🟢 حکمرانی محلی و جایگاه پارلمان شهری 🟢
در ادبیات مدیریت عمومی، «حکمرانی» به مجموعهای از فرایندها، نهادها و قواعدی گفته میشود که از طریق آنها یک جامعه اداره میشود. در این نگاه، اداره جامعه صرفاً وظیفه دولت نیست؛ بلکه شبکهای از بازیگران شامل نهادهای عمومی، بخش خصوصی و خود شهروندان در تصمیمسازی و تصمیمگیری نقش دارند. هنگامی که این مفهوم در مقیاس شهر مطرح میشود، از آن با عنوان «حکمرانی محلی» یاد میکنیم.در چارچوب قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران، یکی از مهمترین نهادهای حکمرانی محلی «شورای اسلامی شهر» است. شورا در واقع نوعی پارلمان شهری محسوب میشود؛ نهادی که نمایندگان منتخب مردم در آن حضور دارند و وظیفه آن سیاستگذاری، نظارت بر عملکرد مدیریت شهری و جهتدهی به برنامههای توسعه شهر است. شهرداری بازوی اجرایی مدیریت شهری است، اما شورا نهادی است که باید مسیر حرکت شهر را تعیین کند، اولویتها را مشخص کند و بر اجرای درست آنها نظارت داشته باشد.بنابراین نقش شورا تنها تصویب چند پروژه عمرانی یا پیگیری مسائل روزمره شهر نیست؛ بلکه طراحی آینده شهر در چارچوب قوانین کشور است. شورا باید بتواند میان منافع مختلف شهر تعادل ایجاد کند، منابع محدود شهری را به شکل عادلانه تخصیص دهد و صدای گروههای مختلف شهروندان را در تصمیمات شهری منعکس کند.این موضوع در شهری مانند ارومیه اهمیت بیشتری پیدا میکند. ارومیه شهری است با تنوع قومی و فرهنگی، موقعیت مرزی و ظرفیتهای اقتصادی، گردشگری و کشاورزی قابل توجه. چنین شهری برای پیشرفت نیازمند نوعی مدیریت شهری است که هم واقعبینانه باشد و هم مبتنی بر برنامه.در حکمرانی محلی کارآمد، شورا باید چند وظیفه اساسی را دنبال کند: نخست، شناخت دقیق ظرفیتها و مسائل واقعی شهر؛ دوم، اولویتبندی پروژهها بر اساس نیاز شهروندان نه صرفاً جذابیتهای کوتاهمدت؛ و سوم، ایجاد سازوکار گفتوگو با مردم و نخبگان شهری تا تصمیمها پشت درهای بسته گرفته نشود.اگر شورای شهر بتواند این نقش را به درستی ایفا کند، مدیریت شهری از حالت روزمرگی و تصمیمهای مقطعی خارج میشود و به سمت برنامهریزی بلندمدت حرکت میکند. در چنین شرایطی، شهروندان نیز صرفاً دریافتکننده خدمات شهری نخواهند بود، بلکه به شریکان واقعی در اداره شهر تبدیل میشوند.حکمرانی محلی موفق دقیقاً از همین نقطه آغاز میشود: جایی که شهر نه فقط توسط مدیران، بلکه با مشارکت آگاهانه شهروندان اداره میشود.
@jafarpanahiurmia
در ادبیات مدیریت عمومی، «حکمرانی» به مجموعهای از فرایندها، نهادها و قواعدی گفته میشود که از طریق آنها یک جامعه اداره میشود. در این نگاه، اداره جامعه صرفاً وظیفه دولت نیست؛ بلکه شبکهای از بازیگران شامل نهادهای عمومی، بخش خصوصی و خود شهروندان در تصمیمسازی و تصمیمگیری نقش دارند. هنگامی که این مفهوم در مقیاس شهر مطرح میشود، از آن با عنوان «حکمرانی محلی» یاد میکنیم.در چارچوب قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران، یکی از مهمترین نهادهای حکمرانی محلی «شورای اسلامی شهر» است. شورا در واقع نوعی پارلمان شهری محسوب میشود؛ نهادی که نمایندگان منتخب مردم در آن حضور دارند و وظیفه آن سیاستگذاری، نظارت بر عملکرد مدیریت شهری و جهتدهی به برنامههای توسعه شهر است. شهرداری بازوی اجرایی مدیریت شهری است، اما شورا نهادی است که باید مسیر حرکت شهر را تعیین کند، اولویتها را مشخص کند و بر اجرای درست آنها نظارت داشته باشد.بنابراین نقش شورا تنها تصویب چند پروژه عمرانی یا پیگیری مسائل روزمره شهر نیست؛ بلکه طراحی آینده شهر در چارچوب قوانین کشور است. شورا باید بتواند میان منافع مختلف شهر تعادل ایجاد کند، منابع محدود شهری را به شکل عادلانه تخصیص دهد و صدای گروههای مختلف شهروندان را در تصمیمات شهری منعکس کند.این موضوع در شهری مانند ارومیه اهمیت بیشتری پیدا میکند. ارومیه شهری است با تنوع قومی و فرهنگی، موقعیت مرزی و ظرفیتهای اقتصادی، گردشگری و کشاورزی قابل توجه. چنین شهری برای پیشرفت نیازمند نوعی مدیریت شهری است که هم واقعبینانه باشد و هم مبتنی بر برنامه.در حکمرانی محلی کارآمد، شورا باید چند وظیفه اساسی را دنبال کند: نخست، شناخت دقیق ظرفیتها و مسائل واقعی شهر؛ دوم، اولویتبندی پروژهها بر اساس نیاز شهروندان نه صرفاً جذابیتهای کوتاهمدت؛ و سوم، ایجاد سازوکار گفتوگو با مردم و نخبگان شهری تا تصمیمها پشت درهای بسته گرفته نشود.اگر شورای شهر بتواند این نقش را به درستی ایفا کند، مدیریت شهری از حالت روزمرگی و تصمیمهای مقطعی خارج میشود و به سمت برنامهریزی بلندمدت حرکت میکند. در چنین شرایطی، شهروندان نیز صرفاً دریافتکننده خدمات شهری نخواهند بود، بلکه به شریکان واقعی در اداره شهر تبدیل میشوند.حکمرانی محلی موفق دقیقاً از همین نقطه آغاز میشود: جایی که شهر نه فقط توسط مدیران، بلکه با مشارکت آگاهانه شهروندان اداره میشود. @jafarpanahiurmia۱