بسم الله الرحمن الرحیم
مجموعه «نه غزه، نه لبنان، مرگ بر اسرائیل» - قسمت هفتم
آیا تعلل در اجرای عملیات وعده صادق ۳ باعث شد تا رژیم صهیونی وارد جنگ با ایران شود؟
سکانس۱: عملیات محدود!
️عملیات محدود نظامی، اقدام نظامی کوچکی از سوی بخشی از نیروهای مسلح است که با هدفی مشخص و در مدتزمان و وسعت جغرافیایی محدود انجام میشود؛ بدون آنکه به جنگ تمامعیار منجر شود. این نوع عملیات معمولاً در پاسخ به یک تهدید یا حمله محدود صورت گرفته و در چارچوب «حق دفاع مشروع» بر اساس ماده ۵۱ منشور سازمان ملل قابل توجیه است.
هدف از این نوع عملیات ایجاد بازدارندگی، تنبیه یا ارسال پیام هشدار است، نه اشغال سرزمین یا نابودی کامل دشمن.
هدف از اجرای عملیات وعده صادق ۱ و ۲، اصلاح خطای محاسباتی دشمن درباره توان نظامی جمهوری اسلامی ایران بود اما با پاسخ رژیم صهیونی به وعده صادق۲ با حمایت کامل آمریکا و ناتو، مشخص شد که برنامه هدفمند آنها ورود به یک جنگ تمام عیار و گسترده است و پاسخ ما تا هر اندازه قدرتمند باشد هم به ایجاد بازدارندگی نمیانجامد!
سکانس۲: تفکر راهبردی!
️فضای هیجانی جامعه، پس از پاسخ رژیم به وعده صادق۲، اجرای عملیات وعده صادق۳ بود؛ اما تفکر راهبردی چیز دیگری میگفت!
پیام دشمن روشن بود: معادله بازدارندگی بیمعناست، چون رژیم صهیونی خود را در وسط «جنگ قیامت» میدید و مسئله وجود این رژیم در میان بود که بدون مداخله تمام عیار و مستقیم آمریکا، قابل حفظ نبود و آنها برای بقا نیازمند ورود مستقیم آمریکا به جنگ با ایران بودند!
در این شرایط، آنها چیزی برای از دست دادن نداشتند که پیام بازدارنده ما بتواند متوقفشان کند! پس عملیات وعده صادق۳، نمیتوانست عملیات محدود نظامی باشد چون بی اثر بود!
سکانس۳: جنگ قیامت!
️آنچه در آن زمان مورد توجه قرار نگرفت، تأکید رهبری بر آغاز جنگی توسط رژیم صهیونی و پشتیبانان آن بخصوص آمریکا بود که در پایان آن چهره منطقه تغییر میکرد؛ یا حق باقی میماند یا باطل! آری، جنگی تمام عیار!
بازخورد عملیات وعده صادق۲، این بود که برای گام بعدی، عملیات محدود نظامی مؤثر نبوده و بایستی مهیای جنگ تحمیلی تمام عیار شویم.
جنگ به درگیری مسلحانه میان دو یا چند دولت اطلاق میشود که از آستانه مشخصی از خشونت عبور و موجب اجرای قواعد خاصِ «حقوق جنگ» میشود. این وضعیت معمولاً شامل استفاده از تمام نیروهای مسلح، هدفگیری نیروهای نظامی و زیرساختهای حیاتی دشمن، و اختلال جدی در روابط دیپلماتیک است. در چارچوب منشور سازمان ملل، آغاز جنگ تنها در دو حالت مشروع شناخته میشود: یا با مجوز شورای امنیت طبق ماده ۴۲، یا در قالب دفاع مشروع از خود طبق ماده ۵۱ منشور سازمان ملل.
سکانس۴: چرا صبر؟
️ بر اساس اصل ۱۱۰ قانون اساسی، تصمیمگیری برای جنگ یا صلح، برعهده رهبر معظم انقلاب اسلامی بوده و شورای عالی امنیت ملی تنها نقش مشورتی دارد.
ورود به جنگ، مستلزم تقویت زیرساختها، آمادهسازی نیروها برای همه سناریوهای آفندی و پدافندی و مهیا شدن از جنبه دیپلماتیک، تقویت منابع حیاتی و آمادهسازی افکار عمومی جهان بود.
