته است. این دوگانگی، پرسش اصلی را پررنگتر میکند: آیا آتشبس واقعاً جنگ را تمام کرده یا فقط آن را متوقف کرده است؟ روایت دولت آمریکا: جنگ پایان یافته استطبق گزارشهایی که رسانههایی مانند سیانان و آکسیوس به آن اشاره کردهاند، یک مقام ارشد دولت ترامپ معتقد است با آغاز آتشبس در آوریل، «عملیات نظامی عملاً پایان یافته» و از نظر حقوقی دیگر مشمول قانون اختیارات جنگ نیست. در این روایت، نبود درگیری مستقیم در هفتههای اخیر بهمعنای پایان جنگ تلقی میشود.
قانون ۱۹۷۳؛ مهلتی که به پایان رسیدهبر اساس قانون اختیارات جنگ، رئیسجمهور تنها ۶۰ روز بدون مجوز کنگره میتواند وارد جنگ شود. با توجه به اعلام رسمی آغاز عملیات در اوایل مارس، این مهلت اکنون به پایان رسیده؛ اما تفسیر دولت این است که آتشبس «ساعت قانونی» را متوقف کرده است.
اختلاف در کنگرهاین برداشت با مخالفت دموکراتها روبهرو شده است. بهگزارش سیانان، آنها تأکید دارند که هیچ مبنای قانونی برای توقف شمارش این مهلت بهدلیل آتشبس وجود ندارد و کنگره باید نقش خود را در تصمیمگیری درباره جنگ ایفا کند.
ترامپ: مذاکره بله، اما با فشارترامپ در اظهارات اخیر خود، که در رسانههایی مانند آکسیوس بازتاب یافته، مدعی شده ایران بهدنبال مذاکره و رفع محاصره است، اما تأکید کرده این فشارها تا زمان دستیابی به توافقی درباره برنامه هستهای ادامه خواهد یافت. گزینه نظامی همچنان فعالبا وجود این لحن دیپلماتیک، آکسیوس گزارش داده که فرماندهی مرکزی آمریکا طرحهایی برای حملات «کوتاه و قاطع» آماده کرده است؛ طرحهایی که حتی در جلسات توجیهی به رئیسجمهور ارائه شدهاند. این یعنی گزینه نظامی نهتنها کنار گذاشته نشده، بلکه در حالت آمادهباش است.
هرمز و ائتلاف دریاییدر همین راستا، والاستریت ژورنال از تلاش واشنگتن برای ایجاد ائتلافی جدید جهت تأمین امنیت کشتیرانی در هرمز خبر داده است؛ اقدامی که نشان میدهد بحران هنوز در سطح راهبردی ادامه دارد، حتی اگر درگیری مستقیم متوقف شده باشد.
میانجیگری و طرح ایراندر سطح دیپلماتیک، پاکستان نقش میانجی را دنبال میکند. بهنوشته والاستریت ژورنال و نیویورکتایمز، طرح پیشنهادی ایران شامل آتشبس پایدار، رفع محاصره و سپس ورود تدریجی به مذاکرات هستهای است. با این حال، ترامپ از این طرح رضایت نداشته، زیرا آن را فاقد امتیاز کافی میداند.
بیاعتمادی متقابلایران نیز نسبت به نیت آمریکا بدبین است و برخی مقامات آن، آتشبس را تاکتیکی برای خرید زمان تلقی میکنند. این بیاعتمادی، روند مذاکرات را به بنبست کشانده است.
جمعبندی: پایان جنگ یا وقفهای موقت؟آنچه از مجموع این تحولات برمیآید، این است که آتشبس بیش از آنکه «پایان جنگ» باشد، یک توقف شکننده در میانه مسیر است. گزینه نظامی همچنان فعال است، مذاکرات پیش نمیرود و اختلافات حقوقی در واشنگتن نیز ادامه دارد؛ یعنی جنگ شاید متوقف شده باشد، اما تمام نشده است.
@iranpanorama۱۷:۱۶
گزینههای آمریکا علیه ایران؛ از فشار دریایی تا حملات محدود آمریکا در حال بررسی گزینههای تشدید تنش علیه ایران است؛ از حملات محدود تا عملیات ویژه و فشار در تنگه هرمز. هدف، شکستن بنبست مذاکرات هستهای و وادار کردن ایران به عقبنشینی است. طرحهایی برای حملات «سریع و قدرتمند» علیه زیرساختهای حساس ایران در حال بررسی است. در عین حال، دولت ترامپ فشار دریایی در هرمز را مؤثرتر از حملات مستقیم میداند. یکی از سناریوها شامل کنترل موقت بخشهایی از تنگه برای بازگشایی مسیر کشتیرانی است. همچنین احتمال اجرای عملیات ویژه برای هدف قرار دادن ذخایر اورانیوم ایران مطرح شده است. ترامپ قرار است گزارش نظامی جامعی درباره این گزینهها دریافت کند. نگرانیها از گسترش درگیری در خلیج فارس و واکنش احتمالی ایران افزایش یافته است. روسیه نیز هشدار داده که هرگونه تشدید تنش پیامدهای خطرناکی خواهد داشت. واشنگتن به دنبال فشار کنترلشده برای امتیازگیری است، بدون ورود به جنگی گسترده.Axios + Telegraph @iranpanorama۱۷:۲۱
کانال پاناما تحت فشار؛ آیا مسیر اصلی انرژی به آسیا میشود؟ با اختلال در مسیرهای تجارت جهانی و بسته شدن تنگه هرمز، کانال پاناما بهعنوان مسیر جایگزین اهمیت یافته است. این کانال با ازدحام بیسابقه و افزایش شدید هزینه عبور مواجه شده، بهویژه با تقاضای کشورهای آسیایی. اکنون به گزینهای کلیدی برای انتقال نفت، گاز و کالا بین دو اقیانوس تبدیل شده است. کانال در سال ۱۹۱۴ ساخته شد و از ۱۹۹۹ بهطور کامل تحت کنترل پاناما قرار دارد. این مسیر فاصله دریایی را بهشدت کاهش داده و حدود ۶٪ تجارت جهانی از آن عبور میکند. سیستم پیچیده قفلهای آبی باعث کندی نسبی عبور و مصرف بالای منابع میشود. در بحران اخیر، تردد کشتیها بیش از ۲۲۴٪ افزایش یافته است. هزینه عبور بهشدت بالا رفته و در برخی موارد به میلیونها دلار برای اولویتبندی رسیده است. کانال با حداکثر ظرفیت کار میکند و برنامههایی برای افزایش عبور کشتیهای گاز در دست دارد. با این حال، محدودیت ظرفیت آن پرسشهایی درباره توان جایگزینی کامل هرمز ایجاد کرده است.Al Jazeera @iranpanorama۱۷:۲۵
رصد| مهلت ۶۰ روزهٔ جنگ ایران؛ قانون قدیمی، بحران جدید در واشنگتن با عبور از روز شصتم جنگ، یک قانون قدیمی از دوران جنگ ویتنام دوباره به مرکز سیاست آمریکا بازگشته است؛ قانونی که رئیسجمهور را ملزم میکند پس از ۶۰ روز یا مجوز کنگره بگیرد یا به عملیات نظامی پایان دهد. اما چالش اصلی امروز، نه خود قانون، بلکه تفسیر آن است. سیانان: پایان مهلت یا آغاز مناقشه؟طبق گزارش «سیانان»، بسیاری از قانونگذاران اول مه را پایان رسمی این مهلت میدانند، چراکه ترامپ دوم مارس آغاز عملیات را به کنگره اطلاع داده بود. این یعنی رئیسجمهور اکنون در برابر یک الزام حقوقی جدی قرار دارد.
