۱۰ شهریور
وضو در فراتـــــــ ..نماز در ڪربلا
اما ..ڪدامیڪ بہ اندازه سرے ڪہاربابـــــ بہ دامان بگذارد،لذتــــــ دارد ..؟؟
ڪربلائــے، بسیارو حسینــے، اندڪ !
التماس دعا![undefined]()
@iranrhdm
اما ..ڪدامیڪ بہ اندازه سرے ڪہاربابـــــ بہ دامان بگذارد،لذتــــــ دارد ..؟؟
ڪربلائــے، بسیارو حسینــے، اندڪ !
التماس دعا
@iranrhdm
۸:۳۷
۱۱ شهریور
سفره یڪرنگی پهن است بفرمایید ؛ لقمهای اخلاصبا جرعهای صفا ...
ماراهم دعوت کنید شهدا
چه صبحی شود باشما بودن
@iranrhdm
ماراهم دعوت کنید شهدا
چه صبحی شود باشما بودن
@iranrhdm
۵:۴۷
#عاقبتمون_شهدایی@iranrhdm
۹:۴۵
۱۵:۲۴
۱۲ شهریور
۶:۱۲
۹:۵۰
@iranrhdm
۱۲:۱۸
۱۳ شهریور
۶:۲۱
۱۴ شهریور
۳:۵۰
۱۳:۳۴
۱۵ شهریور
۱۳:۴۴
۱۶ شهریور
۸:۴۰
۱۴:۵۵
۱۷ شهریور
۵:۲۱
آنقدر روزها نمیخوابید که از فرطخستگی میافتاد میگفت: پاسدار یعنی کسی که کار کنهبجنگه خسته نشه کسی که نخوابهتا وقتی خود به خود خوابش ببره...
شهید مهدی باکری@iranrhdm
۹:۳۶
☆☆☆بسماللهالقاصمالجبارین☆☆☆
داستان کوتاه امنیتی؛ ماشه
قسمت اول
نفسم را به بیرون پرتاب میکنم.چشم چپم را میبندم و سعی میکنم تا تمام حواسم را جمع چشم راستم کنم. حالا همه تمام تصاویر را با حاشیهای سیاه رنگ و دو خط تیره که همدیگر را درنقطهی مرکزی دیدگانم قطع میکند. نفسم را در سینه حبس میکنم و اسلحهام را درون دستانم جابهجا میکنم. صحبتهای فرمانده در اولین جلسات آموزشی ناخواسته در ذهنم مرور میشود. ما هفت نفر روی تپههای خاکی دراز کشیده بودیم و درحالیکه باد مشت مشت از خاک صحرا را به چشمانمان میپاشید نگاهش میکردیم که چگونه استوار ایستاده و دستانش را از پشت کمرش به هم حلقه کرده بود
و با صدایی رسا و بلند توضیح میداد:-باید نفستون رو حبس کنید. برای چند ثانیه هم که شده نفس نکشید... دم و بازدم باعث میشه که دستتون حرکت کنه و احتمال خطا رفتن هدفتون بیشتر میشه. پس چی شد؟ نفس کشیدن نداریم... باید خشک بشید، مثل چوب... مثل سنگ...هر کی گرفت چی میگم بلند بگه یازهرا.
فریاد زدیم:-یازهرا
و بعد خاک ناجوانمردانه به درون دهانم نفوذ کرد. نفس کوتاهی میکشم...
ادامه دارد....
نویسنده: علیرضا سکاکی ، رمان مذهبی امنیتی @iranrhdm
نفسم را به بیرون پرتاب میکنم.چشم چپم را میبندم و سعی میکنم تا تمام حواسم را جمع چشم راستم کنم. حالا همه تمام تصاویر را با حاشیهای سیاه رنگ و دو خط تیره که همدیگر را درنقطهی مرکزی دیدگانم قطع میکند. نفسم را در سینه حبس میکنم و اسلحهام را درون دستانم جابهجا میکنم. صحبتهای فرمانده در اولین جلسات آموزشی ناخواسته در ذهنم مرور میشود. ما هفت نفر روی تپههای خاکی دراز کشیده بودیم و درحالیکه باد مشت مشت از خاک صحرا را به چشمانمان میپاشید نگاهش میکردیم که چگونه استوار ایستاده و دستانش را از پشت کمرش به هم حلقه کرده بود
و با صدایی رسا و بلند توضیح میداد:-باید نفستون رو حبس کنید. برای چند ثانیه هم که شده نفس نکشید... دم و بازدم باعث میشه که دستتون حرکت کنه و احتمال خطا رفتن هدفتون بیشتر میشه. پس چی شد؟ نفس کشیدن نداریم... باید خشک بشید، مثل چوب... مثل سنگ...هر کی گرفت چی میگم بلند بگه یازهرا.
فریاد زدیم:-یازهرا
و بعد خاک ناجوانمردانه به درون دهانم نفوذ کرد. نفس کوتاهی میکشم...
۱۶:۳۵