بر همین قاعده، ظرفیتهای کشور برای رویارویی تمام عیار با رژیم صهیونی و همپیمانان او در دستور کار قرار گرفت:
پیمانهای امنیتی و نظامی بینالمللی به سرعت دنبال و فعال شد. تقویت توان آفندی و پدافندی کشور متناسب با شرایط احتمالی در دستور کار قرار گرفت؛ نظیر توسعه شهرهای موشکی و دریایی زیر زمینی، موشکهای قدرتمندتر، پهپادهای جت و... رزمایشهای بیسابقه کمربند امنیت دریایی، مرکب دریایی آیونز، مشترک زمینی، مشترک دریایی، مرکب امنیت دریایی خزر، مشترک ارس، ذوالفقار ۱۴۰۳، پیامبر اعظم ۱۹، پدافند هوایی ۱۴۰۳، امنیتی تهاجمی و متحرک، اقتدار ۱۴۰۳ و چندین مورد دیگر نیز برای ارتقا آمادگی نیروهای مسلح برگزار شد. آسیبپذیریها شناسایی و تا حد امکان برطرف شد. انسداد مرزی و اخراج اتباع غیرمجاز با سرعت دنبال شد. نفوذ اطلاعاتی برای تقویت بانک اهداف در سرزمینهای اشغالی و سایر نقاط لازم در منطقه دنبال شد.
سکانس۵: نه تعجیل نه تعلل!
️رهبری در نماز جمعه نصر اعلام کردند که در پاسخ نه تعجیل داشته و نه تعلل خواهیم کرد! تأخیر در اجرای عملیات وعده صادق۳، برای ایجاد آمادگی و کاهش آسیبها تا حد ممکن در شرایط رویارویی تمام عیاری بود که رژیم صهیونی و آمریکا برای آن اراده قطعی داشتند و لازمه پیروزی در آن، آمادگی حداکثری داخلی و بینالمللی بود! همین افزایش توانمندیهای ما بود که صهیونیستها را به رغم ریسک بالا، مجبور کرد تا به سرعت وارد جنگ شوند!️جنگی که پاسخ ما به آن، دامن آنها را تا نابودی کامل رها نخواهد کرد.
نسخه تصویری
نسخه صوتی
سایر قسمتها
پیوستن به کانال اندیشکده علوم و فناوریهای نرم انقلاب اسلامی
مجموعه «نه غزه، نه لبنان، مرگ بر اسرائیل» - قسمت هفتمآیا تعلل در اجرای عملیات وعده صادق ۳ باعث شد تا رژیم صهیونی وارد جنگ با ایران شود؟ سکانس۱: عملیات محدود!️عملیات محدود نظامی، اقدام نظامی کوچکی از سوی بخشی از نیروهای مسلح است که با هدفی مشخص و در مدتزمان و وسعت جغرافیایی محدود انجام میشود؛ بدون آنکه به جنگ تمامعیار منجر شود. این نوع عملیات معمولاً در پاسخ به یک تهدید یا حمله محدود صورت گرفته و در چارچوب «حق دفاع مشروع» بر اساس ماده ۵۱ منشور سازمان ملل قابل توجیه است. هدف از این نوع عملیات ایجاد بازدارندگی، تنبیه یا ارسال پیام هشدار است، نه اشغال سرزمین یا نابودی کامل دشمن. هدف از اجرای عملیات وعده صادق ۱ و ۲، اصلاح خطای محاسباتی دشمن درباره توان نظامی جمهوری اسلامی ایران بود اما با پاسخ رژیم صهیونی به وعده صادق۲ با حمایت کامل آمریکا و ناتو، مشخص شد که برنامه هدفمند آنها ورود به یک جنگ تمام عیار و گسترده است و پاسخ ما تا هر اندازه قدرتمند باشد هم به ایجاد بازدارندگی نمیانجامد! سکانس۲: تفکر راهبردی!️فضای هیجانی جامعه، پس از پاسخ رژیم به وعده صادق۲، اجرای عملیات وعده صادق۳ بود؛ اما تفکر راهبردی چیز دیگری میگفت! پیام دشمن روشن بود: معادله بازدارندگی بیمعناست، چون رژیم صهیونی خود را در وسط «جنگ قیامت» میدید و مسئله وجود این رژیم در میان بود که بدون مداخله تمام عیار و مستقیم آمریکا، قابل حفظ نبود و آنها برای بقا نیازمند ورود مستقیم آمریکا به جنگ با ایران بودند! در این شرایط، آنها چیزی برای از دست دادن نداشتند که پیام بازدارنده ما بتواند متوقفشان کند! پس عملیات وعده صادق۳، نمیتوانست عملیات محدود نظامی باشد چون بی اثر بود! سکانس۳: جنگ قیامت!