اختلاف بر سر «شروع و توقف ساعت»در واشنگتن، سه تفسیر متفاوت شکل گرفته است: گروهی پایان مهلت را قطعی میدانند، برخی به امکان تمدید ۳۰روزه اشاره میکنند، و عدهای دیگر معتقدند دوره آتشبس نباید جزو این ۶۰ روز محاسبه شود. همین اختلاف، ابهام را به اوج رسانده است.
آیا آتشبس زمان را متوقف میکند؟وزیر جنگ آمریکا، بهگفته سیانان، استدلال کرده که با ورود به آتشبس، «ساعت قانونی» متوقف میشود. اما این تفسیر با مخالفت سناتورهایی مانند تام تیلیس روبهرو شده که تأکید دارند قانون صراحتاً اقدام پس از ۶۰ روز را الزامی میکند. دموکراتها: جنگ از ابتدا غیرقانونی بوددر جبهه مقابل، سناتورهایی مانند آدام شیف حتی پا را فراتر گذاشتهاند. او، طبق گزارش سیانان، معتقد است چون تهدید فوری علیه آمریکا وجود نداشته، اساساً این جنگ از ابتدا فاقد مشروعیت قانونی بوده است.
شکاف در میان جمهوریخواهاننکته قابل توجه، شکاف در اردوگاه جمهوریخواهان است. چهرههایی مانند سوزان کالینز بر نقش اساسی کنگره در تصمیم جنگ و صلح تأکید کردهاند و خواستار اهداف مشخص و استراتژی خروج شدهاند. گزینهٔ تمدید ۳۰روزهبرخی سناتورها به بندی در قانون ۱۹۷۳ اشاره میکنند که اجازه تمدید ۳۰روزه را برای «خروج امن نیروها» میدهد. با این حال، منتقدان میگویند این تمدید خودکار نیست و نیازمند شروط مشخص، از جمله برنامه واقعی برای عقبنشینی است.
بنبست سیاسی در کنگرهرهبران کنگره فعلاً تمایلی به رأیگیری برای مجوز جنگ ندارند. این وضعیت، نوعی خلأ تصمیمگیری ایجاد کرده که در آن نه مجوزی صادر شده و نه دستور توقفی داده شده است.
نقطه عطف یا فرسایش بیشتر؟برخی، مانند سناتور جاش هاولی، این لحظه را «نقطه عطف» میدانند، در حالی که منتقدانی مانند تیم کین با طعنه میپرسند آیا قرار است رئیسجمهور بدون محدودیت زمانی وارد جنگ شود؟ جمعبندی: قانون روشن، تفسیر مبهمدر نهایت، آنچه دیده میشود شکاف میان «متن قانون» و «تفسیر سیاسی» آن است. مهلت ۶۰روزه شاید روی کاغذ روشن باشد، اما در عمل به میدان جدال جدیدی میان کنگره و کاخ سفید تبدیل شده؛ جدالی که میتواند مسیر ادامه یا پایان جنگ را تعیین کند.
@iranpanorama۱۷:۲۸
رصد| «صلح سودآور»؛ وقتی دیپلماسی به پروژهای تجاری تبدیل میشود آنچه روزگاری «دیپلماسی» نام داشت، در روایت تازهای که نیویورکتایمز از دوره دوم ترامپ ارائه میدهد، بیش از آنکه به سیاست شباهت داشته باشد، به یک مدل کسبوکار نزدیک شده است. لینا کینستلر در این روزنامه از الگویی سخن میگوید که در آن، صلح نه یک هدف سیاسی، بلکه یک «سرمایهگذاری» تلقی میشود. دیپلماتها کنار، سرمایهگذاران جلوبهنوشته نیویورکتایمز، چهرههایی مانند جرد کوشنر و استیو ویتکاف، که هر دو سابقه فعالیت در حوزه املاک دارند، به بازیگران اصلی مدیریت بحرانهایی مانند غزه، اوکراین و حتی تنش با ایران تبدیل شدهاند. آنها نه از مسیرهای کلاسیک دیپلماسی، بلکه با منطق بازار و سرمایه وارد این پروندهها میشوند. صلح بهمثابه «دارایی»در این نگاه، جنگها صرفاً بحران نیستند، بلکه «داراییهایی» هستند که میتوان از دل آنها پروژههای سودآور استخراج کرد. نمونه بارز آن، نگاه کوشنر به غزه پس از جنگ است؛ جایی که بهجای تمرکز بر بحران انسانی، ایده ایجاد یک «منطقه اقتصادی ویژه» مبتنی بر فناوری و رمزارزها مطرح میشود. اوکراین؛ بازسازی با سهمبندی سوداین منطق به اوکراین هم تعمیم یافته است. بهگزارش نیویورکتایمز، برخی طرحهای صلح شامل بندهایی است که برای آمریکا سهمی از سود بازسازی در نظر میگیرد؛ یعنی صلح نه پایان جنگ، بلکه آغاز یک پروژه اقتصادی با بازده مالی تعریف میشود. تولد یک ساختار موازیدر این چارچوب، «شورای صلح» بهعنوان نهادی شبهدولتی ایجاد شده؛ نهادی که با فرمان اجرایی ترامپ شکل گرفته و اعضای آن از مصونیت حقوقی برخوردارند. این شورا، با وجود برخورداری از امتیازاتی مشابه سازمانهای بینالمللی، فاقد پشتوانه معاهدهای یا تصویب کنگره است؛ موضوعی که پرسشهایی جدی درباره مشروعیت آن ایجاد کرده است. حاکمیت یا مدیریت سرمایه؟