️آنچه در آن زمان مورد توجه قرار نگرفت، تأکید رهبری بر آغاز جنگی توسط رژیم صهیونی و پشتیبانان آن بخصوص آمریکا بود که در پایان آن چهره منطقه تغییر میکرد؛ یا حق باقی میماند یا باطل! آری، جنگی تمام عیار! بازخورد عملیات وعده صادق۲، این بود که برای گام بعدی، عملیات محدود نظامی مؤثر نبوده و بایستی مهیای جنگ تحمیلی تمام عیار شویم. جنگ به درگیری مسلحانه میان دو یا چند دولت اطلاق میشود که از آستانه مشخصی از خشونت عبور و موجب اجرای قواعد خاصِ «حقوق جنگ» میشود. این وضعیت معمولاً شامل استفاده از تمام نیروهای مسلح، هدفگیری نیروهای نظامی و زیرساختهای حیاتی دشمن، و اختلال جدی در روابط دیپلماتیک است. در چارچوب منشور سازمان ملل، آغاز جنگ تنها در دو حالت مشروع شناخته میشود: یا با مجوز شورای امنیت طبق ماده ۴۲، یا در قالب دفاع مشروع از خود طبق ماده ۵۱ منشور سازمان ملل. سکانس۴: چرا صبر؟️ بر اساس اصل ۱۱۰ قانون اساسی، تصمیمگیری برای جنگ یا صلح، برعهده رهبر معظم انقلاب اسلامی بوده و شورای عالی امنیت ملی تنها نقش مشورتی دارد. ورود به جنگ، مستلزم تقویت زیرساختها، آمادهسازی نیروها برای همه سناریوهای آفندی و پدافندی و مهیا شدن از جنبه دیپلماتیک، تقویت منابع حیاتی و آمادهسازی افکار عمومی جهان بود. بر همین قاعده، ظرفیتهای کشور برای رویارویی تمام عیار با رژیم صهیونی و همپیمانان او در دستور کار قرار گرفت: پیمانهای امنیتی و نظامی بینالمللی به سرعت دنبال و فعال شد. تقویت توان آفندی و پدافندی کشور متناسب با شرایط احتمالی در دستور کار قرار گرفت؛ نظیر توسعه شهرهای موشکی و دریایی زیر زمینی، موشکهای قدرتمندتر، پهپادهای جت و... رزمایشهای بیسابقه کمربند امنیت دریایی، مرکب دریایی آیونز، مشترک زمینی، مشترک دریایی، مرکب امنیت دریایی خزر، مشترک ارس، ذوالفقار ۱۴۰۳، پیامبر اعظم ۱۹، پدافند هوایی ۱۴۰۳، امنیتی تهاجمی و متحرک، اقتدار ۱۴۰۳ و چندین مورد دیگر نیز برای ارتقا آمادگی نیروهای مسلح برگزار شد. آسیبپذیریها شناسایی و تا حد امکان برطرف شد. انسداد مرزی و اخراج اتباع غیرمجاز با سرعت دنبال شد. نفوذ اطلاعاتی برای تقویت بانک اهداف در سرزمینهای اشغالی و سایر نقاط لازم در منطقه دنبال شد. سکانس۵: نه تعجیل نه تعلل!️رهبری در نماز جمعه نصر اعلام کردند که در پاسخ نه تعجیل داشته و نه تعلل خواهیم کرد! تأخیر در اجرای عملیات وعده صادق۳، برای ایجاد آمادگی و کاهش آسیبها تا حد ممکن در شرایط رویارویی تمام عیاری بود که رژیم صهیونی و آمریکا برای آن اراده قطعی داشتند و لازمه پیروزی در آن، آمادگی حداکثری داخلی و بینالمللی بود! همین افزایش توانمندیهای ما بود که صهیونیستها را به رغم ریسک بالا، مجبور کرد تا به سرعت وارد جنگ شوند!️جنگی که پاسخ ما به آن، دامن آنها را تا نابودی کامل رها نخواهد کرد. نسخه تصویری نسخه صوتی سایر قسمتها پیوستن به کانال اندیشکده علوم و فناوریهای نرم انقلاب اسلامی۱۲:۴۰