نیویورکتایمز اشاره میکند که این ساختار جدید، بهجای تمرکز بر حاکمیت ملی و حقوق بشر، بر «مدیریت و حکمرانی اقتصادی» تأکید دارد؛ رویکردی که عملاً یک نظم موازی با محوریت منافع مالی ایجاد میکند. تعارض منافع؛ گره پنهانیکی از مهمترین نقدها به این مدل، مسئله تعارض منافع است. این نمایندگان نه حقوق دولتی میگیرند و نه مشمول نظارتهای سختگیرانه مالی هستند، در حالی که شرکتهایشان از همان کشورهایی که با آنها مذاکره میکنند، سودهای کلان کسب میکنند. تفاوت با گذشتهدر مقایسه با نمونههای تاریخی مانند اندرو کارنگی، که در تقویت نهادهای صلح نقش داشت، مدل کنونی تفاوتی اساسی دارد: صلح دیگر یک «کالای عمومی» نیست، بلکه به یک «فرصت سودآور خصوصی» تبدیل شده است. نتیجه؛ سود برای برخی، بیثباتی برای دیگراندر نهایت، این تحلیل تأکید میکند که با وجود دستاوردهای مالی برای برخی بازیگران، این مدل هنوز نتوانسته به صلح پایدار منجر شود. مذاکرات در غزه و اوکراین به بنبست خورده و گفتوگو با ایران نیز نتیجه قطعی نداشته است. جمعبندی«صلح سودآور» شاید برای سرمایهگذاران جذاب باشد، اما تا اینجا نتوانسته جنگها را پایان دهد. در این مدل، صلح بیش از آنکه راهحل باشد، به یک صنعت تبدیل شده است؛ صنعتی که سود تولید میکند، اما الزاماً ثبات نه.@iranpanorama۱۸:۱۵
اختلافِ غیرفریبنده! ترامپ و مرتس میان سیاست و منافع واشنگتن و برلین هر دو میدانند که تنش علنی امری غیرمعمول است و میتواند به قویترین رابطه فراآتلانتیکی آسیب بزند. با این حال، بیشتر رسانههای آلمانی از تحلیل عمیق خودداری کرده و به گزارشهای خبری بسنده کردهاند. روزنامه هندلزبلات معتقد است هر دو طرف در موقعیت ضعف هستند: ترامپ در داخل، و مرتس در ائتلافی شکننده. این اختلاف بازتاب تغییر گستردهتر اروپا به سمت انتقاد از سیاستهای ترامپ، بهویژه در سایه پیامدهای اقتصادی جنگ ایران است. با این وجود، قطع رابطه بعید است، زیرا این پیوند بر پایه نیاز متقابل شکل گرفته است. زوددویچه هشدار میدهد این تنش میتواند به ناتو در شرایط حساس امنیتی آسیب بزند. همچنین به رویکرد ترامپ در مجازات «غیر وفاداران» اشاره دارد که ممکن است به تهدید کاهش تعهدات یا خروج نیروها منجر شود. در مقابل، مرتس در اظهارات خود محتاط نیست و این مسئله رابطه با آمریکا را پیچیدهتر میکند. این اختلاف صرفا شخصی نیست، بلکه نشانه تغییری عمیق در روابط فراآتلانتیکی است. German Press @iranpanorama۱۸:۱۷
توماس فریدمن| ترامپ در جنگ ایران «برگه برنده» ندارد توماس فریدمن، تحلیلگر نیویورکتایمز، مینویسد تقابل آمریکا و ایران نشاندهنده سوءبرداشت عمیق دولت ترامپ از ماهیت «جنگهای نامتقارن» و تحولات جدید ژئوپلیتیکی است. او با اشاره به ادبیات ترامپ درباره «نداشتن کارت» برای رقبا، تأکید میکند که این بار خود رئیسجمهور آمریکاست که برخلاف تصورش، اهرمهای تعیینکننده در اختیار ندارد. فریدمن این وضعیت را «نبرد ارادهها» توصیف میکند؛ جایی که آمریکا به فشار اقتصادی امید بسته، در حالی که ایران بر تابآوری و ابزارهایی مانند تنگه هرمز تکیه دارد. به باور او، گسترش ابزارهای ارزانقیمت مانند پهپادها و جنگ سایبری باعث شده بازیگران ضعیفتر نیز بتوانند ضربات مؤثری وارد کنند و موازنه قدرت سنتی را برهم بزنند. فریدمن هشدار میدهد که با ورود به عصر هوش مصنوعی، این روند تشدید خواهد شد و حتی بازیگران کوچک میتوانند با هزینه کم، تهدیدات بزرگی ایجاد کنند. او در نهایت بر ضرورت همکاری آمریکا و چین برای مهار این مخاطرات تأکید میکند و مینویسد بدون چنین همکاریای، جهان با بیثباتیهای گستردهتری روبهرو خواهد شد. Panorama Insight @iranpanorama۱۸:۲۰
افول برتری نظامی آمریکا در سایه جنگ ایران نیویورک تایمز میگوید ارتش آمریکا بهدلیل «بیاحتیاطی» ترامپ در مدیریت جنگ، برتری خود را از دست داده است. این جنگ بهگفته این روزنامه، به کشورهایی مانند روسیه و کره شمالی نشان داده چگونه میتوان با آمریکا مقابله کرد. هشدار اصلی: بدون اصلاحات نظامی، شکستهای فعلی میتواند به بحرانهای بزرگتر تبدیل شود. نشنال اینترست مینویسد استفاده بیشازحد از قدرت نهتنها موفق نبود، بلکه به جایگاه جهانی آمریکا آسیب زد. این نشریه معتقد است آمریکا در خاورمیانه وارد باتلاقی جدید شده و باید هرچه سریعتر خارج شود. در مقابل، واشنگتن تایمز از خوشبینی آمریکا برای وادار کردن ایران به بازگشایی تنگه هرمز خبر میدهد. مقامات آمریکایی از فشار شدید اقتصادی بر ایران، از جمله تورم بالا و کمبود منابع، سخن میگویند.Al Jazeera @iranpanorama۱۸:۲۲
رصد| جنگ روایتها میان واشنگتن و تهران؛ چه کسی داستان را مینویسد؟ در میانه نبرد ایران و آمریکا، آنچه بیش از پیش برجسته شده، فقط تقابل نظامی نیست؛ بلکه رقابت بر سر «روایت جنگ» است. تحلیلهایی در رسانههایی مانند والاستریت ژورنال، تلگراف و نیویورکتایمز نشان میدهد که پیروزی در این میدان، به اندازه میدان نظامی تعیینکننده شده است. والاستریت ژورنال: تکرار یک شکست تاریخیهولمن جنکینز در والاستریت ژورنال، وضعیت ترامپ را با بحران کندی پس از شکست «خلیج خوکها» مقایسه میکند؛ جایی که یک عملیات پرهزینه نتوانست به هدف تغییر رژیم برسد. بهزعم او، «پلن A» آمریکا در قبال ایران نیز به بنبست خورده و اکنون واشنگتن با معضل خروج از یک استراتژی نیمهموفق مواجه است. هرمز؛ از اهرم فشار تا نقطه ضعفدر همین تحلیل تأکید میشود که تمرکز بازارهای جهانی بر بازگشایی هرمز، این گذرگاه را از ابزار فشار آمریکا به یک برگ برنده برای ایران تبدیل کرده است؛ تغییری که نشان میدهد کنترل «روایت بحران» چگونه میتواند موازنه را جابهجا کند. یسرائیل هیوم: روایت متفاوت از آغاز جنگدر مقابل، روزنامه یسرائیل هیوم روایت رایج درباره نقش اسرائیل را به چالش میکشد و مینویسد تصمیم حمله به ایران، بیش از آنکه نتیجه فشار نتانیاهو باشد، از یک راهبرد مستقل در ذهن ترامپ ناشی شده است. این روایت تلاش میکند ابتکار عمل را به واشنگتن نسبت دهد، نه تلآویو. شکاف درون دولت آمریکااین گزارش همچنین از اختلافات داخلی در دولت ترامپ پرده برمیدارد؛ جایی که برخی بر «تغییر رژیم» تأکید دارند و برخی دیگر نسبت به امکان تحقق سریع آن تردید دارند. همین شکاف، بخشی از سردرگمی راهبردی آمریکا را توضیح میدهد. تلگراف: ایران در حال مدیریت بازیدانیل دیپتریس در تلگراف، تصویری متفاوت ارائه میدهد: بهرغم برتری نظامی آمریکا، این ایران است که با ابزارهایی مانند اختلال در هرمز، هزینههای اقتصادی جهانی ایجاد کرده و عملاً واشنگتن را در یک جنگ فرسایشی گرفتار کرده است. جنگی بدون تغییر در «منطق»بهنوشته تلگراف، حتی ضربات سنگین نظامی نیز نتوانسته رفتار راهبردی ایران را تغییر دهد. این یعنی پیروزیهای تاکتیکی لزوماً به تغییرات سیاسی منجر نشدهاند؛ شکافی که در بسیاری از جنگهای مدرن دیده میشود. فراتر از میدان جنگاین تحلیلها نشان میدهد که جنگ دیگر فقط در میدان نظامی تعیین نمیشود؛ بلکه اقتصاد جهانی، فناوری و افکار عمومی نیز به میدانهای تعیینکننده تبدیل شدهاند. جمعبندی: پیروزی در روایت، نیمی از جنگ استدر نهایت، نقطه مشترک این روایتها روشن است: آمریکا شاید در میدان نظامی برتری داشته باشد، اما در تبدیل این برتری به «داستانی قابل پیروزی» با چالش روبهروست. در مقابل، ایران تلاش میکند با مدیریت هزینهها و زمان، روایت جنگ را به نفع خود شکل دهد.در چنین شرایطی، شاید همانطور که این تحلیلها القا میکنند، برنده نهایی کسی باشد که بتواند روایت غالب را بنویسد، نه فقط کسی که قدرت بیشتری دارد.@iranpanorama۱۸:۲۴
رصد| جنگ ایران چگونه نفوذ استراتژیک چین را در آسیا تقویت میکند؟ برخلاف هدفگذاریهای واشنگتن، برخی تحلیلها نشان میدهد که جنگ ایران ممکن است نتیجهای معکوس داشته باشد: تقویت موقعیت چین در آسیا. کریستوفر هاردینگ در تحلیلی در روزنامه «تایمز» این روند را نه یک برنامهریزی مستقیم پکن، بلکه محصول «خطاهای راهبردی آمریکا» میداند. سفر پکن زیر سایه محدودیت قدرتسفر ترامپ به چین در حالی انجام میشود که جنگ ایران، محدودیتهای قدرت آمریکا را آشکار کرده است؛ از گره ژئوپلیتیکی هرمز گرفته تا فرسایش توان نظامی و شکاف در ائتلافهای غربی. تایوان؛ درس جنگ ایران چیست؟یکی از محورهای اصلی این تحلیل، تأثیر جنگ ایران بر محاسبات چین درباره تایوان است. هاردینگ میگوید میان تحلیلگران اختلاف نظر وجود دارد: آیا این جنگ ضعف قدرتهای بزرگ در برابر ابزارهای نامتقارن را نشان میدهد یا موفقیت فشار اقتصادی را؟ پاسخ به این سؤال میتواند رفتار آینده پکن را شکل دهد. تنگهها و اقتصاد جهانیاهمیت این بحث زمانی روشنتر میشود که بدانیم حدود ۴۰ درصد تجارت کانتینری جهان از تنگه تایوان عبور میکند. بهزعم تایمز، هرگونه الگوی موفق در هرمز میتواند در آنجا هم تکرار شود و هزینهای تریلیوندلاری برای اقتصاد جهانی ایجاد کند. جنوب شرق آسیا؛ تغییر موازنه ذهنیدر بخش دیگری از تحلیل، تایمز به تغییر نگرش در جنوب شرق آسیا اشاره میکند. کشورهایی که پیشتر برای مهار چین به آمریکا نزدیک شده بودند، اکنون با تردید بیشتری به واشنگتن نگاه میکنند. «غیرقابلاعتماد بودن آمریکا»بهنقل از این تحلیل، بسیاری از تصمیمگیران منطقه، امروز «غیرقابلاعتماد بودن آمریکا» را تهدیدی بزرگتر از گسترش نفوذ چین میدانند. حتی کشورهایی مانند اندونزی، مالزی و تایلند در شرایط بحرانی، تمایل بیشتری به متمایل شدن به چین نشان میدهند. اثر جنگ ایران بر افکار عمومیجنگ ایران این روند را تشدید کرده است، بهویژه در کشورهای مسلمان جنوب شرق آسیا که پیشتر نیز از سیاستهای آمریکا ناراضی بودند. فشارهای ناشی از بحران انرژی، این نارضایتی را به سطح سیاسی منتقل کرده است. انرژی؛ نقطه فشار مشترکطبق گزارش تایمز، حدود ۸۴ درصد نفت عبوری از هرمز به آسیا میرسد. اختلال در این مسیر، به افزایش قیمتها و فشار اقتصادی گسترده در منطقه انجامیده؛ عاملی که به تضعیف جایگاه آمریکا و تقویت نقش چین کمک کرده است. چین؛ بازیگر «متعادلتر»در همین فضا، چین تلاش کرده خود را بهعنوان یک قدرت باثبات و میانجی معرفی کند. بهگفته هاردینگ، پکن از تصویر «آمریکای غیرقابل پیشبینی» بهره برده و خود را بهعنوان بازیگری منطقیتر نشان داده است. متحدان سنتی در تنگناکشورهایی مانند ژاپن و کرهجنوبی اکنون میان تعهدات امنیتی به آمریکا و وابستگی انرژی به خاورمیانه گرفتار شدهاند؛ وضعیتی که پیچیدگی تصمیمگیری آنها را افزایش داده است. هند؛ بازنگری در روابطدر هند نیز نشانههایی از بازنگری در روابط با آمریکا دیده میشود؛ بهویژه در زمینه انرژی و انتقادها از وابستگی به تصمیمات واشنگتن. جمعبندیتحلیل تایمز نشان میدهد که چین بدون اقدام مستقیم، از خلأهای ایجادشده توسط آمریکا بهره میبرد. جنگی که قرار بود قدرت آمریکا را تثبیت کند، اکنون بهطور ناخواسته به بازتعریف موازنه قدرت در آسیا به نفع پکن کمک کرده است. @iranpanorama۱۷:۰۰
چرا جوانان آمریکایی از ترامپ رویگردان میشوند؟ نظرسنجیها نشان میدهد بخشی از جوانانی که پیشتر از ترامپ حمایت میکردند، بهتدریج در حال فاصله گرفتن از او هستند؛ روندی که از افزایش نارضایتی ناشی میشود. ترامپ در انتخابات ۲۰۲۴ با وعدههای اقتصادی بزرگ توانست توجه جوانان را جلب کند، اما این حمایت دوام نیاورد و شکاف میان وعدهها و واقعیت آشکار شد. میزان محبوبیت او در میان گروه سنی ۱۸ تا ۲۹ سال از حدود ۴۸٪ در اوایل ۲۰۲۵ به حدود ۲۵ تا ۳۳٪ کاهش یافته است. اقتصاد مهمترین عامل این تغییر است؛ تورم و افزایش هزینههای زندگی همچنان دغدغه اصلی جوانان است و بسیاری معتقدند دولت در این زمینه عملکرد موفقی نداشته است. تمرکز بر سیاستهایی مانند تعرفهها و تنش با ایران، از نگاه منتقدان، فشار اقتصادی را بیشتر کرده است. حدود ۷۸٪ از جوانان از نحوه مدیریت تورم ناراضیاند، که نشاندهنده عمق نارضایتی است. در بازار کار نیز شرایط دشوارتر شده؛ کاهش فرصتهای شغلی و پاسخ نگرفتن به درخواستها، وضعیت را برای فارغالتحصیلان پیچیده کرده است. همزمان، هزینههای مسکن، آموزش و درمان افزایش یافته و وعدههای کاهش این فشارها عملی نشده است. علاوه بر اقتصاد، عوامل سیاسی و فرهنگی نیز تأثیرگذارند؛ بسیاری از جوانان از فضای بیثبات و لحن سیاسی تند ناراضیاند. نگرانی از تأثیر هوش مصنوعی بر آینده شغلی نیز رو به افزایش است، بدون آنکه پاسخ روشنی از سوی دولت ارائه شود.Guardian @iranpanorama۱۷:۱۹
رصد رسانههای آمریکایی| «پروژه آزادی» ترامپ در هرمز؛ گشایش انسانی یا قمار پرریسک؟ اعلام دونالد ترامپ برای آغاز تلاش جهت آزادسازی کشتیهای گرفتار در تنگه هرمز، واکنشهای متفاوتی در رسانههای آمریکایی برانگیخته است؛ واکنشهایی که میان «ابتکار انسانی» و «ریسک نظامی» در نوساناند. نیویورکتایمز: طرحی پرابهام با پیامدهای دوگانهبهنوشته نیویورکتایمز، ابتکاری که ترامپ آن را «پروژه آزادی» نامیده، اگرچه با توجیه انسانی ارائه شده، اما با ابهامات جدی همراه است. این روزنامه تأکید میکند که موفقیت طرح میتواند موازنه فعلی را تغییر دهد؛ موازنهای که در آن، هم ایران بر هرمز فشار میآورد و هم آمریکا بنادر ایران را محاصره کرده است. خطر شکستن آتشبسدر عین حال، این رسانه هشدار میدهد که چنین اقدامی ممکن است آتشبس شکننده را به خطر بیندازد؛ بهویژه اگر ایران اقدام به رهگیری کشتیها یا مقابله با حضور آمریکا کند. بازگشت به «نظم پیش از جنگ»نیویورکتایمز تحلیل میکند که ترامپ در پی بازگرداندن شرایط پیش از جنگ است؛ زمانی که کشتیها بدون هزینه از تنگه عبور میکردند. اما تحقق این هدف، بهمراتب پیچیدهتر از یک تصمیم سیاسی ساده است. پیام پنهان به اروپااین روزنامه همچنین مینویسد در صورت موفقیت طرح، این اقدام میتواند نوعی انتقاد غیرمستقیم از اروپا تلقی شود؛ کشورهایی که همواره بازگشایی هرمز را مشروط به پایان درگیریها کردهاند. اظهارات طعنهآمیز ترامپ درباره تأخیر اروپاییها نیز در همین چارچوب قابل تفسیر است. میدان مین و «ناوگان پشهای»نیویورکتایمز به ریسکهای میدانی هم اشاره میکند: از احتمال باقی ماندن مینها گرفته تا خطر واکنشهای غیرقابلکنترل از سوی نیروهای ایرانی. حضور «ناوگان قایقهای تندرو» سپاه و سامانههای موشکی ساحلی، این نگرانیها را تشدید میکند. واشنگتنپست: تغییر در لحن ترامپدر سوی دیگر، واشنگتنپست این اقدام را نشانه تغییر در موضع ترامپ میداند؛ کسی که پیشتر نقش آمریکا در بحران کشتیها را کماهمیت جلوه میداد، اکنون خود را در جایگاه حلکننده بحران قرار داده است. سایه بنبست دیپلماتیکبهگزارش این روزنامه، این ابتکار در شرایطی مطرح شده که مذاکرات متوقف شده و فضای سردرگمی بر روند دیپلماتیک حاکم است؛ موضوعی که میتواند انگیزههای واقعی پشت این طرح را زیر سؤال ببرد. آکسیوس: مهمترین اقدام واشنگتنپایگاه آکسیوس «پروژه آزادی» را مهمترین اقدام دولت ترامپ برای بازگشایی هرمز از زمان آغاز جنگ میداند. با این حال، تأکید میکند که این طرح عملاً یک چالش مستقیم برای ایران است و میتواند به درگیری تازه منجر شود. جزئیات عملیاتی؛ حضور بدون اسکورتطبق گزارش آکسیوس، قرار نیست ناوهای آمریکایی مستقیماً کشتیها را اسکورت کنند، بلکه در نزدیکی منطقه حضور خواهند داشت و اطلاعات مسیرهای امن (بهویژه مسیرهای عاری از مین) را در اختیار کشتیهای تجاری قرار میدهند. در مجموع، رسانههای آمریکایی بر یک نکته اتفاق نظر دارند: «پروژه آزادی» میتواند معادله هرمز را تغییر دهد، اما نه بدون هزینه. این طرح در مرز میان اقدام انساندوستانه و ریسک نظامی قرار دارد؛ جایی که یک اشتباه کوچک میتواند دوباره شعلههای جنگ را روشن کند. @iranpanorama۱۷:۳۳
رصد رسانههای آمریکایی| ۶ ماه تا انتخابات میاندورهای؛ جمهوریخواهان نگران، دموکراتها دچار شکاف با نزدیک شدن به انتخابات میاندورهای آمریکا، رسانههای این کشور از شکلگیری فضایی پیچیده خبر میدهند؛ جایی که کاهش محبوبیت جمهوریخواهان با اختلافات داخلی دموکراتها همزمان شده و عواملی مانند اقتصاد و جنگ ایران بر فضای انتخابات سایه انداخته است. نیوزویک: رقابت نزدیک در سنامجله نیوزویک گزارش میدهد که با وجود برتری ۵۳ به ۴۷ جمهوریخواهان، دموکراتها شانس واقعی برای کسب کرسیهای کلیدی و تغییر موازنه قدرت دارند. محدودیت پیشبینیهااین مجله تأکید میکند که پیشبینیها (۵۲٪ به نفع جمهوریخواهان در برابر ۴۸٪) قطعی نیستند و بهشدت تحت تأثیر اخبار و نوسانات کوتاهمدت قرار دارند. آکسیوس: شکاف درون دموکراتهاوبسایت آکسیوس به اختلافات داخلی دموکراتها پس از حمایت رهبری حزب از برخی نامزدها اشاره میکند؛ اقدامی که با انتقاد جناح ترقیخواه مواجه شده است. بحران اعتمادبرخی دموکراتها هشدار دادهاند که این روند میتواند به کاهش مشارکت و حتی افت حمایت مالی از حزب منجر شود. پولیتیکو: نگرانی جمهوریخواهانبه نوشته پولیتیکو، کاهش محبوبیت ترامپ و افزایش قیمت سوخت باعث شده جمهوریخواهان به سمت تشدید حملات علیه دموکراتها حرکت کنند. نشانه عقبافتادگیبرخی تحلیلگران این تغییر لحن را نشانه ضعف و عقبافتادگی در رقابت انتخاباتی میدانند. هیل: رقابت کاملا بازروزنامه هیل تأکید میکند که کنترل کنگره، بهویژه مجلس نمایندگان، کاملا رقابتی است و دموکراتها در نظرسنجیها برتری نسبی دارند (۵۰٪ در برابر ۴۰٪). حوزههای تعیینکنندهبر اساس این گزارش، حدود ۴۵ حوزه انتخابیه سرنوشت نهایی انتخابات را تعیین خواهند کرد. جمعبندی رسانههای آمریکایی نشان میدهد که انتخابات پیشرو تنها رقابتی حزبی نیست، بلکه تحت تأثیر همزمان اقتصاد، سیاست خارجی و شکافهای داخلی قرار دارد. @iranpanorama۱۷:۴۴
پنتاگون در عصر هگست؛ اصلاح ارتش یا آغاز بینظمی؟ گزارشهای رسانههای بریتانیایی از وضعیت نگرانکننده در وزارت دفاع آمریکا و افزایش نشانههای بینظمی و حذف سیاسی حکایت دارند. از زمان بازگشت ترامپ، ۲۴ فرمانده ارشد نظامی بدون دلایل حرفهای روشن برکنار شدهاند، با وجود کارنامههای قوی. این روند نشان میدهد بازسازی ساختار بیشتر بر پایه ملاحظات ایدئولوژیک است تا شایستگی. در همین حال، گفته میشود وزیر دفاع تمرکز خود را از مسائل کلان برداشته و مدیریت بخش بزرگی از امور را به اطرافیان نزدیک واگذار کرده است. افزایش انزوا و تکیه بر حلقهای محدود از نزدیکان، نگرانیها درباره کارآمدی رهبری را تشدید کرده است. تحلیلگران این روند را مرتبط با «پروژه ۲۰۲۵» میدانند؛ طرحی برای بازسازی نهادهای دولتی بر اساس رویکردی ایدئولوژیک. هشدار اصلی این است که ارتش ممکن است به نهادی مبتنی بر وفاداری به فرد تبدیل شود، نه قانون اساسی. کارشناسان هشدار میدهند که این وضعیت میتواند در بحرانهایی مانند ایران به تصمیمات پرریسک منجر شود. در مجموع تحولات پنتاگون فراتر از یک تغییر اداری است و میتواند توازن میان سیاست و ارتش در آمریکا را دگرگون کند.Guardian + Independent @iranpanorama۱۸:۱۲
آیا تنشها دوباره شعلهور میشود؟ نگاه رسانههای اسرائیلی به جنگ ایران رسانههای عبری تحولات تنگه هرمز را صرفاً یک بحران دریایی نمیدانند، بلکه آن را آزمونی برای معادله بازدارندگی میان آمریکا، ایران و اسرائیل تلقی میکنند. یک جمعبندی مشترک این است که آتشبس شکننده بوده و هرمز میتواند نقطه آغاز دور تازهای از تنش در جبهههایی مانند لبنان، غزه و داخل اسرائیل باشد. کانال ۱۳: ارتش اسرائیل سطح آمادهباش را افزایش داده و توصیههایی برای ازسرگیری جنگ با ایران مطرح شده است. معاریو: آتشبس نوعی «پیروزی موقت» برای ایران بوده، چون نظام سیاسی و برنامه هستهایاش حفظ شده و در حال بازسازی توان نظامی است. ارتباط میان هرمز و شمال اسرائیل پررنگتر شده و نگرانیها از نقش حزبالله در انتقال درگیری به مرزهای شمالی افزایش یافته است. هاآرتص: یک تصمیم از سوی ترامپ میتواند تنشها را دوباره شعلهور کند و خطر درگیری گسترده همچنان جدی است. کانال ۱۲: مشورتهای امنیتی محدود در جریان است و باور غالب این است که اکنون «توپ در زمین ایران» قرار دارد. بحران از یک موضوع دریایی فراتر رفته و به شبکهای از تنشهای منطقهای با احتمال تشدید گسترده تبدیل شده است.Israeli Press @iranpanorama۱۸:۲۰
استاندارد دوگانه! چرا برای ایران ممنوع اما برای کره شمالی مجاز است؟ یک تحلیل در وبسایت هیل این پرسش را مطرح میکند که چرا آمریکا با برنامه هستهای ایران مقابله میکند، اما کره شمالی اجازه حفظ زرادخانه خود را دارد. نویسنده این تفاوت را نشانهای از تناقض در تفکر راهبردی واشنگتن میداند، بهویژه در شرایط جنگی کنونی با ایران. به گفته او، ادعاهای قبلی درباره «نابودی» برنامه هستهای ایران، با نگرانیهای فعلی همخوانی ندارد و شکاف میان روایت و واقعیت را نشان میدهد. در مقابل، کره شمالی نهتنها سلاح هستهای دارد، بلکه توانایی هدف قرار دادن آمریکا را نیز نشان داده است. با این حال، آمریکا مسیر دیپلماسی را با پیونگیانگ در پیش گرفت و نشستهایی میان ترامپ و کیم برگزار شد. اما در قبال ایران، که هنوز سلاح هستهای قطعی ندارد، گزینه نظامی در اولویت قرار گرفت. این تناقض این پرسش را ایجاد میکند که آیا معیار تصمیمگیری واقعاً سطح تهدید است یا ملاحظات سیاسی؟ در هر صورت، نبود شفافیت و یک معیار ثابت میتواند به اعتبار سیاست هستهای آمریکا در سطح جهانی آسیب بزند.The Hill @iranpanorama۱۸:۲۶
رصد رسانههای آمریکایی| «بازی نشستهای سران»؛ پکن در انتظار ترامپِ گرفتار جنگ ایران با نزدیک شدن سفر دونالد ترامپ به چین در مه ۲۰۲۶، تحلیلهای منتشرشده در نیویورک تایمز و فارن افرز از تغییر موازنه قدرت جهانی سخن میگویند؛ جایی که چین با اعتماد به نفس بیشتر ظاهر میشود و آمریکا با بحرانهایی از جمله جنگ با ایران وارد صحنه میشود. نیویورک تایمز: چین دیگر به آمریکا نگاه نمیکندبه نوشته جیکوب درایر، چین دیگر آمریکا را الگوی الهامبخش نمیبیند، بلکه آن را نمونهای از بیثباتی سیاسی تلقی میکند. این تحلیل میگوید تصویر آمریکا در افکار عمومی چین تضعیف شده و جای خود را به اعتماد به مدل توسعه داخلی چین داده است. موقعیت ضعیفتر ترامپترامپ در شرایطی وارد پکن میشود که به دلیل درگیری در جنگ ایران و مشکلات داخلی، جایگاه بینالمللی ضعیفتری نسبت به گذشته دارد. مقاله یادآور میشود که نگاه سنتی چینیها به آمریکا به عنوان «کشور زیبا» دیگر پررنگ نیست و جای خود را به نگاه انتقادی داده است. فارن افرز: بهرهبرداری چین از آشفتگی آمریکامایکل کافرِیگ در فارن افرز مینویسد چین از «دیپلماسی نشستهای سران» برای تقویت تصویر جهانی خود استفاده میکند. بر اساس این تحلیل، حتی متحدان سنتی آمریکا نیز برای تأمین منافع اقتصادی به سمت چین حرکت میکنند. قدرت نرم اقتصادی چینپکن از وابستگی اقتصادی کشورها به عنوان ابزار نفوذ استفاده میکند، در حالی که طرفهای مقابل مجبور به کنار گذاشتن موضوعات حساسی مانند حقوق بشر هستند. این روند ممکن است در بلندمدت به وابستگی ساختاری کشورها به اقتصاد چین منجر شود. اختلاف زمان راهبردیجمعبندی تحلیلها این است که آمریکا به دنبال دستاوردهای کوتاهمدت است، اما چین برای دهههای آینده برنامهریزی میکند. در مجموع، «بازی نشستهای سران» نشان میدهد چین در حال تبدیل شدن به تعیینکننده قواعد جدید نظم جهانی است، در حالی که آمریکا با فشارهای همزمان داخلی و خارجی روبهرو است. @iranpanorama۱۸:۳۱
رصد رسانههای غربی| سوخت گرانتر و غذای در خطر؛ فشار جنگ ایران بر زندگی مردم اروپا پیامدهای جنگ ایران دیگر محدود به میدان نبرد نیست، بلکه مستقیما وارد زندگی روزمره مردم در غرب شده و با افزایش قیمت سوخت و مواد غذایی، فشار اقتصادی قابلتوجهی ایجاد کرده است. نگرانی گسترده در انگلیسنظرسنجی مؤسسه «اوپینیوم» نشان میدهد حدود ۸۰ درصد بریتانیاییها نگران افزایش قیمت مواد غذایی هستند و ۷۳ درصد نیز انتظار دارند قیمت سایر کالاها افزایش یابد. موج تورمی فراگیرهمچنین ۸۱ درصد از افزایش هزینه انرژی، ۷۶ درصد از رشد قیمت سوخت و ۶۸ درصد از احتمال افزایش مالیاتها ابراز نگرانی کردهاند؛ نشانهای از تشدید فشار اقتصادی. فشار بر زنجیره تأمینکارشناسان میگویند جنگ هزینهها را در کل زنجیره تأمین، از انرژی و حملونقل تا تولید، افزایش داده و این موضوع مستقیما به مصرفکننده منتقل میشود. چشمانداز نگرانکنندهٔ قیمتهابانک انگلستان پیشبینی کرده تورم مواد غذایی تا پایان سال به ۷ درصد برسد؛ موضوعی که به اختلال در تنگه هرمز و افزایش هزینههای تولید مرتبط است. هزینه سنگین سوخت در آمریکادر آمریکا، شهروندان طی دو ماه حدود ۲۳.۹ میلیارد دلار هزینه اضافی برای سوخت پرداخت کردهاند و قیمت بنزین به بیش از ۴ دلار در هر گالن رسیده است. افزایش نرخ تورمافزایش ۱۰.۹ درصدی قیمت انرژی باعث شده نرخ تورم به ۳.۳ درصد برسد، در حالی که این رقم در ابتدای سال ۲.۴ درصد بود. فشار معیشتی فزایندهحدود ۴۰ درصد آمریکاییها به سختی هزینههای ماهانه خود را تأمین میکنند و ۵۵ درصد معتقدند وضعیت مالیشان در حال بدتر شدن است. جمعبندیاین تحولات نشان میدهد جنگ نهتنها یک بحران ژئوپلیتیکی، بلکه عاملی تعیینکننده در فشار بر زندگی روزمره مردم شده و میتواند پیامدهای سیاسی نیز به دنبال داشته باشد. @iranpanorama۱۷:۳۳
توماس فریدمن| آمریکا و چین یک دشمن مشترک دارند توماس فریدمن در نیویورکتایمز مینویسد نشست پیشروی ترامپ و شی جینپینگ در پکن میتواند مهمترین دیدار دو کشور از زمان دیدار تاریخی ۱۹۷۲ باشد؛ زمانی که واشنگتن و پکن برای مهار شوروی به هم نزدیک شدند. به باور او، جهان بار دیگر در نقطهای مشابه قرار دارد، اما این بار «دشمن مشترک» نه یک قدرت دولتی، بلکه تهدیدات نوظهوری مانند هوش مصنوعی پیشرفته و بیثباتیهای جهانی است. فریدمن تأکید میکند ظهور «هوش مصنوعی عاملیتمحور» این امکان را فراهم کرده که بازیگران کوچک، از گروههای خرابکار تا دولتهای ضعیف، بتوانند حملات پیچیده و کمهزینه علیه زیرساختهای قدرتهای بزرگ انجام دهند. او همچنین به مرحله جدید جهانیشدن اشاره میکند؛ جایی که جهان از اتصال به «ادغام» رسیده و چالشهایی مانند تغییرات اقلیمی، سلاحهای کشتار جمعی و اختلال در زنجیره تأمین، سرنوشت کشورها را به هم گره زده است. به گفته فریدمن، این تحولات مفهوم بازدارندگی سنتی را تضعیف کرده و خطر بیثباتی گسترده را افزایش داده است، مگر آنکه آمریکا و چین بتوانند میان رقابت و همکاری تعادل ایجاد کنند. او در نهایت بر ضرورت تدوین قواعد مشترک برای کنترل استفاده مخرب از هوش مصنوعی تأکید میکند و هشدار میدهد بدون همکاری این دو قدرت، جهان ممکن است وارد دورهای از آشوب امنیتی و اقتصادی غیرقابل کنترل شود. Panorama Insight @iranpanorama۱۷:۵۳
رصد رسانههای آمریکایی| چرا واشنگتن از بازگشایی تنگه هرمز ناتوان است؟ والاستریت ژورنال مینویسد «پروژه آزادی» ترامپ نشان داد که حتی با وجود برتری نظامی، آمریکا قادر به تحمیل یک واقعیت جدید در تنگه هرمز نیست. یک ریسک بزرگاین ابتکار تلاشی برای شکستن کنترل ایران بر تنگه توصیف شده، اما در عین حال یک اقدام پرریسک با پیامدهای غیرقابل پیشبینی است. واکنش تهاجمی ایرانایران با استفاده از موشکهای کروز، پهپادها و قایقهای تندرو به اهداف نظامی و دریایی حمله کرده و تهدیدی دائمی برای امنیت منطقه ایجاد کرده است. کاهش شدید تردد کشتیهاپیش از جنگ روزانه حدود ۱۳۰ کشتی از تنگه عبور میکردند، اما اکنون این عدد به چند کشتی محدود شده است. بحران اعتماد، فراتر از تهدید نظامیمشکل اصلی تنها ناامنی نیست، بلکه بیاعتمادی شرکتهای کشتیرانی و بیمه است که مانع بازگشت شرایط عادی شده است. شوک به بازار انرژیبسته شدن تنگه هرمز یکی از شدیدترین شوکهای عرضه نفت در جهان را رقم زده و بازارهای جهانی را تحت فشار قرار داده است. گزینههای محدود آمریکابا وجود استفاده از ابزارهای نظامی گسترده، آمریکا به نتیجه قاطعی نرسیده و اکنون بیشتر بر حفاظت از مسیرهای دریایی تمرکز دارد. راهکارهای فنی و عملیاتینیروی دریایی آمریکا مسیرهای امنتری نزدیک سواحل عمان را پیشنهاد میدهد و از پهپادها برای شناسایی مینها استفاده میکند. شروط سختگیرانه ایرانایران خواستار دریافت مجوز قبلی برای عبور کشتیهاست، امری که پیچیدگی وضعیت را افزایش داده است. جمعبندیاین گزارش تأکید میکند که کنترل تنگه هرمز تنها با قدرت نظامی ممکن نیست؛ اعتماد بازار و بازیگران اقتصادی عامل تعیینکننده است. بنابراین، قدرت آمریکا گرچه قابل توجه است، اما مطلق نیست. @iranpanorama۱۷:۵۷